How to start an NGO in Africa – the first month

Voor de Nederlandse versie – Klik Hier

It’s been a little over a month since we left the Netherlands on Kingsday, the birthday of our precious King Pils, to start an NGO in Africa. And what a month it has been, true to the African style it has been a month with a lot of frustration, huge amounts of patience and waiting. Quick update, we haven’t arrived at our actual destination yet and in this blog, I’ll explain why not!

The flight

It started with our flight at Schiphol airport with Egypt Air. They didn’t allow us to check-in… The reason? Because we had a one-way ticket and did not have a flying ticket for leaving South Africa. Funny thing is that South Africa was not even our final destination. We wanted to visit friends near Kruger NP, then take a bus to Botswana, get our car and get to Zambia to settle down in Kafue NP. We had booked the bus ticket from Johannesburg to Gaborone (capitol of Botswana), which is what we did last time and then it was fine! But for Egypt Air it wasn’t. So, with frustrations to the max, we had to book two flying tickets of 250 euro’s out of Jo’burg right then and there. In the end, we couldn’t take that flight, because we still had appointments in Jo’burg, PLUS we would have had to pay a lot extra for our luggage (as it was a small flight). A WASTE OF MONEY AND TOTALLY UNNECESSARY.

Border Security

Egypt Air was convinced that they wouldn’t allow us in South Africa on a one-way ticket. This made us totally upset the whole 16-hour flight, afraid we might have to come back again, my heart was in my throat the entire flight. Let me tell you what happened when we entered the country. The guy from border security got our passports, said “hey you’ve been to South Africa before”, we said “yes we love the country”, he gave us a stamp for three months and wished us a pleasant journey. THAT’S IT! So, thank you Egypt Air for wasting our money, a very stressful flight and on top of that, no distractions. Why, you ask? Because, guess what, there wasn’t even a private screen to watch movies… WE WILL NEVER FLY WITH EGYPT AIR AGAIN.

One pretty cool moment in the airplane. This was the view when we flew over Caïro!

South Africa

Anyway, a huge relief when we entered South Africa, so we went to pick up our rental car. You need a credit card for this, which I have, but I hadn’t checked the balance. Apparently, I used it a lot the last month in the Netherlands. I had to put money on it again to be able to get the bond for our rental car. That’s when I found out I had forgotten my Identifier to transfer money… I can tell you, by then, I was about done with everything. Luckily for us, I did download the Credit card app and we could use Ideal to transfer money from Lars his account. So, a few hours later than planned, we were finally on our way to the community operated Wild Olive Tree Camp (WOTC) next to Orpen Gate at Kruger National Park. Oh right, I forgot to mention before, a few hours later, because our flight with Egypt air, was also delayed a few hours…. Anyway, we arrived at WOTC just after dark (which is around 6 pm), had a small chat with our friend Clifford and went straight to the tents. Finally, rest! And the wonderful sounds of the bush around us; we had missed the night call of the hyena!

The Wild Olive Tree Camp

We had a few wonderful days at WOTC. Lars had done his thesis research there a few years back and we were eager to see them again and wondering how they were doing. Turns out, great! We definitely recommend staying there. It has become a beautiful tented camp fully operated by the locals, all the facilities you need and a brilliant game driver, Patrick. And Hazel, the cook, made us a wonderful meal!

Happy to use our camera again at the WOTC. Plus saw 4/5 from the Big Five at our game drive!

However, we didn’t have any internet here to get in touch with people, so we decided to go to Graskop, a small tourist town next to Blyde River Canyon. Here we stayed in our own little apartment for a few days from where we called with several people from Zambia to find the best way to get a work permit. Our conclusion in the end… Get to Zambia as quickly as we can on a business permit and figure it out from there! We had booked a bus ticket to Botswana already and luckily, we ‘finished’ one day early with everything we wanted to do, so we took some time to visit the Blyde River Canyon. And I’m so happy we did. We had seen it once, but it is just such an amazing landscape!

Couldn’t decide which pictures we liked the best! It was all beautiful and brilliant modelling work. 

The car

Then we arrived in Botswana for the next thing of the list. Remember the last time we were in southern Africa? We had bought a Toyota Landcruiser Prado together with our friend. It had done us well during those three months driving, except for the one time when the shocks broke on a horrible road in Etosha NP (read about it here). Unfortunately, during the time our friend used it, several things broke and we had to invest a lot more money than we intended. And then you have to figure out a price to buy each other out. We had discussed it and our friend agreed that he would buy us out and we would fix another car in Gaborone, Botswana. Or even in Zambia, we weren’t sure yet.

However, when we suggested a price which we thought was fair, our friend started thinking and asked us to buy the car from him. Unfortunately, Lars and I didn’t agree on the fairness of this whole process, so that was a rollercoaster of intense discussions between us, advice from car mechanics and some more from family… Alas, in the end, friendship and practicality went over money and we regrettably spent much more of our budget on the car then we intended to. What we learned; it is smart to buy a car together, but properly think about the rules in advance, put them in black and white and sign them. Don’t just trust on your friendship, because in the end you’ll have different views on what’s fair and what’s not.

Reunited with Sisi! (These are old pictures from our last trip)

More car trouble!

Hold your horses, this wasn’t the end of our car issues. We drove a day to pick it up, get it registered on our name and drove a day back again to have everything checked. The mechanics found some other parts that were broke. They weren’t essential if you’re just driving on tar roads, but they are essential in the bush. And thus, we had to have them fixed. These parts had to come from Johannesburg and that takes three days… And of course, there’s the weekends. When they arrived, the girl from the Toyota dealer had accidently ordered the same part twice, instead of two different ones. In short… it took another two weeks in Gaborone before we could leave with our car.

Luckily for us, we were staying in a great Airbnb with a local family and two sweet dogs (find him here on Airbnb). Our host, Tumo, who is the same age as us and a traveler as well, took us out on several occasions. And on Mothersday, his mum told us she would be our substitute mom while we were there! We’ll miss them and definitely stay there again when we’re back in Gabs.

Tumo took us to Gabs game park, out for Mothersday and clubbing!


Now, when our car was fixed and ready, we could finally head to Zambia! However, Gaborone is not around the corner from Zambia, it’s about a 1000 km’s driving. In Africa, you don’t drive after dark, so we took our time and spread the distance over two days. We stayed overnight at a beautiful place called Nata, where they have a bird sanctuary. We went to the sanctuary during sunset and have never ever in our lives seen so many flamingo’s, or birds for that matter, in one place. It was amazing! These are the things that remind us what we’re doing it for; to keep our beautiful planet alive so generations to come can enjoy these views.

The amount of flamingo’s was incredible, we couldn’t capture it in one picture. So here’s multiple to give you an idea!


By the time we got to Kasane, which is the border town to Zambia, it was Saturday. There is absolutely no use getting into Zambia before Monday, so we made the most of our time in Kasane. This little town is placed next to Chobe, one of the most beautiful wildlife parks in southern Africa. It is home to about a quarter of the world elephant population. It is also the area where the whole world now has an opinion and apparently expertise about as well, because this is the main area where the Botswana government is going to lift the hunting ban. Want to know our opinion based on our experience and background in conservation? Read about it here.

In the meantime, we saw a whole herd of elephants along the road towards Kasane. And in Kasane we went on a very relaxing boat trip on the Zambezi river to enjoy the elephants and all the other wildlife around the riverbanks ?.

So far it seems we pretty much made most of our time here. And we did, but with a good balance of working and fun. I can tell you; it is pretty hard when you’re in an area and all you want to do is go into the wildlife parks or relax at a swimming pool just like everyone else at the campsite! The ‘work’ we were doing was mainly figuring out how to set up the NGO and get work permits in Zambia. Prepare before we arrive in Zambia.

Herd of elephants along the road to Kasane and a two-hour boat trip on the Chobe river, very relaxing and beautiful.


And then we finally crossed into Zambia. We left our vehicle behind at the lodge for now, as we wanted to figure out what to do with it before paying all the import fees. In Zambia we stayed in Livingstone at Jollyboy’s Backpackers. They were conveniently located next to PACRA, the place where we had to register our NGO. For full details on how you register an NGO in Zambia and apply for a work permit, read our other blog specifically focused on this. Find it here.

In short, it took us about one day to get the NGO registered (PACRA is amazing!), two days to get our TPIN, the tax registration (which should have been so much faster, but TIA) and two weeks plus several visits to immigration before we could finally APPLY for our work permit. Applications have to be done online, but you do have to go to the office (several times apparently) to get your online account unlocked so you can actually use it. The logic behind it? Nobody knows… Anyway, we have finally applied and now we’ll have to wait if we receive the permit. If so, we’re set for the next two years, if not… Well, we’ll figure that out if it comes.

Victoria Falls

During these two weeks there were also weekends in which you can’t do anything if you need officials. So spent your time well! We went to Victoria Falls. We had only been in October, which is the end of the dry season and the waterfall had dried up on the Zambian side. But now it was the end of the wet season and my, what a difference. IT WAS AMAZING. We got totally soaked and there are water droplets showing on every picture we made, but so worth it!

It is mesmerizing and humbling to see this quietly flowing river being turned in such a magnificent force when it makes a drop of 108 meters. We also went down to the so-called boiling pot. This is the bottom of the 1.7 km long falls where all the water is pushed through a gorge of 110 meters wide. After this narrow gorge, the water enters the second gorge where it has carved out a very deep pool that seems to ‘boil’, hence the name.

We spent the whole day at Victoria falls, that’s how beautiful it was. As you can see from (the amount) of pictures ?!


And now we are in Lusaka! We’re staying with an amazing Dutch couple who have been in Zambia for a long time and help newly arriving Dutch expats. We’ve met several interesting people already and went to the Department of National Parks and Wildlife to get permission to talk to all the stakeholders in and around Kafue NP (official route, we don’t want to offend people by approaching it the wrong way). Hopefully we manage to get this permission quickly and then we can head towards the park and start our research of the area and the best way to implement our plans ?.

That’s it for now! We’ll keep you updated through our newsletter. Haven’t subscribed yet? Do it now, click here! For more regular updates, please check our Instagram account and Facebook page.

Posted by bylifeconnected in Blog, 0 comments

Mayuni Conservancy – Goede karma opbouwen!

Mayuni Conservancy – Goede karma opbouwen!

Een blog over een cultureel en wild avontuur, maar ook over een zeer succesvol project!

Na onze natuurreis in de Okavango (lees het hier), gingen we we op naar onze volgende, meer cultureel gestemde bestemming. Vanuit Maun reden we de enorme afstand naar het verlaten gebied van de Tsodilo Hills. Een gebied dat ook wel Mountain of Gods wordt genoemd. We arriveren hier rond zonsondergang en we konden voelen waarom dit gebied al duizenden jaren en door verschillende culturen, als heilig werd beschouwd. De bergen verschijnen vanuit het niets in een verder geheel vlak en droog landschap. In deze bergen zijn ongeveer 4500 verschillende rotsschilderingen te zien waarvan velen meer dan 3000 jaar oud zijn!!

Hier gaat de zon onder achter de ‘Mountains of the Gods’. Wat een prachtig gezicht!

