kafue np

Hoe start je een stichting in Afrika – de eerste maand

Het is iets meer dan een maand geleden dat we Nederland verlieten op Koningsdag, de geboortedag van onze geliefde koning Pils, om een stichting te starten in Afrika. En wat voor een maand… zoals te verwachten in Afrika was het een maand vol frustraties, enorme hoeveelheden geduld en altijd maar wachten. Een korte update, we zijn nog niet aangekomen op de uiteindelijke plek van bestemming en in deze blog zal ik uitleggen waarom niet!

De vlucht

Het begon al met onze vlucht op Schiphol. Egypt Air stond ons niet toe om in te checken... Waarom niet vraag je je af? Blijkbaar, omdat we een enkele reis hadden geboekt en geen bewijs à lees vliegticket, hadden om Zuid-Afrika weer te verlaten. Het ‘grappige’ is dat Zuid-Afrika niet eens in de buurt van onze eindbestemming ligt. We wilden vrienden in de buurt van het Kruger NP (in ZA) bezoeken, dan een bus nemen naar Botswana, onze auto halen en door naar Zambia gaan om ons te vestigen in Kafue NP. We hadden het buskaartje van Johannesburg naar Gaborone (hoofdstad van Botswana) al geboekt. Dit was precies wat we de vorige keer ook hadden gedaan en toen was het prima! Maar voor Egypt Air was het dat niet.

Ondertussen mega gefrustreerd en een beetje gestrest, want we hadden straks niet eens meer de tijd om fatsoenlijk afscheid te nemen, hebben we ter plekke twee vliegtickets geboekt van 250 euro van Jo'burg naar Gabarone. Uiteindelijk moesten we die vlucht ook weer annuleren, omdat we nog afspraken hadden in Jo'burg en we heel veel extra moesten betalen voor de bagage (aangezien het een kleine vlucht was). En annuleren bij vliegtickets.nl… of zelfs maar omboeken, nee hoor dat kunnen ze niet. En al helemaal niet als vanuit het buitenland contact met ze wilt opnemen. Kortom, complete geldverspilling, megafrustraties met omboeken/annuleren en ook nog eens totaal onnodig.

Egypt Air was er namelijk van overtuigd dat de douane ons niet Zuid-Afrika in zou laten omdat we een enkele reis hadden. Zelfs na we dat vliegticket hadden geboekt! Deze overtuiging heeft ons de hele vlucht van 16 uur dwars gezeten, bang dat we misschien weer terug naar Nederland zouden moeten.

De douane

Dit is wat er uiteindelijk gebeurde bij de douane: Ik loop met klamme handjes naar die man toe, supernerveus, m’n vliegticket al openstaand op m’n telefoon. Lief lachend zeg ik hem gedag en vraag hoe het is. De man groet me terug en zegt, “Hoort die jongen bij je?” wijzend naar Lars achter me in de rij. Ik zeg ja, en Lars moet ook meteen komen. Vervolgens kijkt hij naar m’n paspoort en zegt “Hey, jullie zijn al eens in Zuid-Afrika geweest?”. Dus wij, "Ja we vinden het een prachtig land". Geen reactie... Hij pakt z’n stempel, geeft ons drie maanden en wenst ons een prettige reis. THAT’S IT! Niks ticket hoeven laten zien, uitweiden over onze reisplannen of whatever…

Dus, bedankt Egypt Air voor het verspillen van ons geld, een zeer stressvolle vlucht en ook nog eens geen afleiding. Hoe bedoel je geen afleiding? Nou, we hadden op een internationale vlucht van UREN niet eens een schermpje bij onze stoel om een film te kijken... Je kan wel begrijpen dat wij nooit meer met Egypt Air gaan vliegen.

Een toch wel vet momentje in het vliegtuig. Dit was het uitzicht toen we over Caïro vlogen!

Zuid-Afrika

Hoe dan ook, uiteindelijk was het natuurlijk een enorme opluchting toen we Zuid-Afrika binnen liepen. Vervolgens gingen we onze huurauto ophalen. Hiervoor heb je een creditcard nodig, maar helaas helaas had ik het saldo niet gecontroleerd voor we thuis vertrokken. Blijkbaar had ik die maand juist m’n creditcard veel gebruikt in Nederland. Mijn credit moest meer dan 1000 euro zijn om onze huurauto mee te kunnen krijgen, dat houden ze dan als borg. Een Simcard met internet hadden we al gekocht, dus ik dacht dat geld wel even over te kunnen maken vanaf mijn telefoon. Ennnn… toen ontdekte ik dat ik mijn e.dentifier vergeten was... Ik kan je vertellen dat ik toen wel bijna doorheen zat. Gelukkig voor ons had ik wel thuis nog even de creditcard-app geïnstalleerd (wat niet kan zonder e.dentifier) en konden we Ideal gebruiken om vanaf Lars zijn account geld over te maken.

Wild Olive Tree Camp

Dus, ook al waren we een paar uur later dan gepland (want we hadden ook nog een paar uur vertraging met de vlucht, totaal vergeten te melden), waren we eindelijk op weg naar het Wild Olive Tree Camp (WOTC) naast Orpen Gate bij het Kruger National Park. We kwamen hier net na het donker aan (dat is rond 18.00 uur), hadden een praatje met onze vriend Clifford en gingen regelrecht naar de tent. En met de prachtige geluiden van de natuur om ons heen (hyena’s, olifanten, leeuwen) konden we eindelijk relaxen.

We hebben een paar heerlijke dagen gehad bij WOTC. Lars had een paar jaar geleden hier zijn scriptieonderzoek gedaan en we stonden te popelen om ze weer te zien en te horen hoe het met ze is. Conclusie, het gaat erg goed! We raden zeker aan om daar te verblijven als je in de buurt bent. Het is een prachtig tentenkamp geworden dat volledig door de lokale bevolking wordt beheerd. Het heeft alle faciliteiten die je nodig hebt en een briljante gamedriver, Patrick. En Hazel, de kokkin, maakt heerlijke maaltijden!

