kafue np

Kafue Nationaal Park – Een plek met potentie

Kafue Nationaal Park - Een plek met potentie

Na de inspirerende ontmoetingen met de mensen van VisionZambia en hun projecten (lees hier meer over), zijn we op weg gegaan naar Kafue National Park. Dit nationale park is het grootste park van het land en één van de grootste ter wereld. Met een oppervlakte van 22.500 vierkante kilometer is het bijna net zo groot als België. Wanneer je dan ook nog de zogenaamde bufferzone meetelt, is Kafue bijna 1,5 keer zo groot als Nederland! Lonely Planet vermeldde dat de noordelijke vlaktes op de Serengeti leken; een groot aantal grazende dieren en een geweldige plek om luipaarden te spotten. Je kunt je onze enthousiasme voorstellen om er te komen. We kampeerden op Roy's camping, een kamp net buiten de ingang van het park, direct naast de Kafue rivier. Nijlpaarden dreven rond in het water op ongeveer 20 meter van onze tent en we leerden dat deze dieren behoorlijk luidruchtig zijn! Wanneer er één begint te knorren (wat regelmatig gebeurt), knort de hele groep als antwoord. Luidruchtig, maar erg leuk!

Olifanten die de Kafue-rivier oversteken, direct naast ons kamp!

We waren van plan om enkele dagen in dit gebied te verblijven, deels om toeristische redenen, maar ook omdat we dachten dat het een goede plek zou zijn om een ​​project te starten. En of hadden we daar gelijk in Toevallig bevonden we ons precies op de juiste plek om ons onderzoek naar het gebied te beginnen. Roy (de baas van de camping) bleek één van de belangrijkste figuren in het gebied te zijn met betrekking tot natuurbehoud. Hij zit in een regeringsraad die beslist over de indringers in het park, plus hij was één van de slechts twee mensen die vanuit Zambia naar een Afrikaans ivoren handelscongres in Namibië werden gestuurd. Behalve Roy waren er ook nog anderen waaraan we onze vragen konden stellen. Zo was er een ander kamp op een paar meter van onze camping. Dit was een Panthera-onderzoekskamp, ​​wat al meer dan twee jaar thuis is voor Kim (cheetah-projectleider), haar man Jake en hun kinderen. Jake was er op dat moment niet, omdat hij op een anti-stroperij patrouille in Angola was. We hebben echter wel Kim (Nieuw-Zeeland), Rico (Nieuw-Zeeland / Nederlands) en Anna (Verenigde Staten) ontmoet met wie we een gezellige avond rond het kampvuur hebben doorgebracht. Kim liet haar geweldige gitaarvaardigheden zien en probeerde Lars te overtuigen om te spelen. Hij moest haar beloven dat hij niet terug zou komen voordat hij tenminste één nummer kon spelen! Oftewel, iets om te oefenen voor thuis!

Zonsondergang over de Kafue-rivier, het uitzicht vanaf onze kampeerplek!

Kim gaf ons ook veel informatie over het gebied en het onderzoek dat ze deden. Bovendien gaf ze ons de contactgegevens van andere mensen in de omgeving. Allereerst zijn we met Lyndon en Ruth gaan praten. Dit is een stel uit het Verenigd Koninkrijk dat al een aantal jaar in Malawi werkte voor een anti-stroperij-NGO. Ze besloten om te vertrekken en hun eigen bedrijf te beginnen, omdat het geld in die NGO naar de verkeerde mensen ging. Ze hebben eerst half jaar in Nalusanga (het dorp van de ingang van Kafue) gewoond tijdens het opzetten van een lodge. Dit is 18 maanden geleden en de lodge die ze hebben gebouwd ziet er geweldig uit. Zodra ze winst beginnen te maken, willen ze het uitgeven aan anti-stroperij maatregelen.

Ten tweede ontvingen we de contactgegevens van Jeni van Game Rangers International, die we helaas een andere keer zullen moeten ontmoeten. Maar één van de dingen die ze heeft opgezet, is een Women Empowerment Group, waar de vrouwen afval gebruiken en er prachtige sieraden van maken.