We kwamen aan op de camping van het gebied, waar we Craig ontmoetten, een Zuid-Afrikaanse vent die al een tijdje alleen aan het reizen was. Zowel hij als wij waren blij met het gezelschap. We genoten samen van een prachtige sterrennacht vol praatjes. De volgende ochtend gingen we vroeg op pad om in de koelte van de dageraad de bergen te bewandelen. We hadden twee lokale mannen als onze gidsen, Tshebe en Phetolo, die ons alles vertelden over de schilderingen en de omgeving. Naast het bezoeken van de schilderingen, hebben we ook lekker geklommen en door grotten gekropen. Oké, misschien overdrijf ik nu een beetje (het was 1 grot), maar het was heel leuk om eens wat actieve dingen te doen in plaats van de hele dag in de auto te zitten! Tijdens de wandeling en in één van de grotten toonden de gidsen ons een soort sporen in de rotsen. Deze sporen in de vorm van gaten, waren gemaakt door de vele, vele gereedschappen die duizenden jaren geleden werden geslepen; bot op steen, steen op steen. Het was heel raar en tegelijkertijd heel indrukwekkend om iets zo tastbaars en echts te zien als de schilderijen en deze gaten, en je dan te realizeren dat het zo ongelofelijk lang geleden gemaakt is door mensen die op ons leken, maar toch zo verschillend zijn van ons; onze voorouders…

Tegenwoordig gebruiken ze de gaten in de rotsen trouwens nog steeds, alleen niet om gereedschaps te slijpen, maar als spel! Het spel heet Diketo en werkt zo: je gooit herhaaldelijk een steen in de lucht en terwijl het steentje in de lucht hangt, schep je een aantal kleinere stenen uit het gat, vervolgens probeer je ze één voor één weer terug te plaatsen zonder ze van de rots te laten vallen. Phetolo liet het ons zien en bij hem zag het er heel makkelijk uit. Maar deze hand-oogcoördinatie is een stuk moeilijker dan je denkt! Lars en Craig probeerden het allebei, maar faalden jammerlijk. Ze gooiden de stenen in alle richtingen behalve in het gat! Het was rondweg gevaarlijk! En ik was daarna toch wel een beetje bang om het uberhaupt te proberen! Bovendien was ik stiekiem meer geïnteresseerd in het verkennen van de grot (zelfs al vertelde Phetolo dat er misschien slangen zaten…). Na de grotverkenning en tegen de tijd dat we eindelijk terugkwamen van wat een twee-uur durende wandeling had moeten zijn (bij ons rond de 3,5 uur), was het erg heet en dus namen we een verfrissende douche voordat we weer op pad gingen. En ons pad bracht ons over de grens naar Namibie, de Caprivi-strip op! Omdat Craig in dezelfde richting wilde gaan, hebben we hem overtuigd om met ons mee te gaan naar de camping die wij hadden geboekt. Deze camping was op aanraden van Eddie en Vera. Wat we niet wisten was dat het alleen voor 4×4 auto’s was…

Toen we bij de gate aankwamen, vertelde de man ons dat we nog ongeveer 13 km moesten rijden op een weg met veel zacht zand. En kijkende naar de auto van Craig (All-Wheel Drive Sabaru) zei de man dat die het waarschijnlijk niet zou redden. Ik stelde voor dat hij zijn spulletjes zou pakken en met ons mee kon rijden. Maar met een griezelige hoeveelheid vertrouwen in zijn auto, zei Craig dat de auto het kon! Het was tenslotte een soort van 4×4! De man keek ons ​​sceptisch aan, maar liet ons toch door… Oke, laten we het dan maar gewoon proberen! Wat heeft een beetje vast zitten ooit iemand kwaad gedaan ten slotte! En het werkte!!! Zijn auto bleef achter ons verschijnen, zelfs bij de delen waarvan ik echt dacht dat hij het niet zou halen. Maar toen, na ongeveer de helft van de afstand te hebben afgelegd,  moesten we bergopwaarts in diep zand rijden en de klaring van de auto van Craig was simpelweg niet hoog genoeg. Dus in plaats van de top van de heuvel te bereiken, eindigde hij vlak voor de top bovenop het zand, zonder enige grip van zijn wielen in het zand. Omdat dit de derde auto (en de vijfde keer) was dat we iemand anders zijn auto hadden uitgraven, waren we, wat je noemt, experts. We wisten dat het probleem de hoogte van de auto was en dat we het zand onder de auto moesten verwijderen. We wisten dat we wat stokken moesten pakken om ze onder de wielen te krijgen voor wat extra grip bij het weg rijden. En we wisten dat als we hard genoeg zouden duwen, terwijl hij het gas volop indrukte, dat we het waarschijnlijk wel zouden halen. Natuurlijk wist Craig dit allemaal niet, dus hij maakte zich een nogal zorgen. Hij liep verwoed rondjes om zijn auto, dingen mompelend, terwijl wij het zand aan het weggraven waren en stokken aan het zoeken waren. Toen vertelden we hem dat hij volle bak het gas moest indrukken. In het begin gaf hij gas, stopte en deed het opnieuw. Het probleem is, zodra je het gas loslaat, rol je gewoon terug in het gat. Oftewel, toen we dat merkten begonnen we naar hem te schreeuwen dat hij het gas niet mocht los laten, hoeveel geluid z’n auto ook maakte! En langzaam maar zeker konden we op deze manier zijn auto naar de kant van de weg duwen. Omdat we slechts halverwege waren, besloten we alsnog zijn spullen te pakken en de auto achter te laten. Wat ik nog niet verteld heb, is dat dit allemaal gebeurde terwijl we in een wildlife gebied waren, waar wilde dieren vrij rond lopen. Ik legde aan Craig uit dat, in onze ervaring, er na een shitty rit (of een vastzittende auto) hier in Afrika bijna altijd iets goeds gebeurd. En dan vooral in gebieden met wilde dieren. En nog geen minuut nadat ik dit gezegd heb, rijden we zo bijna op een roedel wilde honden in die midden op de weg lagen! En dit is een zeer, zeer zeldzame waarneming. Zeker omdat dit een groep was van ongeveer vier volwassenen met negen pups! En daar waren ze zomaar, recht voor ons op de weg. De pups vochten om een ​​stuk vlees wat net was meegebracht door een van de volwassenen! Fantastisch! Er is zoveel interactie in zo’n roedel met wilde honden. We zagen bijvoorbeeld een volwassene aankomen en de pups stormden op haar af en sprongen met zoveel kracht op d’r dat ze  omver viel! Maar het was speels, want daarna gaf ze hen het stuk vlees. Vervolgens gingen vijf puppies ermee vandoor, het vlees alle kanten optrekkend. Lars en ik waren zo blij en opgewonden! In het begin zat Craig met zijn hoofd nog in zorgenmodus om z’n auto, maar hij werd meegesleurd door het gedrag van de wilde honden en ons enthousiasme. Maar pas toen we bij het kamp aankwamen en het personeel ons vertelde hoe weinig wilde honden ze zagen, en hoe jaloers ze waren, besefte hij eindelijk hoe zeldzaam deze waarneming was (hoewel we het hem natuurlijk wel verteld hadden). En het raakte hem (en ons) hoeveel geluk we wel niet hadden dat zijn auto vast was komen te zitten; misschien hadden we ze wel gemist als we in één keer door hadden kunnen rijden!

Tegen de tijd dat we op de camping aankwamen, was het al donker, maar we hadden het geluk dat de manager onze plek niet had weg gegeven. We hadden weer de beste plek van de hele camping; een groot veldje onder een boom aan de oever van de rivier en een open vlakte aan de andere kant. Omdat wij zo laat kwamen opdagen, hadden een aantal mensen meermaals gevraagd of ze daarheen konden verhuizen. Ik weet niet waarom we zoveel geluk hebben met deze dingen, maar ik ben echt blij dat het zo is! Vervolgens willen we onze tenten gaan opzetten, en Craig vraagt waar we “die grote doos” hebben neergezet.. Toen besefte hij dat hij vergeten was die hele doos, degene met zijn tent erin, uit z’n auto te halen! Het was zo grappig, en gelukkig zagen de managers er ook de humor van in toen we weer terugliepen naar de lodge. Hier boekte hij een van de luxe tenten. Vervolgens zijn we bij in de boma (verlaagde kuil met kampvuur) gaan zitten met en biertje en hebben we de rest van de avond niks meer gedaan. De volgende ochtend gingen we op gamedrive met een lokale game ranger genaamd Justus die sinds 1992 in dit conservancy-gebied werkt. Naast de impala, lechwe en hippo, was er die ochtend niet veel wild, maar… we hadden bijna de leeuwen gevonden (halve ochtend getrackt)! En nog belangrijker, Justus vertelde ons alles over het gebied. Dit was één van de redenen waarom we Nambwa en de Mayuni Conservancy in de eerste plaats wilden bezoeken. We wilden meer weten over hoe deze conservatie was opgezet, en het feit dat in een gedeelte, ook jagen is toegestaan.

Onze prachtige kampeer plek, met een lekker terrasje half boven het water. Vanaf het terras hoorden we de nijlpaarden en zagen we zelfs een aantal lechwe’s aan de andere kant drinken.

Dit is wat we hebben geleerd. Laat ik beginnen met het feit dat dit gebied laat zien dat het mogelijk is om een zeer succesvolle samenwerking te creeeren tussen de lokale bevolking en lodges, met als doel de natuur te behouden, zodat iedereen van het toerisme kan profiteren. We hadden dit nog helemaal niet beseft voordat we het gebied bezochten, dus dat was een zeer interessante bevinding. Mayuni Conservancy was de derde gemeenschap die een conservancy oprichtte in de Caprivi Strip regio, na Salambala-conservatie in het oosten en Wuparo-conservatie in het zuiden. Het werd gestart door IRDNC (Integrated Rural Development and Nature Conservation), een NGO die in Namibië werkt en één van de toonaangevende modellen van community-based natural resource management in Afrika heeft ontwikkeld. Dit blijkt uit de successen van de conservancies die we hebben gezien in de Caprivi-stripregio (nu Zambezi-regio genoemd). Hopelijk kunnen we iemand van deze organisatie ontmoeten, aangezien we tot nu toe nog geen reactie op onze mail hebben gehad. Maar we zullen de komende maand proberen hun kantoor te bezoeken?.

Hoe dan ook, terug naar de Mayuni-conservancy, het gebied waar we de wilde honden zagen (jeej!). Toen IRDNC hier binnenkwam jaren geleden, waren mensen sceptisch en wantrouwig tegenover deze mensen en hun plannen. Vier vrijwilligers begonnen echter met het afbakenen van het gebied en patrouilleerden als een soort wachters tegen stropers. In het begin hadden ze echter alleen hun handen, en verder geen munitie. De lokale bevolking lachte hen uit. Maar na verloop van tijd kregen ze munitie en uiteindelijk zelfs een voertuig en door dit en hun volhardheid kwam de gemeenschap hen dan toch te respecteren. In de tussentijd werd ook een bijeenkomst georganiseerd, eentje met eten en bier om het aantrekkelijk te maken. Er kwamen dan ook heel veel mensen opdagen en de gemeenschap begon te begrijpen waar het deze conservancy nou om draaide. Als iemand uit de gemeenschap een goed onderbouwd idee heeft om een ​​project te starten, bijvoorbeeld iets in de landbouw, een ambachtelijk bedrijfje of wat dan ook, dan kunnen ze geld vragen aan de conservancy. En ze kunnen ook geld vragen voor een onderwijs tot ranger, waarbij de conservancy dit ziet als een investering. Het geld van de conservancy komt dus terug in de gemeenschap. Neem bijvoorbeeld de camping waar we verbleven, Nwambwa. Dit is een camping die eigendom is van de gemeenschap en waarvan de winst allemaal naar de gemeenschap gaat. Drie jaar geleden werd dit uitgebreid met een lodge, die deels eigendom is van de gemeenschap en deels van een Brits-Namibische belegger. Naast de managers en een paar game rangers, komen de rest van de werkgevers uit de gemeenschap.

