Etosha National Park – The Arid Eden

Voor de Nederlandse versie – Klik Hier

Two days, 2200 Namibian dollar (±€130), two new shocks and 650 km’s in total, and we’re back at Etosha National Park western gate. Because this is where we took off with a dancing car, and when your car is dancing over every tiny bump, you know that something is not right! This is what happened: we had to drive down the worst road in the entire history of the world. Okay, maybe that’s not true, but it was the worst road we have ever been on!! Imagine those little “slow-down” bumps they put on roads sometimes for which you don’t actually have to slow down that much (80 k/h is perfect!). Now imagine about a thousand of those right after each other for about 40 km’s on stretch. HORRIBLE!! Depending on how fast you drive, you either stay sort of on top of them, meaning you won’t have any control of where you’re steering, because there is no friction with the road. Or the other option, drive real slow and feel e-v-e-r-y bump. We tried the first option first, driving about 40 km/h, and a madly focus on the road to be sure not to oversteer. And then faith hit and there was one bigger bump, we heard a big PANG, the back of the car drifted, and we were almost sideways on the road. Now luckily, 40 km/h is still quite slow, and nothing bad happened. But we had heard that noise, so we stopped the car, looked around if there were any lions, and then got out to check the car. Oh, we had to look around for lions, because this road happened to be inside Etosha National Park, a NP that is known for its good roads!!! WHAT?! Well, not the one going to the west, that’s for sure. Anyway, looking under the car, we saw oil dripping all over the back bottom and the tires, and a little smoke as well. We still don’t know anything about cars, so we had no idea what could’ve happened. Then a big truck came driving up and the guys were sweet enough to step out and have a look. I must say, they were a lot more worried about the possible lions in the vicinity, but that aside. They had a look at the oil, but also weren’t sure what happened. The engine seemed to be doing well. We checked all the oils and the brake fluid, double checked if it was the gasoline leaking. It seemed to be nothing like that, so we decided to drive on very slowly, hoping very much that we would make it to the next camp. Our initial plan was to leave the park, but we had chucked that one in the bin as soon as we heard that the next 40 km would be the same as this. And to not break our car further, we drove between 15 and 20 km/h! Now you think, that isn’t so bad when you’re in a game reserve, right? Find some animals? But this game reserve is very, very dry, and thus collects its animals around water holes. And we didn’t come across any waterholes, so there were no animals, just that endless number of bumps without relieve. And then a light turned on… the ABS.. Now what the hell does that mean?! (I told you we don’t know anything about cars). But, we are a bit prepared, or Lars was anyway, and he had bought an overlanding book. This mentioned something about an ABS, couldn’t find what it was exactly, something with the brakes. But I did find that we would be able to keep driving. That’s all we needed to know! Later Lars his brains worked again, and he remembered it stands for Automatic Brake System, whatever that is!

Anyway, we finally made it to the camp, called Olifantrus (I’ll spare you the dirty details of why it was named like this), and here we met a wonderful Dutch couple that got us easily out of our bad mood. When we entered the camp, there was a single bump and here we realized that the thing that had broken might have been our shocks, because our car danced after hitting the bump. Lars went to ask our neighbours, the ones with a beautiful, camperlike overlanding vehicle, to see if they might know a bit more. Marco (as tall as a Dutchman can be) came to have a look and confirmed our suspicion that one of the shocks had broken. This shock wasn’t even two months old! As always, we look at the bright sight of a bad thing and this time it was the fact that we had to stop at this camp. First of all, there was a beautiful waterhole with a hide next to it, so we saw a lot of owls and drinking black rhinos that night. Secondly, we got to know Yvonne and Marco. They had been traveling for six years!! What an amazing way to live. They are absolutely diehard travellers, and we could learn a lot from them. Not just for traveling, but also when we want to start our project, with their vast amount of experience. We heard a lot of stories, and if you would like to check out what they’re doing, you can find their facebook. They’ve been to Kafue NP and Yvonne told us that when we’re at our starting point, they would come visit and help us!

If you’ve read our blogs so far, you might have noticed that normally something good happens after something bad. Besides our meeting with Yvonne and Marco (which was very good), this time it was the other way around. A lot of amazing things had happened at Etosha National Park (and before the NP) before the car incident. This incident was to balance it out. But wait, let me start at the beginning.

