Kafue Nationaal Park - Een plek met potentie

Na de inspirerende ontmoetingen met de mensen van VisionZambia en hun projecten (lees hier), zijn we op weg gegaan naar Kafue National Park. Dit nationale park is het grootste park van het land en één van de grootste ter wereld. Met een oppervlakte van 22.500 vierkante kilometer is het bijna net zo groot als België. Wanneer je dan ook nog de zogenaamde bufferzone meetelt, is Kafue bijna 1,5 keer zo groot als Nederland! Lonely Planet vermeldde dat de noordelijke vlaktes op de Serengeti leken; een groot aantal grazende dieren en een geweldige plek om luipaarden te spotten. Je kunt je onze enthousiasme voorstellen. We kampeerden op Roy's camping, een kamp net buiten de ingang van het park, direct naast de Kafue rivier. Nijlpaarden dreven rond in het water op ongeveer 20 meter van onze tent en we leerden dat deze dieren behoorlijk luidruchtig zijn! Wanneer er één begint te knorren (wat regelmatig gebeurt), knort de hele groep als antwoord. Luidruchtig, maar erg leuk!

Olifanten die de Kafue-rivier oversteken, direct naast ons kamp!

We waren van plan om enkele dagen in dit gebied te verblijven, deels om toeristische redenen, maar ook omdat we dachten dat het een goede plek zou zijn om een ​​project te starten. Toevallig bevonden we ons precies op de juiste plek om ons onderzoek naar het gebied te beginnen. Roy (de baas van de camping) bleek één van de belangrijkste figuren in het gebied te zijn met betrekking tot natuurbehoud. Hij zit in een regeringsraad die beslist over de indringers in het park, plus hij was één van de slechts twee mensen die vanuit Zambia naar een Afrikaans ivoren handelscongres in Namibië werden gestuurd. Behalve Roy waren er ook nog anderen waaraan we onze vragen konden stellen. Zo was er een ander kamp op een paar meter van onze camping. Dit was een Panthera-onderzoekskamp, ​​wat al meer dan twee jaar thuis is voor Kim (cheetah-projectleider), haar man Jake en hun kinderen. Jake was er op dat moment niet, omdat hij op een anti-stroperij patrouille in Angola was. We hebben echter wel Kim (Nieuw-Zeeland), Rico (Nieuw-Zeeland/Nederlands) en Anna (Verenigde Staten) ontmoet met wie we een gezellige avond rond het kampvuur hebben doorgebracht. Kim liet haar geweldige gitaarvaardigheden zien en probeerde Lars te overtuigen om te spelen. Hij moest haar beloven dat hij niet terug zou komen voordat hij tenminste één nummer kon spelen! Oftewel, iets om te oefenen voor thuis!

Zonsondergang over de Kafue-rivier, het uitzicht vanaf onze kampeerplek!

Kim gaf ons ook veel informatie over het gebied en het onderzoek dat ze deden. Bovendien gaf ze ons de contactgegevens van andere mensen in de omgeving. Allereerst zijn we met Lyndon en Ruth gaan praten. Dit is een stel uit het Verenigd Koninkrijk dat een aantal jaar in Malawi werkte voor een anti-stroperij-NGO. Ze besloten om te vertrekken en hun eigen bedrijf te beginnen. Ze hebben eerst een half jaar in Nalusanga (het dorp van de ingang van Kafue) gewoond tijdens het opzetten van een lodge. Dit is 18 maanden geleden en de lodge die ze hebben gebouwd ziet er geweldig uit. Zodra ze winst beginnen te maken, willen ze dit gebruiken voor anti-stroperij maatregelen.

Ten tweede ontvingen we de contactgegevens van Jeni van Game Rangers International, die we helaas een andere keer zullen moeten ontmoeten. Maar één van de dingen die ze heeft opgezet, is een Women Empowerment Group, waar de vrouwen afval gebruiken en er prachtige sieraden van maken.