Ook wordt een deel van deze conservancy gebruikt voor professionele jacht. Echter, in tegenstelling tot hoe ze het doen rondom Kafue NP (lees het in dit blog), jagen ze hier op een duurzame manier. Jagers mogen niet zonder gids en ze krijgen alleen toestemming om oude mannetjes te doden; oude olifantenstieren, kudu’s of oude nijlpaarden. Als je ‘per ongeluk’ een vrouwtje neerschiet, moet je een boete betalen. En als je twee in plaats van één dier doodt, dan moet je het dubbele betalen. En het mooie hier is dat de conservancies in dit gebied samenwerken: aan het einde van het jaar telt elk gebied z’n dieren, en als blijkt dat er bijvoorbeeld geen olifanten in een gebied zijn, zullen ze jagers naar de buurman verwijzen. Maar het geld zal altijd naar de gemeenschap gaan.

Justus, die een paar jaar voor het jachtbedrijf in dit gebied heeft gewerkt, vertelde ons dat hij denkt dat ze in deze regio waarschijnlijk binnen twee jaar zullen stoppen met jagen, ook al verdienen ze er geld mee. Hij zegt dat er net als in Botswana genoeg geld uit het ‘gewone’ toerisme zal komen. De belangrijkste reden is echter dat als ze doorgaan, ze een moeilijke relatie met hun buren zullen aangaan. In Botswana is geen jacht toegestaan ​​en omdat er geen hekken zijn die Namibië en Botswana scheiden, doden de Namibische mensen dus de dieren die over de grens zwerven. Voor Botswana voelt dit alsof ze ‘hun dieren’ doden, wat logisch is. Verder vermeldde Justus dat lodges niet het enige zijn waar je met toerisme geld mee kan verdienen. Het gebied heeft bijvoorbeeld ook een moestuin, een restaurant, een winkelcentrum en zelfs een bakkerij nodig. Er komen dus banen voor het oprapen door het uitbreiden van toerisme! En om aan te tonen dat dit model heeft gewerkt, kan ik Justus citeren: “Mensen uit het dorp laten lechwe en impala in hun huis lopen en zien ze niet als vlees, maar als een manier om geld te verdienen aan toerisme.” En dat is een zeer goede manier om de natuur te behouden!

– Kellie –

Posted by bylifeconnected in Nederlands, Projecten, 4 comments

Mayuni Conservancy Namibia – And a way to build up some good karma!

Mayuni Conservancy – Some “good karma”-building

A blog about our adventures ánd a conservancy project!

Voor de Nederlandse versie – Klik Hier

After our beautiful wildlife trip in the Okavango (read about it here), we went for a cultural experience. From Maun, we traveled the long distance to the deserted area of the Tsodilo hills. An area also known as the Mountain of the Gods. We drove up around sunset and we could feel why this area is and has been a sacred area for many different cultures over thousands of years. The mountains arise out of nowhere in an else-wise flat and dry country. In these mountains, there are about 4500 different rock art paintings of which many are over 3000 years old!!

Sun was setting behind the Mountain of the Gods when we arrived. Beautiful!

We arrived at the campsite where we met Craig, a South-African bloke who had been travelling on his own for a while. He and we were happy with the company. We enjoyed a beautiful chatty, star-gazing night together and the next morning we woke up early to hike the hills in the cool of the dawn. We were guided by two local men, Tshebe and Phetolo, who told us everything about the paintings and the area. Besides visiting the paintings, we also did some rock climbing and caving. Okay, I might make it sound a little bigger than it was, but it was very nice for a change to do some active things instead of sitting in a car the whole day! During the hike, and in one of the caves they showed marks in the rocks. These marks in the shape of holes, were made by the many, many tools that were sharpened so long ago. It was very weird and at the same time impressive to see something so touchable and real like the paintings and these marks, and then realize it was made thousands of years ago by people so alike and yet so different from us. Nowadays, however, they still use the holes in the rocks, only not for tool sharpening, but for a game! It’s called Diketo, and works like this: you repeatedly throw a rock up in the air, and while the rock is in the air, you scoop several smaller rocks out of the hole, after which you try and put them back in one by one. Phetolo showed us and made it sound and look very, very easy. But this hand-eye coordination is a lot harder than you might imagine! Lars and Craig both tried, but were failing miserably, throwing rocks in all directions except into the hole! It was kind of dangerous! And I guess, after that, I was afraid to even try. Plus, I might have been a bit more interested in exploring the cave (even though we were told there might be snakes…). By the time we finally got back from our supposed-to-be-2-hour-walk, it was very hot and we took a refreshing shower before we hit the road. As Craig planned to go in the same general direction, we convinced him to join us to the campsite we booked. What we didn’t know was that it was only for 4×4 cars…

When we arrived at the gate, the guy told us we still had to drive about 13 km on a road with a lot of soft sand. And looking at Craig’s car All-Wheel Drive Sabaru, the guy said he probably wouldn’t make it. I suggested he could pack his gear in our car, but with an uncanny amount of faith in his car, Craig said the car could do it! It was sort of a 4×4 after all! The gate guy looked at us sceptically, but let us in anyway… All right, we figured to just give it a try then! And it worked!!! His car kept going, even at the parts I really thought he wouldn’t manage.  But then, about halfway to the campsite we had to drive uphill in deep sand, and the clearance of Craig’s car simply wasn’t high enough. So instead of reaching the top of the hill, he ended up on top of the sand just before the top, without any grip with his wheels whatsoever. As this was the third car (and the fifth time) we had to dig out someone else’s car, we were, what you would call, experts. We knew the problem was the clearance and that we had to remove the sand under the car. We knew we had to get some sticks to put under the wheels for some grip. And we knew that if we would push hard enough, while he kept hitting the gas, we would probably be able to get it out. Of course, Craig didn’t know all this, so he was in a bit of a worry, walking around his car frantically, while we were digging the sand from under his car. Then we told him to hit the gas while we pushed. At first, he hit the gas, stopped and hit it again. If you let go of the gas, you just roll back in the hole. We started shouting loudly at him to keep it going and very slowly we pushed the car out and on to the side of the road. As we were only halfway there, we decided to get his gear and leave the car behind. You should know that all of this happened while we were within a game area, were wildlife roams freely. I was explaining to Craig that our experience is that after a shitty ride (or a stuck car) something good is bound to happen here in Africa, especially in game areas. And not even a minute later we almost drove into a pack of wild dogs! And this is a very, very rare sighting, especially as this was a group of about four adults with nine pups! And there they were, right in front of us on the road. The pups were fighting over a kill that had just been brought over by one of the adults! Beautiful! And there is so much interaction amongst wild dogs, we saw one adult arrive and the pups went running towards her and just jumped on top so she rolled over by the force of the pups. After that, she gave them the kill and they ran off and five of them started pulling it in different directions. Lars and I were so happy and excited! At first, Craig was still with his head in worry mode for his car, but he got dragged in by the wild dog’s behaviour and our enthusiasm. And only after we arrived at camp and the staff told us how few wild dogs they saw, and how envious they were, he finally realized how rare this sighting was (even though we had told him). And it hit him (and us) how much luck we had that his car got stuck; we might have missed them if we would’ve been able to continue!

By the time we did arrive at the campsite, it was already dark, but we were lucky enough that the manager had not given our spot away. Again, we had the best spot of the whole campsite right on the edge, next to the river, and some other people kept on insisting they wanted to move there! I don’t know why we are so lucky with these things, but I am really happy we are. We went to put up the tent when Craig finally realized he had forgotten to take the box with his tent in it! It was so funny, and luckily the managers saw the humor as well when we walked back over to the lodge and he booked one of the luxury tents there. After that, we just got a beer at the boma (fireplace) and called it a day. The next morning, we went on a game drive with a local game ranger named Justus who had been working in the conservancy area since 1992. Besides the regular impala, lechwe and hippo, there was not a lot of game that morning, but we almost found lions! And even more important, Justus told us everything about the area. Which was one of the reasons we wanted to visit Nambwa and the Mayuni Conservancy in the first place. We wanted to know more about how this conservancy was set up, and the fact that, in part of it, hunting is allowed.


Our beautiful campsite with a deck looking out the river. We heard the hippo’s and saw some lechwe’s right across from us!

This is what we learned. First, let me just say it is a very successful cooperation between community and lodge owners with the aim of conserving nature so they can benefit from tourism. We had not realized this before we visited, so that was a very interesting finding. Mayuni conservancy was the third community conservancy set up in this region, after Salambala conservancy in the East and Wuparo conservancy in the South. It was started by IRDNC (Integrated Rural Development and Nature Conservation), an NGO which works in Namibia and has pioneered one of Africa’s leading models of community-based natural resource management. This is apparent from the successes of the conservancies we have seen in the Caprivi strip region (now called Zambezi-region). Hopefully we will be able to meet with someone from this organization, as we haven’t been able to get in touch yet, but we will try visit their office in the coming month ?.

Anyway, back to the Mayuni conservancy, the area where we saw the wild dogs (yaay!). When IRDNC came in, people were skeptical and suspicious of these people and their plans. However, four volunteers started with demarcating the conservancy area, thereby patrolling the border sort of as anti-poachers. However, in the beginning, they did not have any ammunition besides their hands. Locals just laughed at them. But over time, they received ammunition and even a vehicle and the community came to respect them. In the meantime, a meeting was organized, one with food and beers to make it attractive. And a lot of people showed up and the community came to understand what the conservancy would be all about. For example, if someone has a good well-substantiated idea to start a project, e.g. farming or small craft business or whatever, they can ask money from the conservancy. But they can also ask money for a guiding education, where the conservancy will see it as a way of investing in them. So, the money from the conservancy is coming back into the community. Take for example the campsite we were staying at, Nwambwa. This is a community owned campsite of which the profits all went to the community. Three years ago it was expanded with a lodge, which is partly owned by the community and partly by a British-Namibian investor. But besides the managers and a few game rangers, the rest of the employers are from the community.

Then another part of this conservancy is used for professional hunting. However, oppositely to how they do it around Kafue NP (read it in this blog), here they hunt sustainably. Hunters are not allowed to go without a guide and they can only kill old males; old elephant bulls, kudu’s or old hippo’s. If you ‘accidently’ shoot a female, you’ll have to pay a fine. And if you kill two instead of one animal, you must pay double the amount. And the beautiful thing here is that the conservancies in this area work together: at the end of the year each area does an animal count and if it turns out that for example no elephants are in one area, they will refer to the neighbor. Smart!

Justus, who worked for the hunting company in this area for a few years, told us that he thinks in this region they will probably stop hunting within two years, even though they earn money from it. He says enough money will come in from ‘plain’ tourism just like in Botswana. The main reason however, is that if they continue, they will enter a difficult relationship with their neighbors. In Botswana, hunting is not allowed and without fences separating Namibia and Botswana, the Namibian people are killing the animals that wander across the border. And for Botswana this feels like they are killing ‘their animals’, which makes sense. Furthermore, Justus mentioned that lodges are not the only thing that can provide money or the community. The area also needs for example a fresh vegetable garden, a restaurant, a shopping center and even a bakery. So, there will be enough jobs coming around when tourism picks up! And to show that this model has worked, I can quote Justus: ‘People from the village let lechwe and impala walk in their house and don’t see them as meat, but as a way to earn money from tourism.’ And that is a very good way to preserve nature!!

– Kellie –

Posted by bylifeconnected in Blog, Projects, 4 comments

The Okavango Delta – Another check off the bucketlist!

The Okavango Delta - Another check off the bucketlist!

Part II of the elephant paradise, and much, much more!