And this time, the beginning is not exactly in a game reserve. Instead (before Etosha), we went to an area where we could hike, called the Waterberg Plateau. It was time to use our legs again, just like in Tsodilo hills (read about it here). We decided to stay there for two nights and the first morning we slept in (7.30 am) and took it slow before we finally made it up the mountain. It was a short, but beautiful hike, but because we were a bit late, we decided to head back to the pool and cool down! In the afternoon we had planned to go on a game drive. Apparently, the top of the plateau is a game reserve. Oh sorry, so we did go to a game reserve again. Anyway, after chilling at the pool, we went on the game drive with a local ranger. We wanted to do this drive mainly because we wanted to go on top of the plateau!! He told us that, besides being a NP, the plateau was also used as a breeding area; there are no predators (accept the occasional leopard) and the edges of the plateau are natural boundaries for everything (including poachers!). We had our beautiful view and we saw a lot of buffalo’s and we made some friends (Belgian/Dutch, right on the border?! Still not entirely sure). They were going home the next day, but hadn’t seen a rhino yet. So, your wish will be fulfilled and just before we got back to camp, when all hope seemed lost, there was the rhino! A white rhino, right next to the road! He was curious and came pretty close to the car before taking off grazing again. Satisfied with our drive we went to bed.

The next morning we woke before the crack of dawn (5.30 am), because we wanted to see the sun rise from the top of the plateau. We were a bit late (couldn’t get out of bed, go figure), so I think we set down a record time sprinting up the plateau. They normally suggest it takes 40 minutes, now took us 20, WITH some pictures in between. We weren’t exactly on top when the sun touched the horizon, but it was close enough! And it was beautiful! We had an amazing view on a misty country and the colour of the rocks couldn’t have been more mesmerizing. Now that’s what you call, a good morning wake-up hike, plus we had some fun making pictures and using the tripod! By the time we got back to the car it wasn’t even eight ‘o clock! In the Netherlands, that’s when I get up! We had enough time to get to a nice guesthouse with proper WiFi and a swimming pool and sort pictures, and post some blogs on the website.

Our jumping jacks that morning!

After some shopping the next morning, we set out for the next NP, Etosha! This is supposed to be the Kruger of Namibia, where even sedans can get everywhere (remember the first paragraph of this blog……). We entered Etosha NP, and the drive to the camp was about 90 km and indeed this road was very good. As we had an early morning we went straight to the camp, no detours to waterholes. The next day we got up early (again) and did a drive to some waterholes before coming back to the campsite for lunch. This morning drive we didn’t have a lot of luck, but another chance that afternoon! I was kind of tired of driving the whole time, so I tried to convince Lars to take it easy just one afternoon. He thought it was a waste (which of course it was), so we compromised: we chilled at the pool for half an hour and left around 4 pm so we could catch the best hours of the day. We went straight to an area that had three waterholes close to each other. Lars and I had discussed that morning what we still wanted to see. I mentioned that I had never seen a cheetah drink… And Lars just wanted to see a cheetah, because that was the only cat we hadn’t seen yet. So we set out to find it, and find it we did! Or Lars did, he saw something stalking through the high grass and seeing a group of Hartebeest all looking in the same direction, we knew it must be a cat. We followed it, and there he was, an old male cheetah!! And a cheetah with a purpose, although a little distracted by some springbokkies that were running away, the cheetah went straight to the waterhole to drink! There you go Kellie, handed over on a platter, your drinking cheetah. As the good people we are, we stopped two other cars, so they could enjoy the view with us. The cheetah even walked by on the road, and we were a very, very happy couple on our drive back to camp. We stopped at one more waterhole and there we saw a white ánd a black rhino drinking! Wauw, could this day get any better. We had to rush back to make it in time before the camping gate closed.

That afternoon we had met our German neighbour, Dominik, a guy traveling on his own. He liked the company and so did we and after our dinner (very sophisticated according to Dominik with his peanut butter sandwich), we all went together to the waterhole next to the camp. This waterhole had a tribune for the crowd and a light so that we could see the animals that visit at night. What an amazing concept, a lot of animals you just won’t see during the day. The night before, Lars had seen hyena’s and two black rhinos fighting and expectations were high! It didn’t let us down, again we saw hyena’s, five of them. And we saw a black rhino with a young, and four other ones. As we heard a leopard in the vicinity, we couldn’t help ourselves and stayed a lot longer than intended in the hope it would come visit. It didn’t. No fuss, more chances the next day!

And so we rose with the sun again! We went to the same waterholes where we had found the cheetah, see if it was still around. And we were not disappointed! Although, now we found four cats. And it wasn’t cheetah, but lions! How about that! Now we only needed to find a leopard and we would’ve seen all cats in Etosha!

I should tell you that I had absolutely no image of Etosha before we arrived, not about the landscape, not about what to expect of the animals, just that it would be busier with cars than any place we’ve been so far. That’s what Eddie and Vera had told us. It turns out Etosha mainly consists of a huge saltpan which ones used to be a lake, surrounded by marsh land. Now everything is dry, but it is beautiful! There are huge stretches of edible grass and they are filled with so many different animal species; zebra’s (both mountain and Burchell’s zebra), kudu, springbok, black-faced impala (endemic and endangered), wildebeest, Red hartebeest, ostriches, giraffes, steenbok, elephants and eland. And then there are the waterholes, especially during the dry season, these waterholes attract animals. We had one particularly amazing sighting after we left the lions to their daytime-naps. We went to a waterhole and had seen a lot of zebra following the same road as us. We knew they must be heading for the water. We had parked the car at this waterhole, an especially beautiful waterhole I may say, and waited. After about five minutes the zebras came pouring out of the bushes all heading towards the water! I tried counting and there were at least 150 zebras! And as soon as the zebra’s thought it was safe enough to drink, the wildebeest finally found the courage to approach the waterhole as well. A group of about 50 wildebeest joined the zebras at the waterhole. I have never seen such big herds, and it is impressive!!