Uiteindelijk brachten we een dag door met Mulyo, een zeer enthousiaste en opportunistische man met een enorme hoeveelheid kennis die hij maar wat graag deelde (lees, hij praat veel!). Hij bood aan om helemaal uit Lusaka te komen (ongeveer 4 uur rijden) om alle vragen die wij konden bedenken over Kafue NP te beantwoorden. Heel aardig van hem! Voordat hij aankwam, stuurden we hem een ​​lange lijst met vragen en de volgende dag hebben we ze allemaal behandeld. Ik wist niet dat iemand zo veel kan praten zonder een pauze of een slokje water te nemen. Maar dit was uiteindelijk natuurlijk super positief, wij hebben goed geluisterd en zoveel mogelijk opgeschreven. Aan het eind van de dag hebben we niet alleen veel informatie, maar ook een diep respect voor deze man gekregen. Blijkbaar werkte hij zichzelf helemaal op van een kind in een arm plattelandsgezin tot aan het hoofd van een afdeling voor resource management voor een hele provincie en meer. Zoals je je kunt voorstellen, zullen we deze relatie koesteren.

Roy's camping was een prachtige plek in de wildernis met alleen basisvoorzieningen, maar het meest geweldige uitzicht direct over de Kafue River!

Laat me je vertellen wat we van al deze mensen samen hebben geleerd. Allereerst is Kafue National Park omringd door gebieden voor game management (GMA's) die zouden moeten functioneren als een bufferzone. Hier zijn de hoofdactiviteiten plezier jacht, vissen, lodges en (foto)safari's. Voor al deze activiteiten zijn vergunningen nodig en is er geen landbouw toegestaan. Het belangrijkste verschil met het eigenlijke park is dat er helemaal geen jacht is toegestaan ​​in Kafue NP. Na deze zogenaamde GMA's zijn er de Open Areas. Dit is waar de lokale mensen wonen en mogen verbouwen en boeren. Eén van de eerste problemen waar we over hoorden zijn de zogenaamde indringers (encroachers). Mensen van buitenaf, geen lokalen, dringen de GMA's binnen en richten grote boerderijen op. Hierdoor worden vele bomen gekapt en verbrand en de dieren worden afgeschrikt. Deze inbreuk is illegaal, maar omdat het in de GMA is en niet in het park, is de verantwoordelijkheid voor wetshandhaving onduidelijk. Ze hebben toestemming van de hoogste regeringsdirecteur nodig om deze mensen uit te zetten en er gaat veel tijd voorbij voordat dit echt gebeurt. In de tussentijd zijn de oorspronkelijke bewoners van de GMA's, degenen die werden verwijderd en aan de randen van de GMA's werden geplaatst, boos. "Als de overheid deze mensen niet straft, waarom zouden we niet gewoon teruggaan?" Eén van de oorspronkelijk negen GMA's is vanwege dit exacte probleem al verdwenen. En de GMA die wij bezochten neigt ook sterk richting dit punt te gaan.

Das is één van de problemen. Dan is een ander probleem, zoals gewoonlijk, geld. Er waren verschillende geldverhalen te horen, allemaal verbonden met de rol van de overheid. We hebben gehoord dat de prijs op de wilde dieren (game money), die de jachtconcessiehouders moeten betalen aan de overheid, te hoog is. Het is zo hoog geworden dat de jachtexploitanten het zich niet kunnen permitteren om duurzaam te jagen, waarbij bijvoorbeeld alleen oude/zieke dieren worden doodgeschoten. Om toch aan hun inkomen te komen, jagen ze op alle dieren, ook de gezonde. Hierdoor raken op de lange termijn deze bronnen uitgeput; als ook de jonge dieren worden afgeschoten kunnen ze zich niet meer voortplanten. Ten tweede is dit zogenaamde game money niet goed verdeeld. Laten we zeggen dat honderd mensen werken in een jacht-GMA, waarvan 25% overheidsfunctionaris is en de rest de lokale gemeenschap. Het game money wordt precies andersom verdeeld; 75% gaat naar de overheid en slechts 25% naar de gemeenschapsmensen...

Ten slotte zijn er binnen het nationale park veel dingen nodig om zo'n gigantisch park te beheren, bijvoorbeeld brandbestrijding, dierentelling, anti-stroperseenheden, onderzoek enz. Maar eerst en vooral een alomvattend beheersplan en voor zover we hebben gehoord (uit verschillende bronnen) is dit plan incompleet, om de simpele reden dat het managementteam het onderwijs en de middelen mist om dit te veranderen. Hun voertuigen zijn kapot of ze hebben simpelweg niet het geld om brandstof te kopen. De rangers dragen rugzakken en kleding die uit elkaar vallen. Het is zo triest en de oplossing moet komen van een regering die op zijn zachtst gezegd niet echt betrouwbaar is.