Voor de Nederlandse versie - Klik Hier

Where did we left off in the last blog… Oh right, Savuti in Chobe NP, and Sisi’s not so slowly and very steadily draining fuel tank due to the deep sand (if you missed it, read it here). Depending on how you look at it, Lars would say her bottom is too big (like a real African woman). I would say it is too small (like a Japanese woman, which, as you know, she is). Her bottom, also known as the fuel tank, is the lowest part of Sisi. Thus it is the part that drags on deep-sand roads. It slows us down, causing more fuel use. However, compared to other 4x4 cars her tank is much smaller, only 70 litres, which is what limits the amount of kilometres!

Anyway, one unsolved discussion later, we are still in Savuti and we know that we are not even half way. We are not sure what the road conditions will be in the Okavango, so we’re a bit nervous. Would we be able to drive another 2,5 days in Okavango? Would we even be able to make it in one go to Maun, in case we need extra fuel? We simply didn’t have a clue and decided to gamble a bit. YOLO!

The little hornbill (aka Zazoo) that frowned upon our YOLO attitude!

We set off and by the time we finally reached the gate, we still weren’t sure. So we made use of our "amazing" math skills, after which we could make the educated guess that we would definitely not be able to make it back to Maun if we went into the Okavango straight away. That was decided, we had to go back to Maun, and we had to be fast because we needed to call the booking office to cancel our campsite. We made it in time, or actually Lars did, with insane driving skills and a lot of major ass bumping that might have popped anyone else’s tyre but Sisi’s. We called, but.. the booking office did not pick up. Unfortunate, but not unsolvable, we stayed at Maun for the night at a campsite, picking one with WiFi so we could turn this bad luck in some good use; we downloaded an app called Tracks4Africa. It is a navigation app which can be used offline with aaaallll the roads on it (well almost all), including the small 4x4 tracks you can’t even call roads in, for example, the National Parks. Vera and Eddie had used it their whole trip and told us it was definitely worth the price. We agreed after only one day, and are even more convinced by now. It really gives us a sense of freedom as now we  always know where are and how long it will take us to arrive at our destination.

The next morning we drove back those 130 km’s, thereby passing through the south gate of Moremi NP, so we could watch some wildlife around the so-called Black Pools. But we had to be in Khwai village before 16.30, because that’s when the booking office would close. So we arrived there around 16.00… And only then did we find out it was Sunday…. Somehow, it seems to be Sunday everyday here, or at least, always when we need something! And of course, on Sunday they are closed. What to do! Okay, we just went to the campsite. Thank God, we downloaded that app so now we were able to find it! And we took a detour along the river, because it looked interesting. And interesting it was, it made us find out that the whole Khwai area, even though not officially a National Park, is as much a wildlife area as Moremi or Chobe. In fact, it is the connection between the two parks. So it was beautiful! We drove along the river, and every 50 meters we saw an elephant drinking or grazing. By the time we finally got to our campsite, we were so happy! And then it turned out we had the best campsite, again!! We were on the edge with on one side a plain and on the other side the river. Wauw, it was the best place we’ve stayed so far. Because we had some time before sundown, we did a little tour, where I sat on top of the car (ssshh don’t tell anyone), and it was soooo much fun! And then we watched the sun set from our rooftoptent. It was just perfect, not even changed by the fact that a mouse bit my toe when I was hugging Lars.

A beautiful view on the river and the setting sun as an elephant passes by to elevate the beauty to a whole new level!

When we sleep in a wildlife area, our ears always seem to attune to the sounds of the animals. That night we heard many; hippos, elephants, baboons and even lions and a leopard. We heard them in the morning, both not too far away. Excited as we were, we left without breakfast to find these animals. Even though we were unsuccessful, it was a good drive through a beautiful water rich area. In the afternoon, we finally made it to the booking office and were told we could stay the night we missed, without paying extra! So nice! We also made a booking to go with a mokoro that afternoon. This is a small, traditional boat used for hundreds of years by the locals. Imagine the boats in Venice, but then one size smaller, they do include a gondolier as well! Because we had some time before the Mokoro would leave, we thought we should try and find the place. So, we arrived there early and were greeted by the manager of a camp and also, supposedly, a trained guide… We thought to just put our chairs under a tree and relax a bit, make our lunch whatever. That was all good, but this guy joined us… As well as the elephants we mentioned in the previous blog (read it here). And so, as well-raised as we are, we talked with the guy even though it was quite awkward. He talked a lot about himself, and maybe he thought we were some naive, credulous tourists, but he tried to convince us that elephants live about 15 years. 15? We double-checked, making sure we heard right, that he hadn’t said 50... No, 15 years, sometimes a little bit older…. Which is simply not true. Elephants, and hippos as well, they can become as old as 50, and elephants even 60 years old. I don’t know if he realized his lie, or if he simply didn’t know any better. But it was clear he was definitely not a trained guide... And he would be the one taking us on the mokoro?? But just as we were about to leave, a game vehicle with a lot of people arrived. Lucky for us, because it included the official mokoro guide. Even though he smelled a bit like alcohol (and the rest of the group acted like insane drunks), he didn’t act like it and he showed a lot of knowledge and breathed an air of peace. Which is perfect if you go on a mokoro ride, I assure you.

The ride itself was beautiful, we slowly floated forward, surrounded by gorgeous waterlilies, meanwhile enjoying the peace and quiet and the sounds of the birds. We also stopped to stretch our legs. The guide showed us a Hamerkop nest (full-on villa!), and he also explained that they use the clay from termite mounds to pave their houses. This is a very old tradition done by many, many generations before this guide. The people from Khwai village are part of the San people (bushman) and used to live in Moremi Game Reserve, way further into the Okavango delta, for hundreds of years. They were relocated to the Khwai area, on the edge of the Okavango, were they actively participate in the conservation of the environment. And what a beautiful area it is, full with wildlife!

After our relaxing mokoro tour we went back to the campsite. It was a bit after sunset, so we started cooking in the dark. We hadn’t seen a shop for a while, so it was time to break open one of the cans with salmon in it. Now, you think, what has our dinner to do with the story?! Let me tell you! Lars had emptied the extra fluids from the can about five meters from where we were sitting. He had just finished his dinner and I was still eating, when he heard something behind him. He turned around… then turned back to me and said: “Kellie, hyena!” WTF! The hyena was just within our light circle at about five meters, and we saw him sniffing around, not even seeming to notice us. He was definitely trying to find that salmon! And when he couldn’t, he just walked away into the dark… We got our big torch out and tried to find him, but he had disappeared. It should have been scary, because I know hyena’s are dangerous. But at that moment it was more exciting than scary, mainly because its absolute lack of interest in us! I think Lars felt the same way, although… after the hyena left he did keep walking around with the torch, shining into every bush. And then of course another important part of this story… Both me and Lars had to go to the toilet for a number two, so to say… And this was after we had seen the hyena in our camp. At this campsite, this would be your toilet: dig a hole in the ground, do your business, cover it up. Now normally, I would do that a little bit away from the camp.. but this time though, I couldn’t give a shit about privacy, Lars had to be near! But the circumstances made it absolutely the hardest shit (not literally, luckily) I have taken in my life.

Let’s get back to some civil conversation. The following morning we had to say goodbye to the area, but not after another morning drive. This was our last chance to find that leopard in a tree, you know, the one that had been on our bucketlist since we set foot in Africa three years ago, and which we had hoped to find in this area! The highest chance of finding carnivores is during the early morning hours, and as these hours were fading, our hope faded as well. Even though we had a beautiful game drive, we couldn't escape that touch of disappointment.

Just when we were about to move on, we saw the game drive vehicle with the people we had met the day before. Out of good manners we didn’t just drive by, but stopped to say goodbye. And I’m soooooo happy we did, because believe it or not, they had seen a leopard in a tree not even fifteen minutes ago. They were sure she would still be there and so the game driver was so kind to take us there. It was so close, but the drive there felt like hours to us (five minutes tops). When we rounded a corner, and saw another game vehicle, we knew she was still there! We looked up in the tree, and there she was, a very young female looking at everything going on below her. Beautiful! We couldn’t believe our luck. What an amazing goodbye. Or so we thought…

Finally, there she was, waiting for us to find her! What a beautiful animal, so elegant!

The leopard wasn’t our only goodbye! We had decided to take the scenic route back, so we followed the river area a little further. When we rounded a corner we were overwhelmed by a valley full of elephants! There must have been at least 500 within our sight, and probably a lot more in the surrounding bushes. And as this was obviously a road not well driven, we were the only ones there. It was amazing. We parked the car under a tree, climbed on the roof and just enjoyed. There were males and females of all ages, some grazing, some bathing, some fighting and we even saw two little ones playing with each other. There was so much to watch, and so much interaction. Luckily, we had gotten to know how to move around elephants by now, because we had to manoeuvre through this valley filled with elephants to get to the other side! There was only one point where it got a little bit excited, because on the track we had to take, were three elephants with a younger one.. and they didn’t seem inclined at all to move for us. We tried to push them very slowly, but then two big bulls decided to put their trunks in someone else’s business; they came at us with their ears wide, trumpeting! Even though we knew it was a mock charge, it is still scary, because these animals are huge!! And because we were surrounded by them, so we did not want them to infect the rest with their excitement. So instead of following the track, I decided it was okay to just move a bit around it for this time. I’m pretty sure people will understand.

Botswana had shown us one last time that they are the perfect elephant paradise. And this whole morning had been the perfect ending to the most amazing wildlife experiences in our lives. Now we can move on to the next stop, a cultural one this time; Tsodilo Hills (read it here).


Posted by bylifeconnected in Blog, 4 comments
Chobe National Park – An Elephant Paradise

Chobe National Park – An Elephant Paradise

Chobe National Park - An Elephant Paradise

Part one of our beautiful wildlife adventure in the North of Botswana

Voor de Nederlandse versie - Klik Hier

While writing this story, outside on a chair, we are looking at an elephant heading our way... wondering if he will come closer (also wondering if we would like it if he would). He is relaxed, casually browsing with his 5th leg slapping against his underbelly. Show-off! No match to be found here, even our local ‘guide’ (more on him later) looks impressed. Anyway, while the elephant walks slowly around us we are astounded by the huge number of elephants here in Botswana. Five days ago, we entered Chobe National Park and travelled all the way down through Savuti and on to Khwai/Moremi NP where we are now. Our adventure started in Kasane for what we hoped was going to be the best wildlife experience of the trip! Expectations were high and we were excited to start our journey through the African wilderness. Before we entered Chobe with our car, we decided to book a boat tour over the Chobe river. Around 15.30 we boarded the boat which could just as well have been a German retirement home on the water; except for us and a young German couple, the remaining 40 persons were probably using up their pension. Luckily, they did not spoil the experience, which was a refreshing experience after driving so many kilometres. For about three hours they navigated and parked us close to hippos, elephants, crocs, antelopes and birds that lived in and along the river. While having the pleasure of sipping a cold cider, we had some wonderful sightings.

The following morning, we arrived at the entrance gate of Chobe National Park at 7am precisely (opening time for self-drivers) to be ahead of the others. The plan for the day was to drive along the Chobe Riverfront (a route of about 50 kilometres). The best sightings were a lion and lioness (a bit hidden in the bushes), a baby baboon riding on the back of her mother (Jiihaa!), a lot of fish eagles and a huge herd of about 200 elephants. The last one took our breath away. We entered a viewpoint that provided us an overview of a cleared area next to the water that was filled with elephants. Later, we found out that many small herds of elephants come together at places where water or/and food is plentiful. Here they’ll form mega herds of hundreds to even a thousand elephants. However, they are only able to do this in this region, because Botswana houses about 250.000 elephants. This is about 25% of the world’s population! An absolute elephant paradise!