Blij om onze camera weer te gebruiken bij de WOTC. Plus we hebben 4/5 van de Big Five op onze gamedrive gespot!

We hadden bij WOTC echter geen internet om wat werk te kunnen doen en contact te leggen met mensen, dus besloten we naar Graskop te gaan, een klein toeristisch stadje naast Blyde River Canyon. Hier verbleven we een paar dagen in ons eigen kleine appartement, terwijl we met verschillende mensen uit Zambia belden om de beste manier te vinden om een ​​werkvergunning te krijgen. Onze uiteindelijke conclusie... we moeten zo snel mogelijk naar Zambia op een 30 dagen durende zakelijke vergunning en zoeken het verder daar wel uit! Te veel verschillende verhalen.

We hadden al een busticket naar Botswana geboekt en gelukkig waren we een dag eerder ‘klaar’ met alles wat we wilden doen, dus namen we wat tijd om de Blyde River Canyon te bezoeken. En daar werd ik zo blij van! We hadden deze derde diepste Canyon van de wereld al eens gezien, maar het is zo’n prachtig landschap dat ik niet denk dat dit ooit gaat vervelen.

We konden niet beslissen welke foto's we het leukst vonden! Het was allemaal prachtig en natuurlijk briljant modellenwerk.

De auto

Vervolgens kwamen we aan in Botswana voor het volgende item op de lijst. Weet je nog de vorige keer dat we in zuidelijk Afrika waren? Toen hadden we samen met een vriend een Toyota Landcruiser Prado gekocht. En ze heeft het mega goed gedaan gedurende die drie maanden dat we er in reden, behalve dan die ene keer dat de schokdempers braken op een vreselijke weg in Etosha NP (lees hier meer over). Helaas, gedurende de tijd dat onze vriend de auto had, braken verschillende dingen en moesten we veel meer geld investeren dan we van te voren van plan waren. En vervolgens moet je een prijs bedenken om elkaar uit te kopen. We hadden het besproken en onze vriend was het ermee eens dat hij ons zou uitkopen. Wij zouden vervolgens een andere auto kopen in Gaborone, Botswana, of al in Zambia, dat wisten we nog niet helemaal zeker...

Toen we echter een prijs voorstelden waarvan wij dachten dat die eerlijk was, begon onze vriend na te denken en vroeg ons om toch maar hem uit te kopen. Dit gebeurde allemaal terwijl we al onderweg naar Botswana waren en dus niet echt de tijd hadden om er rustig over na te denken. Helaas waren Lars en ik het niet eens over de eerlijkheid van dit hele proces, dus dat was een heen en weer van intense discussies, advies van meerdere automonteurs en van familie... Helaas, uiteindelijk, ging vriendschap voor geld en hebben we veel meer van ons budget aan de auto besteed dan we van plan waren. Wat we hebben geleerd; het is zeker slim om samen een auto te kopen, maar denk van tevoren goed na over de afspraken, zet ze vervolgens zwart op wit en onderteken ze. Vertrouw niet alleen op je vriendschap, want uiteindelijk zul je verschillende opvattingen hebben over wat eerlijk is en wat niet.

Herenigd met ons bakkie! (Let op, dit zijn foto's van de vorige trip)

Meer autoproblemen!

Maar goed, hou je vast, want dit was niet het einde van onze autoproblemen. We hebben een dag gereden om hem op te halen, te laten registreren op onze naam en een dag terug gereden om vervolgens terug in Gaborone onze vertrouwde automonteur alles te laten controleren. En ja hoor, de monteurs vonden nog een aantal andere onderdelen die kapot waren. Ze waren niet essentieel als je gewoon op asfaltwegen rijdt, maar ze zijn wel essentieel als je de auto heel wilt houden voor langere tijd in de bush. En dus moesten we dit ook weer laten repareren. Maar helaas moesten deze onderdelen uit Johannesburg komen en dat duurt drie dagen... plus de weekenden die niet mee tellen. Toen de onderdelen eindelijk in Gaborone waren, bleek dat het meisje van de Toyota-dealer per ongeluk hetzelfde onderdeel twee keer besteld, in plaats van twee verschillende. Kortom... uiteindelijk duurde het twee weken voor we Gaborone konden verlaten.

Gelukkig voor ons verbleven we in een geweldige Airbnb met een lokaal gezin en twee lieve honden (vind hem hier op Airbnb). Onze gastheer, Tumo, die net zo oud is als wij en ook een reiziger, heeft ons een aantal keer mee op stap genomen. En op Moederdag vertelde zijn moeder ons dat ze onze plaatsvervangende moeder wel wilde zijn, superlief! We zullen ze missen en zullen er zeker weer verblijven als we terug zijn in Gabs.

Tumo nam ons mee naar het 'safari' Park in Gaborone, Moederdag en een avondje uit!

Botswana

Toen onze auto klaar was konden we eindelijk naar Zambia! Gaborone zit echter niet om de hoek van Zambia; het is zo'n 1000 km rijden. In Afrika rijden wij liever niet in het donker, dus hebben we onze tijd genomen en de afstand over twee dagen verdeeld. We bleven overnachten op een prachtige plek genaamd Nata, waar ze een vogelreservaat hebben. Tijdens zonsondergang waren we in dit vogelreservaat en ik kan je vertellen, we hebben nog nooit in ons leven zoveel flamingo's, of zelfs vogels, gezien op één plek. Het was prachtig! Dit zijn de momenten die ons eraan herinneren waar we het voor doen; om onze prachtige planeet in leven te houden, zodat komende generaties ook kunnen genieten van deze natuur.

De enorme hoeveelheid flamingo's die we hier zagen was onmogelijk om op 1 foto te zetten, maar dit is om je een idee te geven!

Kasane

Tegen de tijd dat we in Kasane aankwamen, de grensstad naar Zambia, was het zaterdag. Het heeft absoluut geen zin om voor maandag naar Zambia te gaan, dus hebben we het ervan gepakt in Kasane. Dit kleine stadje ligt naast Chobe National Park, een van de mooiste natuurparken in zuidelijk Afrika. Het is de thuisbasis van ongeveer een kwart van de wereldolifantenpopulatie. Het is ook het gebied waar de hele wereld nu een mening en kennelijk ook expertise over heeft, omdat dit het belangrijkste gebied is waar de regering van Botswana het jachtverbod zal opheffen. Wil je onze mening kennen op basis van onze ervaring en achtergrond in conservatie? Lees er hier over.