Op weg terug naar het kamp waren alle bomen gevuld met pelikanen! We hadden geen idee waar ze vandaan kwamen!

Al deze elementen samen hebben geresulteerd in een leeg park met nog maar 10-20% van de oorspronkelijke hoeveelheid dieren. Maar er is zoveel potentieel voor behoud en ontwikkeling hier, je kunt het gewoon voelen! We merkten dit op onze tweede dag daar, toen we het park in gingen. Om naar de Busanga vlaktes (de zogenaamde Zambiaanse Serengeti) te komen, moesten we meer dan 130 km door het park rijden. De dichtstbijzijnde betaalbare camping van Busanga was echter drie uur rijden terug van de manier waarop we kwamen... Dus er is niet eens een plek voor budget-reizigers om te verblijven in de buurt van de belangrijkste attractie van het park. Er waren natuurlijk lodges, maar deze waren voor de rijke mensen, degene die mensen die naar het park werden gevlogen.

Maar goed, dat is dus een belangrijke gemiste kans en een zeer frustrerende uitdaging voor ons. Normaal gesproken rijden we 130 km door een wildreservaat, in.. twee dagen? Dit komt omdat wij dus stoppen voor elk dier dat we tegenkomen, inclusief vogels! In dit park duurde het echter 'slechts' zes uur. En dat was omdat er eigenlijk gewoon geen dieren waren naast een paar puku's en impala's. En dat terwijl je langs een rivier rijdt, een constante waterbron. En we ook nog eens op de hele route door verschillende habitattypen zijn gereden. Hier klopt iets niet! Hoe is dit mogelijk? Toen we eindelijk de vlakten bereikten, was dat voor ons nogal een tegenvaller. Er was een kleine kudde gnoes en een kleine kudde puku's. Nu hoorden we dat we ook wel een beetje pech hadden, omdat je normaal ook buffelkuddes kunt vinden, maar het was absoluut niet wat Lonely Planet ons beloofd had. Gelukkig zagen we een leeuwin met een jong op de weg daarnaartoe, en op de terugweg werden ze vergezeld door twee andere leeuwinnen. Dus dat maakte onze dag toch nog goed!

De leeuwin die onze dag maakte !! Hier was ze op zoek naar haar diner!

De mensen, deze plek en het potentieel hebben ons geïnspireerd om een plan voor dit gebied op te stellen. Wat is ons voorstel als we uiteindelijk een project in Kafue NP beginnen? We willen optreden als een katalysator zodat er een situatie gecreëerd wordt waarin de lokale bevolking van het park zal profiteren. Wij zijn van mening dat als zij hiervan profiteren, zij de hulpbronnen van het park niet onduurzaam hoeven te gebruiken (stroperij en landbouw). En meer nog, zij zullen de eersten zijn die de natuurlijke bronnen willen beschermen. Waarschijnlijk is het onze belangrijkste taak om de gemeenschappen zoveel mogelijk creatieve en duurzame economische prikkels te bieden. Onze ambities reiken uiteraard nog veel verder. Als je meer informatie hierover wilt, neem dan contact met ons op :).

Maar laten we nog niet op onszelf vooruit lopen! We hebben nog twee maanden reizen door Zambia, Botswana en Namibië voor de boeg om meer inspiratie, andere perspectieven te krijgen, te leren of zelfs een betere locatie te vinden om een ​​project te starten! Misschien heeft deze blog ook enkele ideeën in jou geïnspireerd? Ideeën of suggesties die je zou willen delen? Hoe kunnen we deze mensen bijvoorbeeld een beter leven geven? Of misschien wil je gewoon reageren op onze avonturen? Laat het ons weten in de commentaarsectie hieronder.

Logischerwijs maakte deze schattige kleine welp onze dag in Kafue NP!

Posted by Kellie Bocxe in Nederlands, 0 comments

Kafue National Park – A place with potential

Kafue National Park – A Place with Potential!

After the inspiring meetings with the people from VisionZambia and their projects (read about it here), we went on our way to Kafue National Park. This national park is the largest park in the country and one of the biggest in the world. And with the size of 22,500 sq km, it is almost as big as Belgium! Lonely planet mentioned that the northern plains resembled the Serengeti; showing a vast number of grazing animals and that it is a great place to spot leopards. You can imagine our excitement to get there. We stayed at a place called Roy’s campsite, a camp just outside the entrance of the park, right next to the Kafue river. Hippo’s floated around in the water at about 20 meters from our tent and we learnt that these animals are actually quite noisy! When one starts grunting (which happens regularly), the whole group grunts in response. Really funny!