Later that afternoon we arrived at Muchenje where we filled the petrol tank for the last time and stayed at Muchenje campsite for the night. While sitting on the deck with our dinner, we had a beautiful view of the sunset. One of the owners joined us, a former British man (he left the UK about 40 years ago), and we talked about the area, Botswana and it’s presidents. The next morning we relaxed a bit at the pool and then left for the remaining part of Chobe (Linyanti and Savuti).

Before entering the park there was a sign “engage 4x4, deep sand ahead”. We have been told to do this before where we didn't listen and everything was fine, so we ignored this sign as well, Sisi would be able to handle anything. But the sand got deeper and deeper and after a few kilometers we did decide to stop and deflate the tires for more traction. That did the trick and we drove on until we stumbled onto a vehicle that was stuck in the deep sand. The main problem with the sand is that in between the tracks of tires the sand is elevated. Vehicles with relatively low clearance level will drag there bottoms on the sand, creating more friction, until… they come… to a stop. This happened with the Australian (Eddie) and Norwegian (Vera) couple we run into. As good citizens we got out of the car and walked towards them, equipped with our spade, and a big smile on our faces. They responded in kind. You know those people that take everything as it is and try to make the best out of it? Meet Eddie and Vera. What happened was that they had stopped without thinking about the sand, because there were elephants next to the road! As soon as the elephants left, they hit the gas, but nothing happened… They were stuck. And that’s when we came in. We started to recover the car together and while reaching under their car we learned that it is actually really fun to dig someone else’s car out of the sand. Eddie told us about reading that “this road swallows cars for breakfast”. An exciting prospect, considering we are lying under a car right at the beginning of this road. After a few tries and pushes the car was out. Now it was our turn… Kellie took a sprint and went through this bit in one go! On the other side we met up with Eddie and Vera who thanked us with a cold beer. We learned that they were heading the same way as us and left in convoy together.

Our sunset view dinner from the deck at Muchenje campsite.

Only a few kilometres further we had to stop again. Not for Eddie and Vera, but for a car filled with four Dutchies. This makes it sound like there are loads of cars on this road, but actually these were the only cars we came across. And all of them got stuck in the sand. The Dutchies told us that this was the third time (!) that day that they got stuck. And in the following 5 km, we helped them recover their car three more times… Welcome to the African bush! We finally told them to keep the car in low gear, try to drive on the side of the road instead of in the tracks to remain a high clearance, and just keep hitting the gas no matter how much noise your car makes. Plus, we drove ahead to find the best parts of the road and clear some of the deepest sand. And that’s when they finally managed to get through the last 8 km.

Our car was fine and we made it to Linyanti with our confidence skyrocketing. Noticing that our 98’, self-bought and fitted, Landcruiser could take on all that Africa has to offer better than many of the far newer, and much more expensive, rental cars made us feel really good. In addition, we got the best campsite of the camp, with a great overview of a small river. At arrival we saw elephants grazing and enjoying the water down in the river in the light of the setting sun. It doesn’t get any better than this! Because of the amazing view we invited Eddie and Vera to stay at our campsite. They willingly accepted and we had the most wonderful braai. A true African feast; with beetroot salad, potato salad, capsicum, corncobs with butter, chicken and boereworst. The rest of the night we spent talking and laughing around the campfire; the perfect ending of an exciting day!

Our camping spot at Linyanti. If you look closely, you can find the elephants on this picture!

The next morning we decided to wake early to search for wildlife with Eddie and Vera. We took some of the loops in search of the lions we had heard that night, and the tracks we found that almost moved into our camp. All the campsites we booked in game areas, are not fenced, so any animal can walk through, which makes camping a lot more exciting! We didn’t find the lions, but we found some elephants and a roan antelope. From there on we took the road that, we thought, lead us to Savuti (in the middle of Chobe). After a few kilometres we found a huge dead elephant skull along the road. We stepped out of the car to stretch our legs and make some pictures of it. At the same moment a helicopter flew over us and started to circle the area around us. We waved like well-behaved tourists, to show that we are not poachers. What poacher would wave at a helicopter, right? But we were pretty nervous. Even more so when the helicopter started to land on the same road we were parked! At that moment I thought we were in a whole lot of trouble. Pretending confidence though, we walked towards the helicopter from which three game guards, one with a big rifle, exited. Even more nervous. Once cleared from the helicopter they asked us what we were doing here. We answered that we were interested in the elephant skull . Then they asked us if we weren’t scared of lions. We answered that we weren’t. Luckily, this broke the ice and they followed us to the skull. They began to explain how you can see if an elephant died of natural causes or poaching, as this was the reason they landed in the first place. We just happened to be there... Afterwards, they stressed that we shouldn’t leave the safety of the car while in the park and they pointed us in the right direction. We, of course, waited for the helicopter to ascend before turning around and driving off. Another experience added to the list!

Along the road we stopped next to a big elephant bull. We think he was curious as he kept coming closer to the car. He didn’t send any warning signals to us so we stayed put and waited for him to pass… but he didn’t. He came even closer and at a certain moment I could have touched his trunk if I wanted to. At that moment though he got too close for comfort, and I decided to move the car slowly forward. My heart was pounding like crazy while I watched how he would respond to revving of the engine. He stayed relaxed though and just crossed the road behind us. With big eyes Eddie and Vera looked at us (they were in front), and we exchanged how exciting that was. After this experience the road got worse; deep sand for kilometres in one stretch. At this moment we started to notice that our fuel was going a lot faster than normal, which worried us a lot because we had a long way to go! We calculated that the car was consuming 1 litre for every 4 kilometres, which is ridiculously inefficient; normally it is about 1 litre for every 8 kilometres (also not great). We did not even think of driving back to Muchenje though; we had an expensive reservation at Savuti that evening. This created some uncertainty as we were not sure if would be able to make it to the other side (about 250 kilometres further). For us though, the only option was forward, deeper into the wilderness…

Arriving at the entrance gate in Savuti we heard that a lion pride had killed an elephant. We drove around but couldn’t find any signs of the kill, which should have been only 300 meters from the gate... Hunger won from curiosity, and we first made a quick lunch. With our bellies filled we continued the search. Kellie and I eventually found the lions by tracking the tracks of other cars into the bush. They were lying under a bush, their bellies even thicker than ours. We never found the elephant. From there we had an afternoon game drive through the Savuti Marsh, a supposedly wet area but at this time of year no water drop to be found. Nevertheless, the plains were stunning with cumulus clouds in the background. And to stretch our legs we even climbed a small hill to visit some rock art.

Overall, the wildlife on this drive was a bit scarce, which we hadn’t expected after reading the Lonely Planet (expectations are always bad). So we were kind of disappointed when we drove back towards camp. Suddenly, we saw a big dust cloud ahead of us; the sign of a big herd (buffalo or elephant) on the move. It were about a hundred buffalo’s and they were heading for the waterhole that was very close to the lions we had found earlier! All the buffalo’s gathered around the waterhole, a hole way too small to accommodate them all. Then an elephant tried to push through the herd of buffalo’s to get to the water, which was already occupied by two hippo’s as well. Just before it reached the water, it got scared of something and ran away, trumpeting. Then, out of nowhere, the lions suddenly appeared! They were after the buffalo’s and the herd started to move. Not chaotically, as one might expect, but very organized. We could feel and hear the enormous amount of hoofs smashing against the ground as a big cloud of dust covered the area. After a few moments the dust settled and a battleground between prey and predator emerged; the leaders of the buffalo’s and lions were facing each other. In turn they charged one another, measuring the strength and confidence of their opponent. One bull buffalo charged! The lions retreated, afraid of the massive horns of the buffalo. They only stayed put for a bit, and then the lions set in the chase again. The lions made several attempts to brake the formation of the buffalo herd to seclude one from the rest. And this went on and on right in front of us. It felt like we were in a National Geographic documentary! The only thing we missed was the voice of David Attenborough. The hunting lions were with five lionesses and a one young male, the adult males were being typical lions. We found them lying about 50 metres away; watching the spectacle just like us. The kings of the savanna do not hunt, they get fed. Unfortunately, it was getting really dark as the lions continued the hunt. We knew we had to go back to camp, even though we did not see the conclusion of the battle. Without a choice, we decided to look for any signs of who won in the early morning the next day. At the campfire, we talked the day and especially the evening over with Eddie and Vera while preparing another feast. What a sighting!! We slept like babies (didn’t even wake when a small herd of elephants walked through our camp).

The next morning we said goodbye to Eddie and Vera (we had an amazing time with you guys!!), and headed to where the battle had taken place the previous night. And we couldn’t believe our eyes! We found a carcass surrounded by lions, however, it was not a buffalo! Apparently, the buffalo’s had won the battle and instead the lions had killed a medium-sized elephant! Because of the huge population of elephants in the region, the local lions had become elephant hunting experts, very cool! We stayed at the kill for a couple of hours, watching them feed in turns and walk to the waterhole to drink. After a while though it got too hot for them to stay in the open and one by one they found a place in the shade. For us this was a sign that we could move on, on towards the largest inland delta in the world: the Okavango Delta. Read about this exciting adventure in our next blog.  

- Lars -

Posted by bylifeconnected in Blog, 1 comment
Chobe National Park – Een Waar Olifanten Paradijs!

Chobe National Park – Een Waar Olifanten Paradijs!

Chobe National Park - Een Waar Olifanten Paradijs!

Deel 1 van ons wildlife avontuur in het noorden van Botswana

Tijdens het schrijven van dit verhaal, zie ik een olifant langzaam, stukje bij beetje, op me af komen. Ik vraag me af of hij dichterbij komt (en ik vraag me af of ik dat wel zou willen zo in m’n stoeltje)…  Maar hij is gewoon lekker ontspannen de struiken aan het slopen, ondertussen met zijn vijfde been tegen z’n onderbuik aan het slaan. Ja ja, je hebt een grote piemel, opschepper! Wij zijn geen match voor je, en zelfs onze lokale 'gids' (meer over hem in de volgende blog) is onder de indruk. Hoe dan ook, terwijl een volgende kudde olifanten aan komt en langzaam om ons heen de struiken leeg eten, staan ​​we versteld van het enorme aantal olifanten hier in Botswana. Vijf dagen geleden zijn we Chobe National Park in gegaan, om vervolgens helemaal naar beneden door Savuti en verder naar Khwai / Moremi NP te reizen, waar we nu zijn. Dit gebied staat bekend om de grote diversiteit en hoeveelheid diersoorten, en we hoopten dan ook dat dit de beste natuurervaring van de reis zou worden! De verwachtingen waren hoog en we begonnen in Kasane met een relaxe ​​boottocht over de Chobe-rivier. Rond half vier gingen we aan boord van de boot, wat net zo goed een Duits bejaardentehuis op het water had kunnen zijn; naast ons en een jong Duits stel, waren de resterende 40 personen hoogstwaarschijnlijk hun pensioentje aan het opmaken. Gelukkig had dit in z’n geheel geen effect op de ervaring.  Het was verfrissend om zoiets als een boottour te doen na zoveel kilometers in de auto. Ongeveer drie uur lang voer de boot ons langs nijlpaarden, olifanten, krokodillen, antilopen en vogels die in en langs de rivier leefden. Onder het genot van een koud cidertje hebben we hier een aantal prachtige ”sightings” gehad.