Ondertussen zijn we op de weg naar Kasane ook een hele kudde olifanten tegen gekomen. En in Kasane hebben we een zeer ontspannende boottocht op de Chobe-rivier gedaan, genietend van de olifanten en alle andere dieren aan de rivieroevers 😊.

Het lijkt erop alsof we ons enorm vermaken in onze tijd hier, en dat is natuurlijk gedeeltelijk wel zo, maar met een duidelijke balans tussen werk en plezier. Persoonlijk heb ik hier best wel veel moeite mee, we zijn in allemaal gebieden waar prachtige natuur is, of op accommodaties waar iedereen op vakantie en aan het chillen is. Dan wil ik natuurlijk het liefst doen wat de rest doet; ontspannen bij een zwembad of elke ochtend en middag op safari! Maar dat zit er niet in, we hebben in onze werk tijd vooral onze focus gehad op hoe Zambia binnen te komen!

Kudde olifanten langs de weg naar Kasane en een boottocht van twee uur over de Chobe-rivier, zeer ontspannend en mooi.

Zambia

Na al dat onderzoek konden we eindelijk de grens over en Zambia in. We lieten onze auto in eerste instantie achter bij de lodge in Botswana, omdat we ter plekke wilden uitzoeken wat we ermee moesten doen voordat we alle invoerrechten betaalden. In Zambia verbleven we in Livingstone in Jollyboy's Backpackers. Deze locatie was direct naast PACRA, het gebouw waar we onze NGO moesten registreren, en in de buurt van immigratie. We zullen hier niet helemaal uitweiden over het registratie proces van een NGO en onze werkvergunningen. Wil je hier meer over weten, lees dan een meer gedetailleerd blog hier.

In het kort, het kostte ons ongeveer een dag om de NGO (stichting) te registreren (PACRA is geweldig!); twee dagen om onze TPIN te krijgen, de belastingregistratie (die had binnen een uur moeten kunnen, maar This Is Africa - TIA) en twee weken plus verschillende bezoeken aan immigratie voordat we eindelijk konden INLOGGEN op de website van immigratie voor onze werkvergunning. Applicaties MOETEN dus online gedaan worden, maar je moet wel (blijkbaar meerdere keren) naar het kantoor om je online account ontgrendeld te krijgen. De logica erachter? Niemand die het weet... Nog een TIA voorbeeld. Hoe dan ook, we hebben eindelijk de aanvraag gedaan en nu zullen we moeten wachten of we de vergunning ontvangen. Als dat zo is, zijn we klaar voor de komende twee jaar, zo niet? Nou dat zien we dan wel weer.

Victoria falls

Tijdens deze twee weken waren er ook weekenden waarin je niets kunt doen, want de ambtenaren zijn dan vrij. Dus dan nemen wij ook vrij en zijn we dus naar Victoria Falls gegaan. De vorige keer waren we hier in oktober aan het einde van het droge seizoen. De waterval aan de Zambiaanse kant was toen helemaal opgedroogd. Maar nu was het het einde van het natte seizoen en jemig, wat een verschil. HET WAS ECHT GEWELDIG. We waren helemaal doorweekt en er zijn waterdruppels te zien op elke foto die we hebben gemaakt, maar het was zo de moeite waard!

Het is fascinerend om te zien dat deze rustig stromende rivier zo enorm krachtig wordt wanneer het 108 meter naar beneden stort. Je voelt je dan ineens heel klein. Behalve boven aan de waterval, zijn we ook naar de zogenaamde kookpot (Boiling pot) gegaan. Dit is op de bodem van de 1,7 km lange waterval. Hier wordt eerst al het water door een kloof van 110 meter breed geduwd, het smalste punt van de gehele Zambezi rivier. Na deze nauwe kloof komt het water in de tweede kloof waar het door de enorme kracht een heel diep gat heeft uitgesleten dat constant lijkt te 'koken', alas de naam.

We hebben de hele dag doorgebracht bij Victoria Falls, zo mooi was het. Zoals je dus wel kunt zien door (het aantal) foto's 😊!

Lusaka

En nu zijn we in Lusaka! We verblijven bij een geweldig Nederlands stel dat al heel lang in Zambia wonen en nieuwe Nederlandse expats graag een handje helpen. We hebben al een aantal interessante mensen ontmoet en zijn naar het Department of National Parks and Wildlife gegaan om toestemming te krijgen. Deze toestemming is vooral om te praten met alle belanghebbenden in en rond Kafue NP, dit is de officiële route, want we willen mensen niet op de verkeerde voet beginnen of mensen beledigen door het op de verkeerde manier te benaderen. Hopelijk slagen we erin om deze toestemming snel te krijgen en dan kunnen we richting het park gaan en beginnen met ons onderzoek naar het gebied en de beste manier om onze plannen uit te voeren 😊.

Dat is het voor nu! We houden jullie op de hoogte via onze nieuwsbrief. Heb je je daar nog niet voor aangemeld? Doe het nu, klik hier! Voor regelmatige updates, volg ons op Instagram account en/of de Facebook pagina.

Posted by bylifeconnected in Nederlands, 4 comments

How to start an NGO in Africa – the first month

Voor de Nederlandse versie - Klik Hier

It’s been a little over a month since we left the Netherlands on Kingsday, the birthday of our precious King Pils, to start an NGO in Africa. And what a month it has been, true to the African style it has been a month with a lot of frustration, huge amounts of patience and waiting. Quick update, we haven’t arrived at our actual destination yet and in this blog, I’ll explain why not!