Uiteindelijk brachten we een dag door met Mulyo, een zeer enthousiaste en opportunistische man met een enorme hoeveelheid kennis die hij maar wat graag deelde (lees, hij praat veel!). Hij bood aan om helemaal uit Lusaka te komen (ongeveer 4 uur rijden) om alle vragen die wij konden bedenken over Kafue NP te beantwoorden. Heel aardig van hem! Voordat hij aankwam, stuurden we hem een ​​lange lijst met vragen en de volgende dag hebben we ze allemaal behandeld. Ik wist niet dat iemand zo veel kan praten zonder een pauze of een slokje water te nemen. Maar dit was uiteindelijk natuurlijk super positief, wij hebben goed geluisterd en zoveel mogelijk opgeschreven. Aan het eind van de dag hebben we niet alleen veel informatie, maar ook een diep respect voor deze man gekregen. Blijkbaar werkte hij zichzelf helemaal op van een kind in een arm plattelandsgezin tot aan het hoofd van een afdeling voor resource management voor een hele provincie en meer. Zoals je je kunt voorstellen, zullen we deze relatie koesteren.

Roy's camping was een prachtige plek in de wildernis met alleen basisvoorzieningen, maar het meest geweldige uitzicht direct over de Kafue River!

Laat me je vertellen wat we van al deze mensen samen hebben geleerd. Allereerst is Kafue National Park omringd door gebieden voor game management (GMA's) die zouden moeten functioneren als een bufferzone. Hier zijn de hoofdactiviteiten plezier jacht, vissen, lodges en (foto)safari's. Voor al deze activiteiten zijn vergunningen nodig en er is geen landbouw toegestaan. Het belangrijkste verschil met het eigenlijke park is dat er helemaal geen jacht is toegestaan ​​in Kafue NP. Na deze zogenaamde GMA's zijn er de Open Areas. Dit is waar de lokale mensen wonen en mogen verbouwen en boeren. Eén van de eerste problemen waar we over hoorden zijn de zogenaamde indringers (encroachers). Mensen van buitenaf, geen lokalen, dringen de GMA's binnen en richten grote boerderijen op. Hierdoor worden vele bomen gekapt en verbrand en de dieren worden afgeschrikt. Deze inbreuk is illegaal, maar omdat het in de GMA is en niet in het park, is de verantwoordelijkheid voor wetshandhaving onduidelijk. Ze hebben toestemming van de hoogste regeringsdirecteur nodig om deze mensen uit te zetten en er gaat veel tijd voorbij voordat dit echt gebeurt. In de tussentijd zijn de oorspronkelijke bewoners van de GMA's, degenen die werden verwijderd en aan de randen van de GMA's werden geplaatst, boos. "Als de overheid deze mensen niet straft, waarom zouden we niet gewoon teruggaan?" Eén van de oorspronkelijk negen GMA's is vanwege dit exacte probleem al verdwenen. En de GMA die wij bezochten neigt ook sterk richting dit punt te gaan.

Das is één van de problemen. Dan is een ander probleem, zoals gewoonlijk, geld. Er waren verschillende geldverhalen te horen, allemaal verbonden met de rol van de overheid. We hebben gehoord dat de prijs op de wilde dieren (game money), die de jachtconcessiehouders moeten betalen aan de overheid, te hoog is. Het is zo hoog geworden dat de jachtexploitanten het zich niet kunnen permitteren om duurzaam te jagen, waarbij bijvoorbeeld alleen oude/zieke dieren worden doodgeschoten. Om toch aan hun inkomen te komen, jagen ze op alle dieren, ook de gezonde. Hierdoor raken op de lange termijn deze bronnen uitgeput; als ook de jonge dieren worden afgeschoten kunnen ze zich niet meer voortplanten. Ten tweede is dit zogenaamde game money niet goed verdeeld. Laten we zeggen dat honderd mensen werken in een jacht-GMA, waarvan 25% overheidsfunctionaris is en de rest de lokale gemeenschap. Het game money wordt precies andersom verdeeld; 75% gaat naar de overheid en slechts 25% naar de gemeenschapsmensen... (Red: dit zijn geen feitelijk gecheckte getallen, maar schetsen een beeld van de situatie)

Ten slotte zijn er veel dingen nodig om zo'n gigantisch park te beheren, bijvoorbeeld brandbestrijding, dierentelling, anti-stroperseenheden, onderzoek enz. Maar eerst en vooral een alomvattend beheerplan en voor zover we hebben gehoord (uit verschillende bronnen) is dit plan incompleet, om de simpele reden dat het managementteam ofwel de achtgrond of de middelen mist om dit te veranderen. Wat betreft middelen, de voertuigen zijn kapot of ze hebben simpelweg niet het geld om brandstof te kopen. De rangers dragen rugzakken en kleding die uit elkaar vallen. Het is zo triest en de oplossing moet komen van een regering die op zijn zachtst gezegd niet echt betrouwbaar is.