De volgende ochtend kwamen we precies om 7 uur (openingstijd voor zelfrijders) aan bij de toegangspoort van Chobe National Park. Het plan voor de dag was om langs Chobe Riverfront (een route van ongeveer 50 kilometer) te rijden. Er waren echt mega veel antilopen soorten in het park, maar de beste dingen die we gezien hebben waren een leeuwen-stelletje (een beetje verborgen in de struiken), een baby-baviaan op de rug van haar moeder (Jiihaa!), veel visarenden en een enorme kudde van ongeveer 200 olifanten. Vooral dit laatste verbijsterde ons; we hadden al een heel aantal olifanten in de bosjes gezien en toen we een heuveltje op reden,  betraden een heuveltje dat ons een uitzicht gaf over een open gebied naast het water dat vol stond met olifanten. Later kwamen we erachter dat veel kleine kuddes olifanten samenkomen op plaatsen waar water en / of voedsel in overvloed zijn. Hier kunnen mega-kuddes vormen van honderden tot zelfs duizend olifanten. Ze kunnen dit echter alleen in deze regio doen, omdat Botswana ongeveer 250.000 olifanten herbergt. Dit is ongeveer 25% van de gehele wereldpopulatie! Een absoluut olifantenparadijs!

Later die middag kwamen we aan bij Muchenje waar we de benzinetank voor de laatste keer konden vullen. Ook hebben we hier overnacht op camping Muchenje. Zittend op een terras met ons diner, hadden we een prachtig uitzicht over de vlakte en een prachtige Afrikaanse zonsondergang. Een van de eigenaren kwam bij ons zitten, een voormalige Britse man (hij verliet het VK ongeveer 40 jaar geleden), en we spraken over het gebied, Botswana en zijn presidenten. De volgende ochtend hebben we eerst even gerelaxed bij het zwembad, waarna we vertrokken naar het resterende deel van Chobe NP (Linyanti en Savuti). Bij de grens van het park stond er een bord met: "engage 4x4, deep sand ahead". Dit was iets wat we wel vaker gehoord hadden, en toen lukte het ook allemaal zonder, dus logischerwijs negeerden we dit bordje. Maar het zand werd dieper en dieper en na een paar kilometer besloten we om te stoppen en de banden een stuk leeg te laten lopen voor meer tractie. Dat maakte een groot verschil en we reden rustig door totdat we op een voertuig stuitte dat vastzat in het diepe zand! Het grootste probleem met het zand is dat tussen de sporen van de banden het zand een stuk hoger ligt, vandaar “deep sand”. Voertuigen met een relatief lage bodem zullen dus over het zand slepen, hierdoor onstaat meer wrijving, de auto wordt afgeremd en met te weinig kracht, of een te lage snelheid, kom je uiteindelijk tot stilstand. Dit was ook wat er gebeurd was met het Australische (Eddie) en Noorse (Vera) stel dat we tegenkomen. Als goede burgers stapten we uit de auto en liepen op hen af, uitgerust met onze schop en een grote glimlach op onze gezichten. Zij reageerden soortgelijk. Ken je die mensen die alles nemen zoals het is en proberen er het beste van te maken? Maak kennis met Eddie en Vera. Wat er was gebeurd was dat zij gestopt waren in het diepe zand zonder hierover na te denken, want er waren olifanten naast de weg! Zodra de olifanten vertrokken probeerden ze te gassen, maar er gebeurde letterlijk helemaal niks... Ze zaten vast. En toen kwamen wij op het hoekje kijken. Samen hebben we de auto uitgegraven, en terwijl we dit deden, ontdekten we dat het eigenlijk best leuk is om de auto van iemand anders uit het zand te graven (het scheelde ook dat de zon was verdwenen achter de wolken). Eddie vertelde ons over dat hij gelezen had dat "deze weg auto’s opeet als ontbijt". Dat was een mooi vooruitzicht, aangezien we ongeveer 20 meter van de 10 km gereden hadden! Ach ja, eerst maar deze situatie oplossen. Na een paar pogingen en hard duwen van Vera, Kellie en ik, was de auto los. Nu was het onze beurt... Kellie nam een ​​aanloop... en ging er in één keer door! Aan de andere kant waren we allemaal even gestopt en kregen we van Eddie en Vera een koud biertje als bedankje. We kwamen erachter dat ook zij onderweg waren naar de camping van Linyanti en dus vervolgenden we onze weg in konvooi.

Bij Muchenje hebben we een heerlijke maaltijd tijdens zonsondergang gegeten, met uitzicht over een prachtige vlakte!

Slechts een paar kilometer verderop moesten we weer stoppen. Deze keer niet voor Eddie en Vera, maar voor een auto gevuld met vier hollanders. Nu klinkt het misschien net alsof er veel auto's op deze weg staan, maar deze twee waren de enige auto's die we tegen waren gekomen sinds Muchenje. En ze zaten allemaal vast in het zand (behalve Sisi natuurlijk). De Nederlanders vertelden ons dat dit de derde keer (!) was dat ze vast zaten. En in de volgende 5 km hebben we hen nog drie keer uitgegraven... Welkom in de Afrikaanse wildernis! Uiteindelijk hebben we hen maar even instructies gegeven, ten eerste dat ze de auto in de lage 4x4 versnelling moesten houden. Ten tweede dat ze, waar het kon, moesten proberen over de zijkant van de weg te rijden in plaats van in de sporen, zodat ze de wrijving van het zand kunnen ontwijken. En ten slotte dat ze niet moeten stoppen met gassen, ongeacht hoeveel lawaai de auto maakt, het is toch een huurauto! Vervolgens hebben wij voorop gereden, omdat onze bodem wat hoger lag, dus wij konden in de diepste stukken alvast wat zand wegschrapen voor de volgers! Hierna zijn ze er uiteindelijk in geslaagd om de laatste 5 km in één keer door te rijden.

Onze auto had het fantastisch gedaan, en we bereikten Linyanti dan ook vol zelfvertrouwen en trots; onze zelf gekochte en aangepaste Landcruiser uit ’98 kon alles aan wat Afrika te bieden had, beter nog dan de vele nieuwere en heel veel duurdere huurauto's! En achteraf gezien hadden we met onze ervaring in Australie (Fraser Island, alleen maar zand) en Kellie’s ervaring met 3 maanden 4x4 rijden in een game reserve, toch wel wat skills ontwikkeld. We voelden ons goed! Bovendien hadden we de beste plek van de camping, ​​op een verhoging onder een boom, met een geweldig uitzicht over een riviertje en de aangrenzende moerasvlakte. Bij aankomst zagen we olifanten grazen in het licht van de ondergaande zon. Het wordt niet beter dan dit! Vanwege het geweldige uitzicht hebben we Eddie en Vera uitgenodigd om bij ons te verblijven. Ze accepteerden gewillig en we hadden een heerlijke braai; een echt Afrikaans feest met bietensalade, aardappelsalade, paprika, maïskolven met boter, kip en boereworst. De rest van de avond hebben we lekker gekletst en gelachen rondom het kampvuur; de perfecte afsluiting van een opwindende dag!

Onze prachtige camping by Linyanti. Als je goed kijkt zie je de olifanten in het moeras lopen!

De volgende ochtend besloten we om vroeg op te staan (5 uur) en samen met Eddie en Vera zijn we vervolgens op zoek (jacht) gegaan naar de beesten! Aangezien we die nacht leeuwen hadden gehoord, en we zelfs sporen hadden gevonden die net afsloegen voor zo ons kamp binnen liepen, was dit waar we naar op zoek waren. We hebben de leeuwen niet gevonden, maar wel enkele olifanten en een roan antilope. Van daar namen we de weg die, zo dachten we, ons naar Savuti zou leiden (gebied midden in Chobe). Na een paar kilometer vonden we een enorme dode olifantenschedel langs de weg en logischerwijs stapten we uit om er foto’s van te maken en even onze benen te strekken. Op hetzelfde moment vloog er een helikopter over ons heen.. en die begon het gebied rondom ons te omcirkelen. We zwaaiden als brave toeristen, gewoon om te laten zien dat we geen stropers waren. Welke stroper zou zwaaien naar een helikopter, toch? Maar we werden behoorlijk nerveus. Zeker toen de helikopter op nog geen 50 meter afstand begon te landen! Op dat moment dacht ik echt dat we in de problemen zaten, al had ik geen idee waarom. Maar, net alsof we vol vertrouwen zaten liepen we richting de helikopter waar drie gamewachten, eentje met een enorm geweer, uitstapten. Nog ietsje nerveuzer. Toen ze uit de helikopter waren, vroegen ze ons wat we hier aan het doen waren. We antwoordden dat we geïnteresseerd waren in de olifantenschedel. Toen vroegen ze ons of we niet bang waren voor leeuwen. Wij antwoorden dat we dat zeker niet waren! Hier moesten ze om lachen en gelukkig brak dit het ijs. Vervolgens leidden ze ons naar de schedel. Ze begonnen uit te leggen hoe je kunt zien of een olifant is gestorven op natuurlijke wijze of door stropers. Dit checken, was de reden dat ze uberhaupt hier geland waren. Wij waren gewoon toevallig op hetzelfde moment ook daar... Wel benadrukten ze dat we in het park niet de veiligheid van de auto mogen verlaten en vervolgens wezen ze ons in de goede richting (want we hadden een verkeerde afslag genomen). We hebben natuurlijk eerst even gewacht totdat de helikopter was opgestegen, en vervolgens zijn we omgekeerd en verder gereden. Nou, weer een nieuwe ervaring toegevoegd aan de lijst!

Onderweg terug kwamen we deze keer een levende, enorme olifanten stier tegen. Hier waren we even gestopt en hij bleek erg nieuwsgierig want hij kwam steeds dichter en dichter bij de auto! Maar hij gedroeg zich rustig, ondertussen een stukje gras etend, en totaal geen waarschuwingssignalen, dus we bleven staan ​​om te wachtten tot hij zou passeren... alleen dat deed hij maar niet. Hij kwam nog dichterbij en op een gegeven moment had ik zo zijn slurf kunnen aanraken als ik dat wilde. Op dat moment besloot ik dat dit me toch echt te dichtbij was, en ik reed heel langzaam de auto een stukje naar voren. Mijn hart klopte als een gek toen ik de motor startte, omdat ik niet wist hoe hij zou reageren op het geluid! Hij bleef echter ontspannen en stak vervolgens gewoon de weg achter ons over. Met grote ogen keken Eddie en Vera naar ons (zij stonden voor ons), en we hadden allemaal door hoe een bijzonder moment dit was. Na deze ervaring vervolgden we onze weg, en wat een weg was dat, verschikkelijk. De weg werd steeds slechter; diep zand voor kilometers achtereen. We merkten dat onze brandstof hierdoor een stuk sneller ging dan normaal, wat ons nogal veel zorgen baarde omdat we nog een lange weg te gaan hadden! We berekenden dat op deze wegen de auto 1 liter verbruikt voor elke 4 kilometer, wat belachelijk inefficiënt is; normaal is het ongeveer 1 liter voor elke 8 kilometer (ook niet geweldig). We dachten er niet eens aan om terug naar Muchenje te rijden aangezien we die avond een dure reservering bij Savuti hadden. Dit creëerde enige onzekerheid, omdat we niet zeker wisten of we de andere kant (ongeveer 250 kilometer verder) zouden halen. Maar voor ons was de enige optie voorwaarts, dieper de wildernis in... Toen we eenmaal bij de entree van Savuti aankwamen, hoorden we dat een leeuwen pride een olifant hadden gedood. Dus wij meteen weer op pad, op zoek naar tekenen van die vangst, die op slechts 300 meter van de poort had moeten zijn... Niet gevonden... Honger won het uiteindelijk van nieuwsgierigheid en dus keerden we terug naar Savuti en maakten we eerst een snelle lunch (nog steeds met Eddie en Vera btw). Met onze buikjes gevuld, gingen we verder met zoeken. Kellie en ik vonden uiteindelijk de leeuwen door de sporen van andere auto's de bush in te volgen. Ze lagen daar met z’n zessen onder een struik te chillen, hun buikjes nog ronder dan de onze! De zogenaamde dode olifant echter, die hebben we nooit gevonden.