The flight

It started with our flight at Schiphol airport with Egypt Air. They didn’t allow us to check-in… The reason? Because we had a one-way ticket and did not have a flying ticket for leaving South Africa. Funny thing is that South Africa was not even our final destination. We wanted to visit friends near Kruger NP, then take a bus to Botswana, get our car and get to Zambia to settle down in Kafue NP. We had booked the bus ticket from Johannesburg to Gaborone (capitol of Botswana), which is what we did last time and then it was fine! But for Egypt Air it wasn’t. So, with frustrations to the max, we had to book two flying tickets of 250 euro’s out of Jo’burg right then and there. In the end, we couldn’t take that flight, because we still had appointments in Jo’burg, PLUS we would have had to pay a lot extra for our luggage (as it was a small flight). A WASTE OF MONEY AND TOTALLY UNNECESSARY.

Border Security

Egypt Air was convinced that they wouldn’t allow us in South Africa on a one-way ticket. This made us totally upset the whole 16-hour flight, afraid we might have to come back again, my heart was in my throat the entire flight. Let me tell you what happened when we entered the country. The guy from border security got our passports, said “hey you’ve been to South Africa before”, we said “yes we love the country”, he gave us a stamp for three months and wished us a pleasant journey. THAT’S IT! So, thank you Egypt Air for wasting our money, a very stressful flight and on top of that, no distractions. Why, you ask? Because, guess what, there wasn’t even a private screen to watch movies… WE WILL NEVER FLY WITH EGYPT AIR AGAIN.

One pretty cool moment in the airplane. This was the view when we flew over Caïro!

South Africa

Anyway, a huge relief when we entered South Africa, so we went to pick up our rental car. You need a credit card for this, which I have, but I hadn’t checked the balance. Apparently, I used it a lot the last month in the Netherlands. I had to put money on it again to be able to get the bond for our rental car. That’s when I found out I had forgotten my Identifier to transfer money… I can tell you, by then, I was about done with everything. Luckily for us, I did download the Credit card app and we could use Ideal to transfer money from Lars his account. So, a few hours later than planned, we were finally on our way to the community operated Wild Olive Tree Camp (WOTC) next to Orpen Gate at Kruger National Park. Oh right, I forgot to mention before, a few hours later, because our flight with Egypt air, was also delayed a few hours.... Anyway, we arrived at WOTC just after dark (which is around 6 pm), had a small chat with our friend Clifford and went straight to the tents. Finally, rest! And the wonderful sounds of the bush around us; we had missed the night call of the hyena!

The Wild Olive Tree Camp

We had a few wonderful days at WOTC. Lars had done his thesis research there a few years back and we were eager to see them again and wondering how they were doing. Turns out, great! We definitely recommend staying there. It has become a beautiful tented camp fully operated by the locals, all the facilities you need and a brilliant game driver, Patrick. And Hazel, the cook, made us a wonderful meal!

Happy to use our camera again at the WOTC. Plus saw 4/5 from the Big Five at our game drive!

However, we didn’t have any internet here to get in touch with people, so we decided to go to Graskop, a small tourist town next to Blyde River Canyon. Here we stayed in our own little apartment for a few days from where we called with several people from Zambia to find the best way to get a work permit. Our conclusion in the end… Get to Zambia as quickly as we can on a business permit and figure it out from there! We had booked a bus ticket to Botswana already and luckily, we ‘finished’ one day early with everything we wanted to do, so we took some time to visit the Blyde River Canyon. And I’m so happy we did. We had seen it once, but it is just such an amazing landscape!

Couldn't decide which pictures we liked the best! It was all beautiful and brilliant modelling work. 

The car

Then we arrived in Botswana for the next thing of the list. Remember the last time we were in southern Africa? We had bought a Toyota Landcruiser Prado together with our friend. It had done us well during those three months driving, except for the one time when the shocks broke on a horrible road in Etosha NP (read about it here). Unfortunately, during the time our friend used it, several things broke and we had to invest a lot more money than we intended. And then you have to figure out a price to buy each other out. We had discussed it and our friend agreed that he would buy us out and we would fix another car in Gaborone, Botswana. Or even in Zambia, we weren’t sure yet.

However, when we suggested a price which we thought was fair, our friend started thinking and asked us to buy the car from him. Unfortunately, Lars and I didn’t agree on the fairness of this whole process, so that was a rollercoaster of intense discussions between us, advice from car mechanics and some more from family... Alas, in the end, friendship and practicality went over money and we regrettably spent much more of our budget on the car then we intended to. What we learned; it is smart to buy a car together, but properly think about the rules in advance, put them in black and white and sign them. Don’t just trust on your friendship, because in the end you’ll have different views on what’s fair and what’s not.

Reunited with Sisi! (These are old pictures from our last trip)

More car trouble!

Hold your horses, this wasn’t the end of our car issues. We drove a day to pick it up, get it registered on our name and drove a day back again to have everything checked. The mechanics found some other parts that were broke. They weren’t essential if you’re just driving on tar roads, but they are essential in the bush. And thus, we had to have them fixed. These parts had to come from Johannesburg and that takes three days… And of course, there’s the weekends. When they arrived, the girl from the Toyota dealer had accidently ordered the same part twice, instead of two different ones. In short… it took another two weeks in Gaborone before we could leave with our car.

Luckily for us, we were staying in a great Airbnb with a local family and two sweet dogs (find him here on Airbnb). Our host, Tumo, who is the same age as us and a traveler as well, took us out on several occasions. And on Mothersday, his mum told us she would be our substitute mom while we were there! We’ll miss them and definitely stay there again when we’re back in Gabs.

Tumo took us to Gabs game park, out for Mothersday and clubbing!

Botswana

Now, when our car was fixed and ready, we could finally head to Zambia! However, Gaborone is not around the corner from Zambia, it’s about a 1000 km’s driving. In Africa, you don’t drive after dark, so we took our time and spread the distance over two days. We stayed overnight at a beautiful place called Nata, where they have a bird sanctuary. We went to the sanctuary during sunset and have never ever in our lives seen so many flamingo’s, or birds for that matter, in one place. It was amazing! These are the things that remind us what we’re doing it for; to keep our beautiful planet alive so generations to come can enjoy these views.

The amount of flamingo's was incredible, we couldn't capture it in one picture. So here's multiple to give you an idea!