The beautiful sighting at the waterhole, with the biggest herd of zebra we have seen!

Now, I mentioned before that there were supposed to be a lot more cars in this park, Eddie and Vera even felt like they were in the zoo at times. At this waterhole we were the first to park, and thus had the best spot in tha house, but overall about six cars had appeared. I never actually realized they were there, because I was so taken by this beautiful sight. And the rest of this day and the day before we were baffled by Eddie and Vera’s judgement, it wasn’t busy at all! Turns out, this might had to do something with good timing, aka, the waking up early part! And then during the afternoon, we are not on the road as animals are not on the road; it is too HOT! That’s when you should chill at the pool. And so we did 😊, this time at Okaukuejo, the main camp in this NP. After some tanning, we headed back out and had some more wonderful sightings at the waterholes.

A few pictures to get a feeling of the amazing characteristics of this park. Both the animals and the landscape!

We ran into Dominik, he was so kind to have taken two dutchies with him on the game drive! We tried to find the lions again, but they had moved on. And so did we, however, at a much slower pace than Dominik. And lucky for us, because of this pace we happened to spot something with the shape of a cat sitting in a field. When we spot a cat in the field, we generally assume it is a cheetah. But looking through the binoculars, we realized it is a leopard! Damn! Etosha made sure we saw everything, didn’t it!! And to have a really good sighting, most of the time you need to be patient. We waited for the leopard to start moving. And finally, she did. In the meantime, (only) two other cars had joined us. And one ranger stopped for a little bit before moving on, he told us he drove this road every day twice and it been months since he saw a leopard! I can’t believe we were that lucky. Anyway, the leopard started moving and we slowly followed. There is an unwritten rule that the one who starts the sighting, owns the sighting, so can claim the best spot. As we were the first car, that was our place and we claimed it! We followed the leopard and finally we could make a turn and if she kept that pace up, she would cross the road in front of us. We saw her through the bush moving closer and stopped the car. I was sitting on the edge to try and make pictures of her through the bush. And then she decided that where we were standing, was where she would cross the road!! She stalked out of the bush, looking right at us! It was amazing, I had adrenalin rushing through me! I could see her so clearly, also through the lens of the camera. Then I heard some whispers behind me from the other car, and I realized that maybe I should get back in the car! Actually, by then it was a little late, and the adrenalin rushing through me had nothing to do with the idea that I might have been doing something dangerous. It had to do with this beautiful, beautiful animal that allowed me to look at her from so close by!

After this, she disappeared into the bushes and we went back to camp (again making it only just before the gate closed, which is at sunset). We had another campfire meal and a good night at the waterhole (though a bit shorter) and the next day we decided to sleep in a little bit, get all our stuff, including the laundry we had done the day before, and leave at a decent hour. Which, in this case, meant we left around ten. And now did we finally experience what Eddie and Vera probably had experienced; a huge number of cars on the road. At the place we had found the leopard the night before, we saw about four cars parked. We stopped and asked what they saw, it was the same leopard hiding in a tree!! But you couldn’t really see her, plus we had to share the experience with a dozen other cars that arrived after us. So naturally, we moved on, we wanted to get to the western gate that afternoon. Now you might think, wait, the western gate… isn’t that the one she mentioned in the first paragraph. Oh yes it is. This is where we get back to where I began, that HORRIBLE road!

I want to end with a positive note though, when we left the park the last morning with our dancing car, we had stopped at one last waterhole. We saw a herd of elephants here, with one enormous female. And we are not entirely sure if it’s true, but we think this might have been a famous Desert Elephant. Hopefully, we will find out more about this animal in our next adventure, our drive to the beautiful but inhospitable Kaokoveld to visit a several conservancies (after we fix the car).

And of course if there is a salt pan, we’ll take the opportunity to have some camera fun!!