Op weg terug naar het kamp waren alle bomen gevuld met pelikanen! We hadden geen idee waar ze vandaan kwamen!

Al deze elementen samen hebben geresulteerd in een leeg park met nog maar 10-20% van de oorspronkelijke hoeveelheid dieren. Maar er is zoveel potentieel voor behoud en ontwikkeling hier, je kunt het gewoon voelen! We merkten dit op onze tweede dag daar, toen we het park in gingen. Om naar de Busanga vlaktes (de zogenaamde Zambiaanse Serengeti) te komen, moesten we meer dan 130 km door het park rijden. De dichtstbijzijnde betaalbare camping van Busanga was echter drie uur rijden terug van de manier waarop we kwamen... Dus er is niet eens een plek voor budget-reizigers om te verblijven in de buurt van de belangrijkste attractie van het park. Er waren natuurlijk lodges, maar deze waren voor de rijke mensen, degene die mensen die naar het park werden gevlogen.

Maar goed, dat is dus een belangrijke gemiste kans en een zeer frustrerende uitdaging voor ons. Normaal gesproken rijden we 130 km door een wildreservaat, in.. twee dagen? Dit komt omdat wij dus stoppen voor elk dier dat we tegenkomen, inclusief vogels! In dit park duurde het echter 'slechts' zes uur. En dat was omdat er eigenlijk gewoon geen dieren waren naast een paar puku's en impala's. En dat terwijl je langs een rivier rijdt, een constante waterbron. En we ook nog eens op de hele route door verschillende habitattypen zijn gereden. Hier klopt iets niet! Hoe is dit mogelijk? Toen we eindelijk de vlakten bereikten, was dat voor ons nogal een tegenvaller. Er was een kleine kudde gnoes en een kleine kudde puku's. Nu hoorden we dat we ook wel een beetje pech hadden, omdat je normaal ook buffelkuddes kunt vinden, maar het was absoluut niet wat Lonely Planet ons beloofd had. Gelukkig zagen we een leeuwin met een jong op de weg daarnaartoe, en op de terugweg werden ze vergezeld door twee andere leeuwinnen. Dus dat maakte onze dag toch nog goed!

De leeuwin die onze dag maakte !! Hier was ze op zoek naar haar diner!

De mensen, deze plek en het potentieel hebben ons geïnspireerd om een plan voor dit gebied op te stellen. Wat is ons voorstel als we uiteindelijk een project in Kafue NP beginnen? We willen optreden als een katalysator zodat er een situatie gecreëerd wordt waarin de lokale bevolking van het park zal profiteren. Wij zijn van mening dat als zij hiervan profiteren, zij de hulpbronnen van het park niet onduurzaam hoeven te gebruiken (stroperij en landbouw). En meer nog, zij zullen de eersten zijn die de natuurlijke bronnen willen beschermen. Waarschijnlijk is het onze belangrijkste taak om de gemeenschappen zoveel mogelijk creatieve en duurzame economische prikkels te bieden. Onze ambities reiken uiteraard nog veel verder. Als je meer informatie hierover wilt, neem dan contact met ons op :).

Red: ondertussen hebben we een projectplan opgesteld. Lees hier meer over

Maar laten we nog niet op onszelf vooruit lopen! We hebben nog twee maanden reizen door Zambia, Botswana en Namibië voor de boeg om meer inspiratie, andere perspectieven te krijgen, te leren of zelfs een betere locatie te vinden om een ​​project te starten! Misschien heeft deze blog ook enkele ideeën in jou geïnspireerd? Ideeën of suggesties die je zou willen delen? Hoe kunnen we deze mensen bijvoorbeeld een beter leven geven? Of misschien wil je gewoon reageren op onze avonturen? Laat het ons weten in de commentaarsectie hieronder.

Logischerwijs maakte deze schattige kleine welp onze dag in Kafue NP!

Posted by Kellie Bocxe

Leave a Reply