Kasane

By the time we got to Kasane, which is the border town to Zambia, it was Saturday. There is absolutely no use getting into Zambia before Monday, so we made the most of our time in Kasane. This little town is placed next to Chobe, one of the most beautiful wildlife parks in southern Africa. It is home to about a quarter of the world elephant population. It is also the area where the whole world now has an opinion and apparently expertise about as well, because this is the main area where the Botswana government is going to lift the hunting ban. Want to know our opinion based on our experience and background in conservation? Read about it here.

In the meantime, we saw a whole herd of elephants along the road towards Kasane. And in Kasane we went on a very relaxing boat trip on the Zambezi river to enjoy the elephants and all the other wildlife around the riverbanks 😊.

So far it seems we pretty much made most of our time here. And we did, but with a good balance of working and fun. I can tell you; it is pretty hard when you’re in an area and all you want to do is go into the wildlife parks or relax at a swimming pool just like everyone else at the campsite! The ‘work’ we were doing was mainly figuring out how to set up the NGO and get work permits in Zambia. Prepare before we arrive in Zambia.

Herd of elephants along the road to Kasane and a two-hour boat trip on the Chobe river, very relaxing and beautiful.

Zambia

And then we finally crossed into Zambia. We left our vehicle behind at the lodge for now, as we wanted to figure out what to do with it before paying all the import fees. In Zambia we stayed in Livingstone at Jollyboy’s Backpackers. They were conveniently located next to PACRA, the place where we had to register our NGO. For full details on how you register an NGO in Zambia and apply for a work permit, read our other blog specifically focused on this. Find it here.

In short, it took us about one day to get the NGO registered (PACRA is amazing!), two days to get our TPIN, the tax registration (which should have been so much faster, but TIA) and two weeks plus several visits to immigration before we could finally APPLY for our work permit. Applications have to be done online, but you do have to go to the office (several times apparently) to get your online account unlocked so you can actually use it. The logic behind it? Nobody knows… Anyway, we have finally applied and now we’ll have to wait if we receive the permit. If so, we’re set for the next two years, if not… Well, we’ll figure that out if it comes.

Victoria Falls

During these two weeks there were also weekends in which you can’t do anything if you need officials. So spent your time well! We went to Victoria Falls. We had only been in October, which is the end of the dry season and the waterfall had dried up on the Zambian side. But now it was the end of the wet season and my, what a difference. IT WAS AMAZING. We got totally soaked and there are water droplets showing on every picture we made, but so worth it!

It is mesmerizing and humbling to see this quietly flowing river being turned in such a magnificent force when it makes a drop of 108 meters. We also went down to the so-called boiling pot. This is the bottom of the 1.7 km long falls where all the water is pushed through a gorge of 110 meters wide. After this narrow gorge, the water enters the second gorge where it has carved out a very deep pool that seems to ‘boil’, hence the name.

We spent the whole day at Victoria falls, that's how beautiful it was. As you can see from (the amount) of pictures 😊!

Lusaka

And now we are in Lusaka! We’re staying with an amazing Dutch couple who have been in Zambia for a long time and help newly arriving Dutch expats. We’ve met several interesting people already and went to the Department of National Parks and Wildlife to get permission to talk to all the stakeholders in and around Kafue NP (official route, we don’t want to offend people by approaching it the wrong way). Hopefully we manage to get this permission quickly and then we can head towards the park and start our research of the area and the best way to implement our plans 😊.

That’s it for now! We’ll keep you updated through our newsletter. Haven't subscribed yet? Do it now, click here! For more regular updates, please check our Instagram account and Facebook page.

Posted by bylifeconnected in Blog, 0 comments

Kafue Nationaal Park – Een plek met potentie

Kafue Nationaal Park - Een plek met potentie

Na de inspirerende ontmoetingen met de mensen van VisionZambia en hun projecten (lees hier), zijn we op weg gegaan naar Kafue National Park. Dit nationale park is het grootste park van het land en één van de grootste ter wereld. Met een oppervlakte van 22.500 vierkante kilometer is het bijna net zo groot als België. Wanneer je dan ook nog de zogenaamde bufferzone meetelt, is Kafue bijna 1,5 keer zo groot als Nederland! Lonely Planet vermeldde dat de noordelijke vlaktes op de Serengeti leken; een groot aantal grazende dieren en een geweldige plek om luipaarden te spotten. Je kunt je onze enthousiasme voorstellen. We kampeerden op Roy's camping, een kamp net buiten de ingang van het park, direct naast de Kafue rivier. Nijlpaarden dreven rond in het water op ongeveer 20 meter van onze tent en we leerden dat deze dieren behoorlijk luidruchtig zijn! Wanneer er één begint te knorren (wat regelmatig gebeurt), knort de hele groep als antwoord. Luidruchtig, maar erg leuk!

Olifanten die de Kafue-rivier oversteken, direct naast ons kamp!

We waren van plan om enkele dagen in dit gebied te verblijven, deels om toeristische redenen, maar ook omdat we dachten dat het een goede plek zou zijn om een ​​project te starten. Toevallig bevonden we ons precies op de juiste plek om ons onderzoek naar het gebied te beginnen. Roy (de baas van de camping) bleek één van de belangrijkste figuren in het gebied te zijn met betrekking tot natuurbehoud. Hij zit in een regeringsraad die beslist over de indringers in het park, plus hij was één van de slechts twee mensen die vanuit Zambia naar een Afrikaans ivoren handelscongres in Namibië werden gestuurd. Behalve Roy waren er ook nog anderen waaraan we onze vragen konden stellen. Zo was er een ander kamp op een paar meter van onze camping. Dit was een Panthera-onderzoekskamp, ​​wat al meer dan twee jaar thuis is voor Kim (cheetah-projectleider), haar man Jake en hun kinderen. Jake was er op dat moment niet, omdat hij op een anti-stroperij patrouille in Angola was. We hebben echter wel Kim (Nieuw-Zeeland), Rico (Nieuw-Zeeland/Nederlands) en Anna (Verenigde Staten) ontmoet met wie we een gezellige avond rond het kampvuur hebben doorgebracht. Kim liet haar geweldige gitaarvaardigheden zien en probeerde Lars te overtuigen om te spelen. Hij moest haar beloven dat hij niet terug zou komen voordat hij tenminste één nummer kon spelen! Oftewel, iets om te oefenen voor thuis!