Posted by bylifeconnected in Blog

Etosha Nationaal Park – De woestijn van Eden

Etosha Nationaal Park - De woestijn van Eden

Een enorme hoeveelheid wilde dieren in een extreem droog en prachtig landschap

Twee dagen, 2200 Namibische dollar (± € 130), twee nieuwe schokdempers en 650 km later, en we zijn terug bij de westelijke poort van Etosha National Park. Dit is de plek waar we vertrokken met een dansende auto... Wanneer je auto na elke kleine hobbel een dansje pleegt, dan weet je dat er iets niet klopt! Dit is wat er was gebeurd: we moesten de slechtste weg in de menselijke geschiedenis berijden om van de ene naar de andere kant van het park te komen. Oke, misschien is dat een heel klein beetje overdreven, maar het was zeker wel de slechtste doorgaande weg die wij ooit bereden hebben!! Ik zal even een plaatje voor je schetsen. Stel je die kleine "vertragende" hobbels voor die ze soms op wegen plaatsen in Nederland (zoals op de Westerlandweg), van die hele korte waarvoor je eigenlijk niet zoveel hoeft af te remmen (80 km/u is perfect!). Stel je nu ongeveer duizend van die hobbels achter elkaar voor, en dat voor zo’n 40 km lang. VERSCHRIKKELIJK!! Ze noemen het hier corrogation, in het Nederlands zal het wel corrogatie zijn, maar het is een woord wat ik nooit kende! En afhankelijk van hoe snel je rijdt, blijf je er een beetje bovenop, wat betekent dat je geen controle hebt over waar je heen gaat, omdat er geen wrijving is met de weg. Of, de andere optie, je rijdt heel langzaam en voel e-l-k-e hobbel. We hebben eerst de eerste optie geprobeerd, met een snelheid van ongeveer 40 km/u, en een waanzinnige focus op de weg om zeker te weten dat ik niet overstuurde. En toen sloeg het noodlot toe en was er een net wat grotere hobbel, we hoorden een grote PANG, de achterkant van de auto gleed weg en we eindigden bijna zijwaarts op de weg. Gelukkig is 40 km/u nog steeds vrij traag en was er dus niks ernstigs gebeurd. Of nou ja, behalve dan dat geluid dat we gehoord hadden. En dus stopten we, keken rond of er leeuwen waren en stapten uit om de auto te controleren.

Oh wacht even, we moesten dus eerst rond kijken voor leeuwen, want deze weg bevond zich in Etosha National Park. Even ter zijde, dit is een park dat bekend staat om zijn goede wegen... WAT?! Nou, in ieder geval niet degene die naar het westen gaat, dat is zeker. Hoe dan ook, onder de auto kijkend, zagen we olie over de achterbodem en de banden druipen en ook een beetje rook. Aangezien we nog steeds niks van auto weten, hadden we dus ook geen flauw idee wat er aan de hand was. Misschien was het de benzinetank die een gat had? Of ergens anders een gat... Geen idee?! Toevallig kwam er net een grote vrachtwagen aanrijden en de jongens waren zo lief om even uit te stappen en een kijkje met ons te nemen. Ik moet zeggen dat ze zich veel meer zorgen maakten over de mogelijke leeuwen in de buurt, maar dat terzijde. Ze bekeken de olie, maar waren ook niet helemaal zeker wat er gebeurd was. Het rook niet als benzine en ook niet als de motor olie. De motor leek verder gewoon nog te werken. We controleerden alle oliën en de remvloeistof, en ook  of de benzine lekte. Het leek het allemaal niet te zijn, dus besloten we dat we maar gewoon heel langzaam verder zouden rijden, in de hoop dat we het volgende kamp haalden voor het donker was. Ons oorspronkelijke plan was om het park te verlaten, maar dit plan hadden we al snel aan de kant gegooid toen we hoorden dat de volgende 40 km de weg precies hetzelfde zou zijn. En om onze auto niet verder kapot te maken, konden we dus maar tussen de 15 en 20 km/u rijden! Nu denk je, dat is toch zo erg nog niet als je in een wildreservaat zit, toch? Beetje diertjes kijken? Maar dit gebied is mega droog en dus zijn er eigenlijk alleen dieren te vinden rondom de waterholes. En, helaas helaas, waren er langs dit hele stuk weg geen waterholes te vinden, en dus ook geen dieren... alleen maar die eindeloze hobbels zonder enige verlichting. En toen ging opeens ook nog een lampje aan... ABS ... Wat betekent dat nou weer?! (Zoals ik al zei, we weten echt helemaal niks van auto’s). Maar we zijn wel een beetje voorbereid, of nou ja, Lars was; hij had een overlanding boek gekocht met allerlei informatie over auto’s en wegen etc. Ik kon wel iets vinden over een ABS, maar niet precies wat het nou was, iets met de remmen. Wat ik wel vond, is dat we in principe gewoon konden doorrijden ook al stond het lampje aan. Nou, dat is alles wat we hoefden te weten toch! Later werkte Lars zijn hersens weer, en hij herinnerde zich dat het staat voor Automatic Brake System, wat dat dan ook is!