Hierna gingen we nog even op pad, richting het Savuti-moeras. Hier verwacht je een nat gebied, maar in deze tijd van het jaar was er geen waterdruppel te vinden. Desondanks waren de vlakten prachtig met cumuluswolken op de achtergrond. En om onze benen te strekken, klommen we zelfs een kleine heuvel op om wat San people (bushman) kunst te bezoeken. Over het algemeen was het dierenleven tijdens deze rit nogal schaars, wat we niet hadden verwacht na het lezen van de Lonely Planet (dit boek is echt goed in verwachtingen creeeren die te vaak niet uit lijken te komen). Dus, zoals je snapt, begonnen we een beetje teleurgesteld aan de terug tocht. Maar toen we bijna bij het kamp waren zagen we plots een enorme stofwolk; het teken van een grote kudde (buffels of olifanten) in beweging. Dit bleken ongeveer honderd buffels te zijn en ze waren op weg naar de waterhole dicht bij het kamp. Dezelfde waterhole die ook heel dicht bij de leeuwen lag, die we eerder die middag nog hadden gezien! Alle buffels verzamelden zich rond de waterhole, een gat dat veels te klein was voor allen tegelijk. Vervolgens probeerde ook nog een olifant zich door de kudde buffels te dringen om bij het water te komen, en dat terwijl dat kleine gat ook nog eens bezet was door twee nijlpaarden! Maar vlak voordat de olifant het water bereikte, schrok hij ergens van en rende hij trompetterend en wel weg. Alsof ze op dit teken hadden gewacht verschenen uit het niets zes leeuwen! Ze grepen hun kans en sprintten op de buffels af. De kudde begon in één keer te bewegen en lawaai te maken. Maar dit was niet chaotisch, zoals je zou verwachten, maar leek juist erg georganiseerd, de kudde bewegend als één. We voelden en hoorden de enorme hoeveelheid hoeven tegen de grond slaan en een grote stofwolk verduisterde het actie terrein. Na een paar ogenblikken ging het stof liggen en ontstond er een slagveld tussen prooi en roofdier; de leiders van de buffels en leeuwen stonden recht tegenover elkaar. Omstebeurt waren ze elkaar aan het polsen, het was wat je noemt een stand-off. Totdat! De buffel stier gooit ineens z’n horens in de strijd en de leeuwen sprinten achterwaarts, bang voor de kracht van deze horens. Een paar meter verder blijven ze even zitten. Op dit punt zien we nog maar drie leeuwen, terwijl we weten dat ze met zes waren. De andere drie waren om de groep heen bewogen en ineens vallen ze aan die kant aan. Deze tactiek om de buffalo formatie te breken lijkt even te werken, een jong dier loopt eventjes alleen met één leeuw tussen hem en de rest van de groep. Maar voordat de rest van de leeuwen kunnen aansluiten, vallen wat buffels uit naar de leeuw en is het jong weer veilig. Zo gaat dit een tijdje over en weer, recht voor onze neus. Het voelde alsof we in een National Geographic-documentaire zaten! Het enige wat we misten, was de stem van David Attenborough. De jagende leeuwen waren met vijf leeuwinnen en een jong mannetje. Nu vraag je je af, waar zijn de volwassen mannetjes. Zoals te verwachten gedroegen deze zich als typische mannetjes leeuwen. We zagen ze ongeveer 50 meter verderop liggen; net als ons waren ze het schouwspel alleen maar aan het bekijken. De koningen van de savanne die jagen niet, die worden gevoed. Helaas, helaas werd het donker voordat de de leeuwen een kill hadden gemaakt en moesten we terug keren naar het kamp. Maar we wisten dat, al zagen we zelf de kill niet, de kans groot was dat we de volgende ochtend wel wat zouden kunnen vinden! Dus weer vroeg eruit was het motto! Bij het kampvuur bespraken we de dag, en natuurlijk vooral de avond, met Eddie en Vera terwijl we een opnieuw een feestmaal bereidden. Wat was dat fantastisch zeg!! We sliepen als baby's (werden niet eens wakker toen een kleine kudde olifanten ons kamp doorliep, Eddie en Vera wel).

De volgende ochtend namen we afscheid van onze nieuwe vrienden en gingen terug naar het strijdterrein. En we konden onze ogen niet geloven! We vonden inderdaad een karkas omringd door leeuwen, maar het was geen buffel! Blijkbaar hadden de buffels de strijd gewonnen en in plaats daarvan hadden de leeuwen een middelgrote olifant gedood! Vanwege de enorme populatie olifanten in de regio staan deze lokale leeuwen ook wel bekend om het feit dat het olifanten (kill) experts zijn, heel cool! We bleven een paar uurtjes kijken, en zagen hoe de leeuwen om beurten het karkas uit elkaar trokken om vervolgens naar de drinkplaats te lopen om te drinken. Na een tijdje werd het echter te warm voor hen (en ons) en dus zochten ze een een plekje in de schaduw voor hun dutje. Voor ons was dit een teken dat we verder konden gaan, op naar de grootste binnenlandse delta in de wereld: de Okavango Delta! Lees meer over dit fantastische avondtuur in onze volgende blog

- Lars -

Posted by bylifeconnected in Nederlands, 5 comments
De Natuurlijke Contrasten van Botswana

De Natuurlijke Contrasten van Botswana

De Natuurlijke Contrasten van Botswana

Van uitgestrekte woestijnen tot prachtige rivierbanken en indrukwekkende baobabs


We zijn aangekomen in Zambia! Dit kostte ons ongeveer 2,5 uur en (zoals verwacht) aardig wat gedoe aan de grens, maar hier wijd ik meer over uit in de volgende blog. Laat me eerst even vertellen wat we hebben gedaan nadat we bij Sander het Tuli Block verlieten. De ochtend van ons vertrek hebben we afscheid genomen van dit geweldige gebied door een wilde klopjacht, of eigenlijk niet zo wild, want we volgden de sporen van de vele wilde honden in het gebied en volgens mij waren die ons gewoon in rondjes aan het leiden! We hebben ze dus niet gevonden, maar het was een goede ochtendwandeling. Daarna vertrokken we naar Palapye. We hadden besloten om hier even grote inkopen te doen, waaronder een goede, verschijnende lantaarn, en om onze gastank te vullen. Maar we zijn niet voor niks in Afrika, dus het ging allemaal niet zo gemakkelijk als je zou denken. We werden van de ene naar de andere plek gestuurd, de hele stad door en niemand had de juiste apparatuur om de tank te vullen. Tot (en ondertussen zijn we op dat punt belandt waarop we zeiden 'gelukkig voor ons') we er toch een hebben gevonden! Uiteindelijk hebben we besloten om in Palapye te blijven, in plaats van naar de volgende stad te rijden wat we oorspronkelijk van plan waren. En achteraf was dit wel leuk, omdat we in Camp Itumela verbleven, een plek waar Anouk en ik het drie jaar eerder heel erg naar ons zin hebben gehad.

Ons kampeerplekje op de open vlakte, met voor meer dan 30 kilometer alleen maar natuur om ons heen!

Centraal Kalahari

De volgende dag gingen we op weg naar Centraal Kalahari, een nationaal park zo groot als Denemarken en één uitgestrekte woestijn! En dus ook een lange rit, maar we arriveerden voor zonsondergang bij het entree stadje (lees, inieminie dorpje). Die nacht waren we lekker in ons tentje gekropen op een camping in de buurt van de ingang (met ‘in de buurt’ bedoel ik op twee uur afstand rijden over een zogenaamde “main off-road”). Maar twee uur later werden we ruig wakker geschud, letterlijk, omdat er ineens een enorme storm was komen aanwaaien! Het voelde alsof we zo opgelifd zouden worden in een orkaan naar het land van Oz! Nou ik denk niet dat we de snelheid waarmee we die tent hebben ingepakt nog een keer gaan halen deze reis, waarbij de gietende regen misschien wel de voornaamste motivatie was! Maar natuurlijk, zodra we lekker in de auto aan het opwarmen waren... ja, je raadt het al, toen was de storm voorbij ... Ach ja! Toen zijn we toch nog maar een paar uur naar ged gegaan, en de volgende ochtend zijn we vroeg wakker geworden voor onze trip naar Centraal Kalahari. Het resultaat van de storm was over de hele route zichtbaar; het was erg modderig en dus een perfect moment om onze 4x4 te proberen. In de Kalahari was dit nog een stapje erger. Hier kwamen we erachter dat als je de versnelling naar 4x4 zet, dat niet wil zeggen dat hij ook direct naar 4x4 gaat. Nee... Sisi neemt d’r tijd hoor! En dit hebben we op de moeilijke manier geleerd, namelijk nadat we vast kwamen te zitten in de modder! Maar door de auto gewoon in z’n achteruit te zetten en vervolgens volle bak gas weer vooruit te gaan, zijn we zo door de modder heen gereden. En dat zonder 4x4, want die ging pas aan nadat we er doorheen waren....!

Een uitgestrekte vlakte, vlak voor zonsondergang, de beste jaag omstandigheden voor een bat-eared (vleermuis-oren) vosje!

Helaas, hebben we dit gedeelte van de trip niet helemaal op het juiste moment gepland. We waren in de Kalahari tijdens het slechtste moment van het jaar, wat betekent dat de meeste dieren de woestijn hadden verlaten en naar gebieden met water waren gemigreerd. We zagen een Bat-eared vos in daglicht, wat authentiek is aangezien het een nachtzoogdier is. Maar de rest van ons verblijf draaide vooral om het leren kennen van de vaardigheden van de auto. En, zeker niet te vergeten, het feit dat we op een plek stonden in de wildernis op minstens 30 km afstand van welk ander persoon dan ook. Hier konden we genieten van de prachtige sterren en de geluiden van nachtdieren om ons heen.

Een olifant in Makgadikgadi National Park, met op de achtergrond een enorme kudde zebra's aan het drinken.

Makgadikgadi National Park

Voor onze volgende stop hadden we natuurlijk de mooiste route gekozen, namelijk recht door het Makgadikgadi National Park. We reden naar de andere kant van het park op een zandpad van nogal zacht zand (ja ik had wel een beetje stress dat we eventueel vast kwamen te zitten, stress is een suk minder als je zelf achter het stuur zit!). Deze route liep recht langs de rivier, en het was prachtig! Op een gegeven moment stopten we en zagen we een leeuwin. En op de achtergrond waren olifanten en zebra’s richting de rivier aan het lopen voor een dorstlessertje. En we hoorden, meer dan dat we zagen, de nijlpaarden bij de zogenaamde hippo-pool.

Jaren en jaren geleden zouden we hier onder water hebben gestaan. Nu is het helemaal opgedroogd en is er alleen een enorme uitgestrekte en prachtige zoutvlakte achter gebleven.

Nxai Pans - aka de Elephant photoshoot!