Zonsondergang over de Kafue-rivier, het uitzicht vanaf onze kampeerplek!

Kim gaf ons ook veel informatie over het gebied en het onderzoek dat ze deden. Bovendien gaf ze ons de contactgegevens van andere mensen in de omgeving. Allereerst zijn we met Lyndon en Ruth gaan praten. Dit is een stel uit het Verenigd Koninkrijk dat een aantal jaar in Malawi werkte voor een anti-stroperij-NGO. Ze besloten om te vertrekken en hun eigen bedrijf te beginnen. Ze hebben eerst een half jaar in Nalusanga (het dorp van de ingang van Kafue) gewoond tijdens het opzetten van een lodge. Dit is 18 maanden geleden en de lodge die ze hebben gebouwd ziet er geweldig uit. Zodra ze winst beginnen te maken, willen ze dit gebruiken voor anti-stroperij maatregelen.

Ten tweede ontvingen we de contactgegevens van Jeni van Game Rangers International, die we helaas een andere keer zullen moeten ontmoeten. Maar één van de dingen die ze heeft opgezet, is een Women Empowerment Group, waar de vrouwen afval gebruiken en er prachtige sieraden van maken.

Uiteindelijk brachten we een dag door met Mulyo, een zeer enthousiaste en opportunistische man met een enorme hoeveelheid kennis die hij maar wat graag deelde (lees, hij praat veel!). Hij bood aan om helemaal uit Lusaka te komen (ongeveer 4 uur rijden) om alle vragen die wij konden bedenken over Kafue NP te beantwoorden. Heel aardig van hem! Voordat hij aankwam, stuurden we hem een ​​lange lijst met vragen en de volgende dag hebben we ze allemaal behandeld. Ik wist niet dat iemand zo veel kan praten zonder een pauze of een slokje water te nemen. Maar dit was uiteindelijk natuurlijk super positief, wij hebben goed geluisterd en zoveel mogelijk opgeschreven. Aan het eind van de dag hebben we niet alleen veel informatie, maar ook een diep respect voor deze man gekregen. Blijkbaar werkte hij zichzelf helemaal op van een kind in een arm plattelandsgezin tot aan het hoofd van een afdeling voor resource management voor een hele provincie en meer. Zoals je je kunt voorstellen, zullen we deze relatie koesteren.

Roy's camping was een prachtige plek in de wildernis met alleen basisvoorzieningen, maar het meest geweldige uitzicht direct over de Kafue River!

Laat me je vertellen wat we van al deze mensen samen hebben geleerd. Allereerst is Kafue National Park omringd door gebieden voor game management (GMA's) die zouden moeten functioneren als een bufferzone. Hier zijn de hoofdactiviteiten plezier jacht, vissen, lodges en (foto)safari's. Voor al deze activiteiten zijn vergunningen nodig en er is geen landbouw toegestaan. Het belangrijkste verschil met het eigenlijke park is dat er helemaal geen jacht is toegestaan ​​in Kafue NP. Na deze zogenaamde GMA's zijn er de Open Areas. Dit is waar de lokale mensen wonen en mogen verbouwen en boeren. Eén van de eerste problemen waar we over hoorden zijn de zogenaamde indringers (encroachers). Mensen van buitenaf, geen lokalen, dringen de GMA's binnen en richten grote boerderijen op. Hierdoor worden vele bomen gekapt en verbrand en de dieren worden afgeschrikt. Deze inbreuk is illegaal, maar omdat het in de GMA is en niet in het park, is de verantwoordelijkheid voor wetshandhaving onduidelijk. Ze hebben toestemming van de hoogste regeringsdirecteur nodig om deze mensen uit te zetten en er gaat veel tijd voorbij voordat dit echt gebeurt. In de tussentijd zijn de oorspronkelijke bewoners van de GMA's, degenen die werden verwijderd en aan de randen van de GMA's werden geplaatst, boos. "Als de overheid deze mensen niet straft, waarom zouden we niet gewoon teruggaan?" Eén van de oorspronkelijk negen GMA's is vanwege dit exacte probleem al verdwenen. En de GMA die wij bezochten neigt ook sterk richting dit punt te gaan.

Das is één van de problemen. Dan is een ander probleem, zoals gewoonlijk, geld. Er waren verschillende geldverhalen te horen, allemaal verbonden met de rol van de overheid. We hebben gehoord dat de prijs op de wilde dieren (game money), die de jachtconcessiehouders moeten betalen aan de overheid, te hoog is. Het is zo hoog geworden dat de jachtexploitanten het zich niet kunnen permitteren om duurzaam te jagen, waarbij bijvoorbeeld alleen oude/zieke dieren worden doodgeschoten. Om toch aan hun inkomen te komen, jagen ze op alle dieren, ook de gezonde. Hierdoor raken op de lange termijn deze bronnen uitgeput; als ook de jonge dieren worden afgeschoten kunnen ze zich niet meer voortplanten. Ten tweede is dit zogenaamde game money niet goed verdeeld. Laten we zeggen dat honderd mensen werken in een jacht-GMA, waarvan 25% overheidsfunctionaris is en de rest de lokale gemeenschap. Het game money wordt precies andersom verdeeld; 75% gaat naar de overheid en slechts 25% naar de gemeenschapsmensen... (Red: dit zijn geen feitelijk gecheckte getallen, maar schetsen een beeld van de situatie)

Ten slotte zijn er veel dingen nodig om zo'n gigantisch park te beheren, bijvoorbeeld brandbestrijding, dierentelling, anti-stroperseenheden, onderzoek enz. Maar eerst en vooral een alomvattend beheerplan en voor zover we hebben gehoord (uit verschillende bronnen) is dit plan incompleet, om de simpele reden dat het managementteam ofwel de achtgrond of de middelen mist om dit te veranderen. Wat betreft middelen, de voertuigen zijn kapot of ze hebben simpelweg niet het geld om brandstof te kopen. De rangers dragen rugzakken en kleding die uit elkaar vallen. Het is zo triest en de oplossing moet komen van een regering die op zijn zachtst gezegd niet echt betrouwbaar is.