Na de langste, korte rit van ons leven zijn we eindelijk aangekomen in het kamp, genaamd Olifantrus (ik zal je de nare details besparen van waarom het zo genoemd werd). Toen we het kamp binnenkwamen, was er één enkele hobbel en hier realiseerden we ons dat het kapotte ding hoogstwaarschijnlijk de schokdempers waren, want onze auto danste na gezellig na aan de andere kant van de hobbel. Lars ging onze buren vragen, degenen met een mooie, camperachtige overlanding-auto, om te zien of ze misschien wat meer wisten. Dit bleek een fantastisch Nederlands stel te zijn, die ons zo uit ons slechte humeur wisten te halen. Marco (zelfs voor een Nederlander een lange vent) kwam kijken en bevestigde onze verdenking dat een van de schokdempers kapot was. Deze schokdemper was nog geen twee maanden oud, kun je nagaan! Maar, zoals altijd kijken we met een positieve blik naar een vervelend iets, en deze keer was het het feit dat we dus verplicht moesten stoppen in dit kamp. Allereerst was er een prachtige waterput met een schuilplaats ernaast, dus we zagen die avond veel uilen en drinkende zwarte neushoorns. Ten tweede hebben we dus Yvonne en Marco leren kennen. Ze zijn al zes jaar aan het reizen!! Wat een geweldige manier van leven, eentje die vooral ondersteund wordt door de huur die ze va AirBnB ontvangen van hun huis in Amsterdam. Zij zijn absoluut diehard overlanders en wij kunnen veel van ze leren. Niet alleen over het reizen, maar ook als we ons project willen starten, aangezien zij ondertussen een enorme hoeveelheid ervaring hebben! We hebben veel verhalen gehoord en als je wilt weten wat ze doen, kun je hun facebook vinden (dutch M.Y. live). Ze zijn bijvoorbeeld ook naar Kafue NP geweest en Yvonne vertelde ons dat wanneer we ons project starten, ze het leuk zouden vinden ons te bezoeken om een beetje te helpen!

De waterpoel bij Olifantrus kamp had een uitkijkpunt direct op waterniveau, achter glas. Heel cool om een neushoorn van zo dichtbij te zien!

Terug naar het verhaal. Als je tot nu toe onze blogs hebt gelezen, heb je misschien gemerkt dat er normaal gesproken altijd iets goeds gebeurt na iets slechts. Behalve dan onze ontmoeting met Yvonne en Marco (die dus erg goed was en na het ‘incident’), was het deze keer juist andersom. Er waren veel verbazingwekkende dingen gebeurd in Etosha National Park (en zelfs voor we het NP binnen gingen), en dit was allemaal dus vóór het auto-incident. Maar wacht even, laten ik even bij het begin beginnen. En deze keer is het begin niet echt in een game reserve. In plaats daarvan (vóór Etosha), gingen we naar een gebied waar we konden wandelen, genaamd het Waterbergplateau. Het was tijd om onze benen weer eens te gebruiken, net als in de heuvels van Tsodilo (lees hier meer). We besloten om daar twee nachten te blijven en de eerste ochtend sliepen we uit (wat betekent om 7.30 uur wakker worden) en namen rustig de tijd voordat we eindelijk de berg beklommen. Het was een redelijk korte, maar mooie wandeling, maar omdat we dus een beetje laat waren, besloten we al snel om weer terug te gaan naar het zwembad en af ​​te koelen! ‘s Middags hadden we gepland om mee te gaan op een gamedrive, want blijkbaar is de top van het plateau een game reserve. Dus toch, eindigen we weer in een game reserve!! We wilden deze rit vooral doen omdat we boven op het plateau wilden komen en dat mocht niet met je eigen auto. De ranger vertelde ons dat, naast een NP, het plateau ook als broedgebied werd gebruikt; er zijn geen roofdieren (behalve af en toe een luipaard) en de randen van het plateau zijn natuurlijke grenzen voor alles (inclusief stropers!). Op de game drive kregen we het prachtige uitzicht en we zagen ook nog eens een heel aantal buffels en we maakten een paar vrienden (Belgisch / Nederlands, vlak voor de grens?! Nog steeds niet helemaal zeker). Zij gingen de volgende dag naar huis, maar hadden nog geen neushoorn gezien. Het doel was om deze wens te laten vervullen. En juist toen we bijna terug waren bij het kamp, en dus alle hoop verloren leek, verscheen daar opeens de neushoorn. Een witte neushoorn, pal naast de weg! Hij was zelfs een beetje nieuwsgierig en kwam aardig dicht bij de auto voordat hij rustig weer verder graasde. Tevreden over onze rit gingen we naar bed.  