Die avond verbleven we bij Planet Baobab, een goede plek voor overlanding. Het werd omringd door verschillende grote, indrukwekkende baobabs. De volgende ochtend gingen we op weg naar de Nxai Pans, een uur rijden van waar we verbleven. Zoals gebruikelijk werden hadden we om 5.30 uur de wekker gezet, zodat we daar op tijd konden zijn; voordat de zon te warm werd voor de dieren (en ons) om zich te bewegen. Het begon als een nogal teleurstellende dag, de wegen waren echt shit (wat wel valt te verwachten, maar dat maakt het niet minder kut), en ze werden omringd door struiken waardoor we niks konden zien. We kwamen aan bij de zout pan en dat was wel erg mooi, maar het leek verlaten. Zelfs bij de enige drinkplek in de wijde omgeving zag we maar een paar springbokkies ... Was dit nou waarvoor we ons zo hadden gehaast die morgen?! Dus we besloten om nog wat verder rond te rijden, met in ons achterhoofd dat de brandstofmeter steeds verder richting leeg ging. Maar deze route zou volgens de kaart slechts 2 km zijn... Na het eerste bordje liet de wegwijzering het afweten en dus moesten we maar vertrouwen op de foto die we hadden gemaakt van de kaart bij de ingang... Maar blijkbaar was deze kaart niet erg accuraat, want een aantal splitsingen waren gewoon niet aangegeven! Uiteindelijk hebben we ongeveer 16 km gereden voordat we terugkwamen bij ons startpunt (wat overigens helemaal niet de bedoeling was). Tegen die tijd was het heel warm, hadden we de auto gekrast omdat we door een veels te nauw weggetje moesten, en waren we bezorgd dat de brandstof ons niet terug naar de camping zou krijgen. We waren er helemaal klaar voor om terug te gaan en het een dag te noemen. Maar voordat we dat deden, stopten we nog één keer bij de drinkplek. En wat een geluk dat we dat hebben gedaan! Eerst zagen we een kleine kudde zebras en gnoes naderen vanuit de verte, dus we wachtten. Toen zagen we twee olifanten in de zinderende hitte aan komen slenteren. En geloof het of niet, maar het werd daarna alleen maar beter en beter! Eerst werden de twee olifanten vergezeld door twee secretarisvogels, waarvan er 1 in het water viel. Deze vogels zijn van nature zeer elegant, maar deze plons en het gevecht met de modder wat hierop volgde was echt te grappig om te zien! Vervolgens kwam er vanuit de verte een hele kudde olifanten aan! Het laatste stukje deden ze rennend, zo blij en enthousiast waren ze om bij het water te komen. En eenmaal in het water spatten ze zichzelf en omstanders helemaal onder de modder! Veertien olifanten en een modderpool, het was de beste fotoshoot die ik ooit gezien heb. We bleven daar gedurende de hitte van de dag en gingen na een paar uur nog door naar de Baines Baobab.

Baines Baobab


De Baobabs zijn onze favoriete bomen in zuidelijk Afrika en er zijn veel legendes over het bijzondere uiterlijk van deze boom, voornamelijk over de dikke stam en de wortelachtige takken. Hier is één:

Lang, lang geleden, naast een klein meertje, ontsproot de allereerste baobab. Ze groeide gestadig, maar langzaam, zoals baobabs doen. Het duurde vele, vele jaren voordat ze volwassen was. Uiteindelijk was de baobab lang en groot genoeg om een aantal andere bomen eens goed te bekijken. Sommigen waren erg lang en slank, anderen hadden felgekleurde bloemen of mooie, grote bladeren. Op een dag was het windstil en kon de baobab haar eigen spiegelbeeld zien in het meer. Dit schokte haar tot in de puntjes van haar wortelharen: voor het eerst kon ze haar enorme dikke dikke romp zien, en haar schors die eruit zag als de rimpelige huid van een oude olifant. Bovendien had ze hele kleine bladeren en romige, witte bloemen. Zo duf en lelijk!

De baobab was natuurlijk boos en klaagde tegen de God van Evolutie. 'Waarom heb je me zo groot en dik gemaakt? Waarom niet slank, met grote en sappige vruchten?' Het geklaag van de baobab ging dag en nacht door, tot de Schepper er genoeg van had! Om de boom voor altijd de mond te snoeren, heeft God de baobab met wortel en al uit de grond gehaald en het ondersteboven herplant. Vanaf die dag kon de baobab niet meer haar eigen reflectie zien of zelfs maar klagen. En tot de dag van vandaag blijft het één van de meest iconische Afrikaanse bomen, met zijn wortels in de lucht.

Kellie op de foto met de Baines Baobabs. Wat een enorme en indrukwekkende bomen! Wij kunnen ons niet eens voorstellen hoe oud ze zijn.

De olifanten en de baobabs hadden onze dag gemaakt en we konden opgelucht weer terug naar Planet Baobab. De volgende morgen moesten we weer op pad, maar we hadden niet genoeg benzine om nog ver te komen. We hadden het de vorige dag maar net tot Planet Baobab gehaald. Dus we moesten een benzinestation vinden! Er was één dicht bij Planet Baobab, maar deze had geen brandstof meer. Hmm ... Wat nu? Blijkbaar gebeurt dit vrij vaak, want de lokale bevolking koopt benzine op voor dergelijke situaties en verkoopt het met winst. Dus, ik naar de dichtstbijzijnde stad en hier genoeg benzine gekocht om ons in Nata te krijgen, de volgende grote stad met wel drie (!) tankstations. En daarvandaan zijn we helemaal naar Kazungula gereden, waar we Zambia zouden binnengaan. Lees meer over dit avontuur in ons volgende blog, klik hier ...

Vond je het leuk om deze blog te lezen? Of heb je nog vragen of opmerkingen, ben dan vooral brutaal genoeg om een reactie te plaatsen in het onderstaande gedeelte!

Posted by bylifeconnected in Nederlands, 2 comments
Botswana’s Natural Contrasts

Botswana’s Natural Contrasts

Botswana's Natural Contrasts

From huge deserts to beautiful riverbanks and magnificent baobabs

Vind hier de Nederlandse versies van de blogs: Klik hier.


We have arrived in Zambia! This took us about 2,5 hours and some (expected) struggles at the border, but I’ll come to that in the next blog. But first let me tell you what we did after we left Sander at Tuli Block. The morning of our departure we said our goodbyes to this amazing area by a wild goose hunt, or rather chasing the many tracks the wild dogs had left behind, trying to make some sense of it! We didn’t, but it was a good morning hike. After, we left for Palapye. Here we had decided to stock up, buy a proper torch and fill up our gas tank. As anything in Africa, this didn’t go as easily as you might think. We drove from one place to another, all telling us they didn’t have the right equipment to fill up the gas tank. Then, and by now we’re at that point saying ‘lucky for us’, we found one who had! In the end, we decided to stay in Palapye instead of driving to the next town, which we originally planned. This was nice, because we stayed at Camp Itumela, a place where Anouk and I had stayed three years before and where we had a lot of fun.

Our camping spot in the middle of the wilderness with no one near us for at least 30 km's.

Central Kalahari

The next day we went off to Central Kalahari, a long drive, but we arrived at the entrance town (read: tiny village) before sundown. That night we slept at a camp near the entrance (with near, I mean a two-hour drive on a so-called “main off-road”). We woke up two hours later because a huge storm hit us and we felt like we would be lifted off and taken to the land of Oz! We got out and packed our tent in the pouring rain at a speed you can’t imagine! But of course, as soon as we were done and warming ourselves in the car… yeah you guessed it right, the storm had blown over… Ah well, back to bed for a few hours, and the next morning an early wake for our trip to the Central Kalahari. The result of the storm was written all over the road, it was very muddy and thus a perfect moment to try our 4WD (without getting stuck). Down in the Central Kalahari this was even worse. Here we found out that putting the gear in 4WD, didn’t mean it goes straight in 4WD. Found that out the hard way, after we got stuck! But by backing up and hitting the gas full-on, we went through anyway. Without 4WD, because that turned on after we went through!

An open plain at sunset, the perfect hunting zone for a lonely bat-eared fox.

Unfortunately, we were in the Central Kalahari at the wrong time of year, which means most of the animals had migrated to areas with water. We saw a Bat-eared Fox in daylight, which was pretty amazing because it’s a night mammal. But the rest of our stay was mainly getting to know our car. Plus, at night we loved being on our own in the wilderness, where we could enjoy the beautiful night sky and the sounds of night animals around us.

Elephant in the Makgadikgadi National Park with in the background zebra's drinking.

Makgadikgadi National Park

Our next stop took us right through Makgadikgadi National Park. We drove to the other side of the park on a very sandy trail right along the river. It was beautiful! At one point, we stopped and saw a lioness, with in the background elephants and zebra’s heading to the river for an afternoon drink. And we heard, more than saw the hippos at the hippo pool.

Many many years ago we would have been standing under water. Now it is a beautiful stretched Salt Pan.

Nxai Pans – aka the Elephant photoshoot!

That night we stayed at Planet Baobab, a very good place for overlanding. It was surrounded by several huge, impressive baobabs. The next morning, we visited the Nxai Pans, an hour drive from where we were staying. As usual we woke up around 5.30 am so we could get there in time before the sun became too hot for the animals (and us) to move. It started as a rather disappointing day, the roads were crappy (which can be expected, but it still sucks), and surrounded by bush. We arrived at the pan and it was pretty, but seemed deserted. Even at the waterhole we only saw a few springbokkies... Was that why we rushed so much that morning?! We decided to drive some more, with in the back of our mind that fuel was running short. But this detour was supposed to be only 2 km’s according to the map. After the first sign, we couldn’t find more so we trusted the little map. But apparently this map wasn’t very accurate! And we drove about 16 km before we came back to our starting point. By that time, it was getting really hot, we had scratched the car because the road we had to take was very small, and we were worried our fuel couldn’t get us all the way back to the camp. We were definitely ready to go back and call it a day. But before we did we stopped one last time at the waterhole. And thank God we did! First, we saw a small herd of zebra and wildebeest approaching for a drink, so we waited. Then, in the simmering distance, we saw two elephants coming! Believe it or not, but it only became better after that! First the two elephants were joined by two Secretary birds of which one fell down in the water, really funny! And after the first few elephants, a whole herd approached! And they were so excited to get to the water, first running and then splashing around getting themselves all muddy. Fourteen elephants and a mudpool, it was the best photoshoot I’ve seen. We stayed there during the heat of the day and then went to see the Baines Baobab.

Baines Baobab


The Baobabs are our favourite trees in southern Africa and there are lots of legends about their appearance, especially the fat stem and root-like branches. Here is one: There was a time, long long ago, when the first baobab started to grow next to a small lake. She grew slow, like baobabs do, and it took her many years to turn into adulthood. Eventually, though, the tree was tall enough to have a good look at some other trees. Some were very tall and slender, others had brightly coloured flowers or had large leaf’s. Then one day the baobab could see her reflection in the lake which shocked her to her root hairs: for the first time she could see her huge big fat trunk covered in bark that looked like the wrinkled hide of an old elephant. In addition, she only had small, tiny leaf’s and creamy, white flowers. So uninspired!

The baobab, of course, was upset and complained to the God of Evolution. “Why did you make me this huge and fat? Why not slender, with big and juicy fruits?” On and on the baobab went, wailing about the lack of curves until… The God of Evolution had enough of it. Determined to silence the tree forever, the Creator yanked the baobab out of the ground and replanted it upside down. From that day on the baobab could no longer see its reflection or complain and remained the most iconic of African trees, with its roots sticking into the sky.

Me positioned in front of one of the many huge and magnificent baobab trees in this area. We can't even imagine how old they are!

The elephants and baobabs had made our day and relieved we returned to Planet Baobab. The next morning, we took the road again. We were almost out of petrol though and in order to get to the next big town, Nata, we needed to find a petrol station or else we would probably not make it. There was one close to Planet Baobab, but it was without petrol. Hmm… What now? Apparently, this happens quite often as many locals stock on petrol for situations like this and sell it with a profit; I headed into the closest town and bought enough petrol to make it to Nata, and from there all the way to Kazungula where we would enter Zambia. Read more about this adventure in our next blog, click here...

Did you like reading this blog? Or do you have any questions or comments, please don’t be shy to give a comment in the section below.

Posted by bylifeconnected in Blog, 1 comment