Op weg terug naar het kamp waren alle bomen gevuld met pelikanen! We hadden geen idee waar ze vandaan kwamen!

Al deze elementen samen hebben geresulteerd in een leeg park met nog maar 10-20% van de oorspronkelijke hoeveelheid dieren. Maar er is zoveel potentieel voor behoud en ontwikkeling hier, je kunt het gewoon voelen! We merkten dit op onze tweede dag daar, toen we het park in gingen. Om naar de Busanga vlaktes (de zogenaamde Zambiaanse Serengeti) te komen, moesten we meer dan 130 km door het park rijden. De dichtstbijzijnde betaalbare camping van Busanga was echter drie uur rijden terug van de manier waarop we kwamen... Dus er is niet eens een plek voor budget-reizigers om te verblijven in de buurt van de belangrijkste attractie van het park. Er waren natuurlijk lodges, maar deze waren voor de rijke mensen, degene die mensen die naar het park werden gevlogen.

Maar goed, dat is dus een belangrijke gemiste kans en een zeer frustrerende uitdaging voor ons. Normaal gesproken rijden we 130 km door een wildreservaat, in.. twee dagen? Dit komt omdat wij dus stoppen voor elk dier dat we tegenkomen, inclusief vogels! In dit park duurde het echter 'slechts' zes uur. En dat was omdat er eigenlijk gewoon geen dieren waren naast een paar puku's en impala's. En dat terwijl je langs een rivier rijdt, een constante waterbron. En we ook nog eens op de hele route door verschillende habitattypen zijn gereden. Hier klopt iets niet! Hoe is dit mogelijk? Toen we eindelijk de vlakten bereikten, was dat voor ons nogal een tegenvaller. Er was een kleine kudde gnoes en een kleine kudde puku's. Nu hoorden we dat we ook wel een beetje pech hadden, omdat je normaal ook buffelkuddes kunt vinden, maar het was absoluut niet wat Lonely Planet ons beloofd had. Gelukkig zagen we een leeuwin met een jong op de weg daarnaartoe, en op de terugweg werden ze vergezeld door twee andere leeuwinnen. Dus dat maakte onze dag toch nog goed!

De leeuwin die onze dag maakte !! Hier was ze op zoek naar haar diner!

De mensen, deze plek en het potentieel hebben ons geïnspireerd om een plan voor dit gebied op te stellen. Wat is ons voorstel als we uiteindelijk een project in Kafue NP beginnen? We willen optreden als een katalysator zodat er een situatie gecreëerd wordt waarin de lokale bevolking van het park zal profiteren. Wij zijn van mening dat als zij hiervan profiteren, zij de hulpbronnen van het park niet onduurzaam hoeven te gebruiken (stroperij en landbouw). En meer nog, zij zullen de eersten zijn die de natuurlijke bronnen willen beschermen. Waarschijnlijk is het onze belangrijkste taak om de gemeenschappen zoveel mogelijk creatieve en duurzame economische prikkels te bieden. Onze ambities reiken uiteraard nog veel verder. Als je meer informatie hierover wilt, neem dan contact met ons op :).

Red: ondertussen hebben we een projectplan opgesteld. Lees hier meer over

Maar laten we nog niet op onszelf vooruit lopen! We hebben nog twee maanden reizen door Zambia, Botswana en Namibië voor de boeg om meer inspiratie, andere perspectieven te krijgen, te leren of zelfs een betere locatie te vinden om een ​​project te starten! Misschien heeft deze blog ook enkele ideeën in jou geïnspireerd? Ideeën of suggesties die je zou willen delen? Hoe kunnen we deze mensen bijvoorbeeld een beter leven geven? Of misschien wil je gewoon reageren op onze avonturen? Laat het ons weten in de commentaarsectie hieronder.

Logischerwijs maakte deze schattige kleine welp onze dag in Kafue NP!

Posted by Kellie Bocxe in Nederlands, 0 comments

Kafue National Park – A place with potential

Kafue National Park – A place with potential!

Voor Nederlandse versie - Klik hier

After the inspiring meetings with the people from VisionZambia and their projects (read about it here), we went on our way to Kafue National Park. This national park is the largest park in the country and one of the biggest in the world. With the size of 22,500 sq km, it is almost as big as Belgium! Lonely Planet mentioned that the northern plains resembled the Serengeti; showing a vast number of grazing animals and that it is a great place to spot leopards. You can imagine our excitement to get there. We stayed at a place called Roy’s campsite, a camp just outside the entrance of the park, right next to the Kafue river. Hippo’s floated around in the water at about 20 meters from our tent and we learned that these animals are actually quite noisy! When one starts grunting (which happens regularly), the whole group grunts in response. Really funny!

Elephants crossing the Kafue River right next to our camp!

We had planned to stay in this area for several days, partly for tourist reasons, but also because we thought it might be a good place to start a project. Coincidentally, we happened to camp at exactly the right place to start our research in the area. Roy turned out to be one of the most important figures in the area concerning conservation. He is in a governmental council that decides about encroachments in the park, plus he was one of only two people sent from Zambia to a southern Africa ivory trade convention in Namibia. Besides having Roy there to answer a lot of our questions, there was also another camp placed a few meters from our campsite. This was a Panthera research camp, home for over two years to Kim (cheetah project director), her husband Jake and their kids. Jake wasn’t there at the time, as he was on an anti-poaching patrol in Angola. However, we got to meet Kim (New Zealand), Rico (New Zealand/Dutch) and Anna (United States) with whom we spent a brilliant night around the campfire. Kim showed us her amazing guitar skills and tried to convince Lars to play. He had to promise her that he wouldn’t come back before he could play at least one song! That’s one thing he’ll need to be doing back home!