De volgende ochtend hadden we de wekker gezet voor het krieken van de dag (5.30 uur), omdat we de zon vanaf de top van het plateau wilden zien opkomen.We waren een beetje laat (he wat raar, we konden niet ons warme nest uitkomen), dus ik denk dat we een recordtijd van de wandeling (meer een sprint) naar het plateau hebben neergezet. Normaal gesproken zeggen ze dat het zo’n 40 minuten duurt, nu kostte het ons 20, zelfs met wat foto's ertussenin. We waren niet helemaal boven toen de zon de horizon raakte, maar het was dichtbij genoeg! En het was prachtig! We hadden een geweldig uitzicht op een mistig landschap en de kleur van de rotsen had niet betoverender kunnen zijn. Nou dat is wat je noemt, een goede wake-up wandeling. En tegen de tijd dat we terug bij de auto waren, was het nog geen acht uur! In Nederland is dat ongeveer het tijdstip dat ik op sta! We hadden vervolgens tijd genoeg om naar een leuk pension te gaan, met de werkende WiFi en een zwembad, en vervolgens foto's te sorteren en wat blogs op de website te plaatsen.

Onze ochtendgymnastiek! En na die sprint heuvel opwaarts was het nog vrij vermoeiend ook!

Na wat boodschappen de volgende ochtend, zijn we vertrokken naar het volgende NP, Etosha! Dit zou het Kruger van Namibië moeten zijn, waar zelfs sedans overal kunnen komen (denk even aan de eerste alinea van deze blog......). We kwamen Etosha NP binnen, de rit naar ons kamp was ongeveer 90 km, en inderdaad, deze weg was erg goed. Omdat we een vroege ochtend en al een lange rit gehad hadden, gingen we echter regelrecht naar het kamp, ​​geen omleidingen naar waterpoelen. De volgende dag gingen we er vroeg uit ​​(alweeeeeer) en hebben we een rit gemaakt naar enkele waterpoelen voordat we terugkwamen naar de camping voor de lunch. Die ochtend hadden we niet veel geluk, maar een nieuwe kans die middag! Ik was ondertussen een beetje moe van het vroege opstaan en de hele tijd in de auto zitten, dus probeerde ik Lars ervan te overtuigen dat het tijd was een middagje rustig aan te doen. Hij vond het een verspilling (wat het natuurlijk was), dus we maakten een compromis: eerst een half uurtje afkoelen aan het zwembad en dan vertrekken rond een uurtje of vier 's middags, zodat we de beste uren van de dag in het park waren. Dit was overigens nadat we tussen de middag een enorme voorraad was hadden gedaan, andere reden dat ik eigenlijk wilde chillen. Hoe dan ook, we gingen rechtstreeks naar een gebied waar drie waterpoelen dicht bij elkaar lagen.

Lars en ik hadden die ochtend besproken wat we nog steeds wilden zien. Ik zei dat ik nog nooit een cheetah had gezien die aan het drinken was... En Lars wilde gewoon een cheeta zien, want dat was de enige kat die we nog niet hadden gezien tijdens deze reis. En dus we zijn erop uit gegaan met het doel deze kat te vinden, en we hebben hem gevonden! Lars zag iets stalken door het hoge gras en zag een groep hartebeesten die allemaal in dezelfde richting keken (niet naar ons), en we wisten dat het een kat moest zijn. We volgden het, en daar kwam hij een heuveltje op gelopen, een oud mannetjes cheetah!! En het was een cheetah met een doel, hoewel hij even werd afgeleid door een aantal springbokkies die weg renden, ging de cheetah verder rechtstreeks naar de waterpoel om te drinken! Daar ga je Kellie, overhandigd op een zilveren schaaltje, je drinkende cheeta. Wauw! En om ons goede karma hoog te houden, hebben we ook de andere twee auto’s gestopt die langs kwamen, zodat ze met ons van het uitzicht konden genieten. De cheetah liep zelfs langs over de weg, en we waren een heel, heel gelukkig stel op onze rit terug naar het kamp. We stopten nog even snel bij een andere waterpoel en daar zagen we een witte én een zwarte neushoorn drinken! Wauw, kan deze dag nog beter worden. We moesten ons ondertussen wel een beetje haasten om terug bij het kamp te zijn voor ze de hekken sloten, maar we hadden het gehaald.

Die middag hadden we onze Duitse buurman Dominik ontmoet, een man die alleen reist. Hij keek uit naar wat gezelschap en wij vonden het ook leuk, dus na ons diner (zeer verfijnd volgens Dominik, die zelf een boterham met pindakaas had gemaakt), liepen we samen naar de waterpoel naast het kamp. Deze waterpoel had een tribune voor de menigte en een licht zodat we de dieren die 's nachts bezoeken konden zien. Wat een geweldig concept, omdat dit veel dieren zijn die je overdag gewoon niet zult zien. De avond ervoor had Lars hyena's en twee vechtende zwarte neushoorns gezien, dus onze verwachtingen waren groot! En deze keer werden we niet teleurgesteld, opnieuw zagen we hyena's, vijf zelfs. En we zagen een zwarte neushoorn met een jonge en nog vier andere. Toen we een luipaard in de buurt hoorden, konden we er niets aan doen en bleven we veel langer dan we van plan waren, in de hoop dat hij zou komen drinken. Helaas bleef hij weg terwijl wij er waren ☹. Maar niet getreurd, de volgende dag weer een kans!