Sunset over the Kafue river, the view from our campsite!

Kim also provided us with a lot of information about the area and the research they do. Plus, she gave us the contact details of other people in the area. Firstly, we went to meet Lyndon and Ruth; a couple from the UK who had been in Malawi for several years working for an anti-poaching NGO. They decided to leave and start their own business here in Zambia. They lived in Nalusanga (the entrance village of Kafue) for half a year, while setting up a lodge. This is 18 months ago, and the lodge they have built looks great. As soon as they start making profits, they want to spend it on (among others) anti-poaching measures.

Secondly, we received the contact details of Jeni from Game Rangers International, who we will have to meet some other time, unfortunately. But one of the things she has set up is a Women Empowerment Group, where the women use garbage and make it into beautiful ornaments to sell.

Then finally we spent a day with Mulyo, a very enthusiastic and opportunistic man with a vast amount of knowledge which he loves to share. He offered to come all the way from Lusaka (about a 4 hour drive) to answer all the questions about the region of Kafue NP we could think of. Very kind of him! Before he arrived we sent him a long list of questions and the following day we addressed them all.On the receiving end, we listened and wrote down as much as we could. At the end of the day, we not only acquired a lot of information but also a deep respect for this man. Apparently, he worked himself all the way up from a child in a poor rural family to the head of a resource management department for a whole province and more. As you can imagine we will cherish our relationship.

Roy's campsite was a beautiful place in the wilderness with only basic facilities, but the most amazing view right next to Kafue River!

Let me tell you what we have learned from all of these people combined. First of all, Kafue National Park is surrounded by Game Management Areas which are supposed to function as a buffer zone. Here, the main activities are game hunting, fishing, lodges, and some photographic safari opportunities. For all these activities permits are necessary and there is no farming allowed. The main difference with the actual park is that there is no hunting allowed in Kafue NP. After these so-called GMA’s there are the Open Areas. This is where villagers live and are allowed to do farming etc. Now, one of the first problems we heard about is encroachment. People from outside are sneaking into the GMA’s and are setting up major farms, thereby slashing and burning a lot of woodlands, and scaring animals away. This encroachment is illegal, but because it is in the GMA and not in the park, the responsibility of law enforcement is unclear. They need approval from the highest director in the government to evict these people and a lot of time passes before this happens. In the meantime, the original inhabitants of the GMA’s, the ones that were removed and placed on the edges, they are angry. “If the government doesn’t punish these people, why shouldn’t we just move back in?” One of the original nine GMA’s has already disappeared because of this problem. And the GMA we visited is quickly moving to this point as well.

Another problem is, as usual, money. There were several money stories to be heard. We heard about the game fee the hunting concessionaires need to pay, which is high. But it has become so high, that the hunting operators cannot afford to hunt in a sustainable way, where, for example, only old/sick animals are shot. Now they will hunt everything, thereby depleting the resources. Secondly, this game fee money is not distributed properly. Let’s say a hundred people work in a hunting GMA of which 25% is government employed and the rest is from the local community. The game fee is distributed the other way around; 75% goes to the government and only 25% to the community people*... So that’s one part of it. (Edit: these are not numbers that are factually checked, they are to give an idea of what is going on).

A lot is involved in managing such a giant park, e.g. fire management, animal count, anti-poaching units, research, etc. But first and foremost a comprehensive management plan and as far as we heard (from several sources) this is currently lacking, for the plain reason that the management team lacks either the education and/or the resources to change this. Their vehicles are broken, or they simply don’t have the money to buy fuel. An the Rangers wear backpacks and clothes that are falling apart.

On our way back to camp, all the trees were filled with pelicans! We had noooo idea where they were coming from!

All these elements combined have resulted in a park that could be so much more than it is now. There is so much potential for conservation and development that you can feel it! Take one of our experiences for example: on our second day we decided to visit the National Park. To get to Busanga plains (the Zambian Serengeti according to Lonely Planet), we had to drive over 130 km’s inside the park. The nearest affordable campsite from Busanga, though, was three hours driving back the way we came from… So there is basically no place for budget-travelers to stay near the main attraction of the park. There were lodges of course, but these were for the rich people, the ones that are flown into the park. This is one major missed opportunity and a very frustrating one for us.

Normally driving 130 km’s through a game reserve takes us, well.. about two days? Because we stop for every single animal we come across, including birds. In this park however, it ‘only’ took us about six hours. Because, there basically weren’t any animals besides a few puku’s and impala. And that while driving past a river, and thus a constant water source, the whole way and through a lot of different habitat types. It just seemed wrong. How is that possible? When we finally got to the plains, which I should mention, were majestic just for its expanse, there was one small herd of wildebeest and one small herd of puku’s. Afterwards, we heard we were a bit unlucky, because normally you can find buffalo herds as well, but it was definitely not what we were promised and it just didn't seem right either. Luckily, we saw a lioness with a cub on our way down there, and on our way back she was joined by two other lionesses. So that made our day.

The lioness who made our day!! Here she was on the lookout for her dinner!

The people, this place and its potential inspired us to start drafting a conceptual plan. What do we propose to do in and around Kafue NP if we end up starting a project in this area? We want to act as a catalyst to a situation where local people will benefit from the park. We believe that if they benefit, they do not have to use the resources of the park unsustainably (poaching and encroachment). And even more, they will be the first ones that want to protect its resources. Our main task will be to provide the communities with as many creative and sustainable economic incentives as possible. Our ambitions though extend a lot further. If you really want more detail about this, just contact us :).

Edit: By now we have come up with a project plan, read more about it here: The Platform.

But let’s not get ahead of ourselves just yet! We still have two months of travelling left through Zambia, Botswana and Namibia to gain more inspiration, other perspectives, learn or even find a better location to start a project! Maybe this blog has inspired some ideas in you as well? Some ideas or suggestions you would like to share? For example, how will we give these people a better live? Or maybe you would just like to comment on our adventures? Let us know in the comment section below.

What else can you expect, this cute little cub made our day at Kafue NP!

Posted by bylifeconnected in Blog, 6 comments