De zwarte neushoorns die we bij de waterpoel zagen. Biertje mee, lekker onderuit en relaxen!!

En zo stonden we weer op met rijzen van de zon! We gingen naar dezelfde waterpoelen waar we de cheeta hadden gevonden om te kijken of hij nog ergens daar rond liep. En we werden niet teleurgesteld! Echter, nu vonden we ineens vier katten. En dit waren geen cheetahs, maar leeuwen! Wat dacht je daarvan! Nu hoefden we alleen een luipaard te vinden en we zouden alle katten in Etosha hebben gezien!

Het directie bestuur van de savannah hebben even pauze en zijn gezellig met z'n allen aan het drinken hier!

Even buiten het verhaal om, wil ik graag zeggen dat ik absoluut geen beeld had van Etosha voordat we aankwamen, niet over het landschap, niet over wat te verwachten van de dieren, alleen dat het drukker zou zijn met auto's dan waar we tot nu toe geweest zijn. Dat hadden Eddie en Vera ons verteld. Het blijkt dat Etosha voornamelijk bestaat uit een enorme zoutpan wat heel lang geleden een meer is geweest omgeven door moerasland. Nu is alles echter helemaal droog, maar het is prachtig! Er zijn enorme vlaktes met eetbaar gras en ze zijn gevuld met zoveel verschillende diersoorten; zebra's (zowel de mountain als de Burchell’s zebra), kudu, springbok, black-faced impala (endemisch en bedreigd), wildebeesten, red hartebeest, struisvogels, giraffen, steenbok, olifanten en elands. En dan zijn er de waterpoelen, vooral tijdens het droge seizoen trekken deze waterpoelen vele dieren aan. We hadden een heel bijzonder moment bij één van deze waterpoelen, nadat we de leeuwen aan hun middag-(overdag)dutjes hadden overgelaten. Onderweg naar een volgende waterpoel kwamen we een heel aantal zebra’s tegen langs de kant van de weg, tussen de bosjes, en ze gingen in dezelfde richting als ons. Dus we wisten dat ze op weg waren naar het water. We hebben vervolgens onze auto bij deze waterpoel geparkeerd, een bijzonder mooie waterpoel trouwens, en daar hebben we gewacht. Na ongeveer vijf minuten kwamen de zebra's uit de struiken stromen allemaal richting het water! Ik heb geprobeerd te tellen en er waren minstens 150 zebra's! En zodra de zebra’s hadden bekeken dat het veilig genoeg was om te drinken, vond de groep gnoes ook ineens de moed om naar de waterpoel te gaan. Een groep van ongeveer 50 wildebeesten sloot zich aan bij de zebra's. Ik heb nog nooit zulke grote kuddes gezien, en het was heel erg indrukwekkend!!

Het prachtige uitzicht over de waterpoel met de grootste kudde of zebra's die wij ooit gezien hebben. En toen kwamen er ook nog gnoe's bij!!

Nu benoemde ik al eerder dat er in dit park veel meer auto's zouden moeten zijn, Eddie en Vera hadden zelfs het gevoel dat ze af en toe in de dierentuin waren. Bij deze waterpoel waren we de eerste die geparkeerd hadden en dus hadden we de beste plek, maar over in de gehele tijd dat we daar stonden waren er ongeveer zes auto’s bij gekomen. Echter, heb ik me dit helemaal niet bewust gerealiseerd, omdat ik zo ingenomen was door deze prachtige aanblik van wilde dieren. En de rest van de dag waren we eigenlijk net zo verbijsterd over het oordeel van Eddie en Vera, het was helemaal niet druk! Nu bleek dat dit misschien iets te maken had met een goede timing, oftewel het vroege opstartdeel! En ook dat wij 's middags niet op pad waren, want de dieren zijn dan ook niet op pad; het is veels te heet! Dat is wanneer je in het zwembad moet chillen. En dat hebben we ook gedaan, deze keer in Okaukuejo, het hoofdkamp in dit NP. Na lekker te hebben gebakken (te heet, meer in de schaduw gelegen), gingen we weer op pad en hadden nog een aantal mooie aanblikken bij de waterpoelen.

Een aantal foto's om een gevoel te krijgen bij dit park. Zowel het landschap als de hoeveelheid dieren was echt super indrukwekkend!! En zoals je merkt aan dit aantal foto's, konden we niet echt kiezen!

Ook kwamen we Dominik tegen, hij had gezelschap van twee dutchies, de andere buren die een sedan reden en hij was zo vriendelijk om ze mee te nemen op een iets comfortabelere game drive! Samen probeerden we de leeuwen terug te vinden, maar ze waren helaas verdwenen. En ook wij reden dus door, maar wel op een game-drive tempo, niet zo snel als Dominik. En gelukkig voor ons, want vanwege dit tempo zagen we toevallig iets met de vorm van een kat een stuk verderop op een valkte. Als je een kat op een vlakte ziet, dan ga je er al snel vanuit dat dit een cheetah is. Maar kijkend door de verrekijker, realiseerden we ons dat het een luipaard was! Damn! Etosha heeft er dus voor gezorgd dat we alles hadden gezien (sorry Sanne en Ivar, maar er is vast nog wel iets over voor jullie!). We kunnen in ieder geval aanraden dat als je echt mooie dingen wilt zien, dat je behalve geluk, ook een beetje geduldig moet zijn. In dit geval was de luipaard aardig ver weg en dus hebben we gewacht totdat ze begon te bewegen. In de tussentijd waren er (slechts) twee andere auto's bij gekomen, ook al was dit naast de hoofdweg. En ook een ranger was even gestopt voordat hij verder ging. Hij vertelde dat hij deze weg elke dag twee keer reed en het maanden geleden was dat hij een luipaard had gezien! Ik kan niet geloven dat we zoveel geluk hadden.

Hoe dan ook, de luipaard begon uiteindelijk te bewegen en we volgden haar langzaam. In een game area is er een soort ongeschreven regel dat degene die het dier heeft gevonden, de beste plek kan claimen. Omdat wij haar hadden gespot, was dat dus onze plek en we hebben hem ook zeker geclaimd! We volgden de luipaard. Uiteindelijk konden wij de bocht om en als ze in deze richting bleef lopen, zou ze voor ons de weg oversteken. We zagen haar door de struik dichterbij komen en stopten de auto. Ik zat op de rand buiten de auto om foto's van haar door de struiken te maken. En toen besloot ze dat waar we stonden, dat dat de beste plek was om de weg over te steken!! Ze liep naast de auto de struiken uit en keek ons ​​recht aan! Het was echt fantastisch, ik had adrenaline door me heen stromen! Ik kon haar zo duidelijk en van zo dichtbij zien, mede door de lens van de camera. En toen hoorde ik wat gefluister achter me vanuit de andere auto, en ik besefte dat ik misschien weer in de auto moest kruipen! Eigenlijk was het tegen die tijd al te laat, want ze was al voorbij gelopen. En de adrenaline die door me heen stroomde had ook niets te maken met het idee dat ik misschien iets gevaarlijks had gedaan. Het had te maken met dit prachtige, mooie, elegante dier die zichzelf van zo dichtbij aan ons liet zien!! En ze hield precies hetzelfde tempo aan, alsof ze zich totaal niet stoorde aan ons. Hierna verdween ze weer in de struiken en gingen wij terug naar het kamp (weer net voor de poort gesloten werd, hetzelfde tijdstip als de zonsondergang).

We hadden nog een lekkere braai (bbq) maaltijd en een mooie avondje bij de waterpoel (hoewel ietsje korter) en de volgende dag besloten we om een ​​beetje uit te slapen, al onze spullen bij elkaar te verzamelen, inclusief de was, en op een fatsoenlijk uur pas te vertrekken. Wat in dit geval betekende dat we rond een uur of tien vertrokken. En nu hebben we dan eindelijk ervaren wat Eddie en Vera waarschijnlijk hadden meegemaakt; een enorm aantal auto's op de weg. Op de plek waar we de nacht ervoor de luipaard hadden gevonden, zagen we ongeveer vier auto's geparkeerd staan. We stopten en vroegen wat ze zagen en het bleek dezelfde luipaard te zijn die zich in een boom verstopte!! Maar je kon haar niet echt zien, en we moesten de ervaring delen met een dozijn andere auto's die na ons arriveerden. Dus gingen we snel weer verder, we wilden die middag namelijk naar de westelijke poort. Nu denk je waarschijnlijk, wacht, diee westelijke poort ... is dat niet degene die ze in de eerste alinea noemde. Jazeker. Dit is waar we terug zijn bij het begin, die vreselijke weg! Ik wil echter eindigen met een positieve noot, en toen we de laatste ochtend met onze dansende auto het park verlieten, waren we nog even gestopt bij een laatste waterput. We zagen hier een kudde olifanten, met één enorm vrouwtje. We hadden nog nooit zo’n enorme olifant gezien en dachten dat het misschien een beroemde desert elephant was. Maar we zullen over deze olifanten meer ontdekken in ons volgende avontuur, onze rit naar het onherbergzame Kaokoveld waar we een aantal conservancies gaan bezoeken (nadat we de auto hebben gemaakt).

En natuurlijk moesten we gebruik maken van het feit dat er een enorme zoutvlakte achter ons lag, dus hebben we wat lol gehad met de camera!

Posted by bylifeconnected in Nederlands, 10 comments