Elephants crossing the Kafue River right next to our camp!

We had planned to stay in this area for several days, partly for tourist reasons, but also because we thought it might be a good place to start a project. And boy, were we right! Coincidently, we happened to camp at exactly the right place to start our research of the area. Roy turned out to be one of the most important figures in the area concerning conservation. He is in a governmental council that decides about encroachers in the park, plus he was one of only two people sent from Zambia to a southern Africa ivory trade convention in Namibia. Besides having Roy there to answer a lot of our questions, there was also another camp placed a few meters from our campsite. This was a Panthera research camp, home for over two years to Kim (cheetah project director), her husband Jake and their kids. Jake wasn’t there at the time, as he was on an anti-poaching patrol in Angola. However, we got to meet Kim (New Zealand), Rico (New Zealand/Dutch) and Anna (United States) with whom we spent a brilliant night around the campfire. Kim showed us her amazing guitar skills and tried to convince Lars to play. He had to promise her that he wouldn’t come back before he could play at least one song! That’s one thing he’ll need to be doing back home!

Sunset over the Kafue river, the view from our campsite!

Anyway, Kim also provided us with a lot of information about the area and the research they do. Plus, she gave us the contact details of other people in the area. Firstly, we went to meet Lyndon and Ruth. A couple from the UK who had been in Malawi for several years working for an anti-poaching NGO. They decided to leave and start their own business, because the money in that NGO went to the wrong people. They lived in Nalusanga (the entrance village of Kafue) for half a year, while setting up a lodge. This is 18 months ago, and the lodge they have built looks great. As soon as they start making profits, they will spend it on anti-poaching measures.

Secondly, we received the contact details of Jeni from Game Rangers International, who we will have to meet some other time unfortunately. But one of the things she has set up is a Women Empowerment Group, where the women use garbage and make it into beautiful ornaments to sell.

Then finally we spent a day with Mulyo, a very enthusiastic and opportunistic man with a vast amount of knowledge which he loves to share (read, he talks a lot!). He offered to come all the way from Lusaka (about a 4 hour drive) to answer all the questions about the region of Kafue NP we could think of. Very kind of him! Before he arrived we sent him a long list of questions and the following day we addressed them all. I didn’t know a person can talk that much without taking a break or taking a sip of water. Must have had a lot of practice. On the receiving end we listened and wrote down as much as we could. At the end of the day we not only acquired a lot of information, but also a deep respect for this man. Apparently he worked himself all the way up from a child in a poor rural family to the head of a resource management department for a whole province and more. As you can imagine we will cherish our relationship.

Roy's campsite was a beautiful place in the wilderness with only basic facilities, but the most amazing view right next to Kafue River!

Let me tell you what we have learned from all of these people combined. First of all, Kafue National Park is surrounded by Game Management Areas which supposed to function like a buffer zone. Here, the main activities are game hunting, fishing, lodges, and some photographic safari opportunities. For all these activities permits are necessary and there is no farming allowed. The main difference with the actual park is that there is no hunting allowed in Kafue NP. After these so-called GMA’s there are the Open Areas. This is where villagers live and are allowed to do farming etc. Now, one of the first problems we heard about are encroachers. People from outside sneaking into the GMA’s and setting up major farms, thereby slashing and burning a lot of woodland, and scaring animals away. This encroachment is illegal, but because it is in the GMA and not in the park, the responsibility of law enforcement is unclear. They need approval from the highest director in the government to evict these people and a lot of time passes before this actually happens. In the meantime, the original inhabitants of the GMA’s, the ones that were removed and placed on the edges, they are angry. “If the government doesn’t punish these people, why shouldn’t we just move back in?” One of the originally nine GMA’s has already disappeared because of this problem. And the GMA we visited is quickly moving to this point as well.

This is one of the problems. Then another problem is, as usual, money. There were several money stories to be heard, all connected to the role of the government. We heard about the game fee the hunting concessioners need to pay, which is high. But it has become so high, that the hunting operators cannot afford to hunt sustainably, where, for example only old/sick animals are shot. Now they will hunt everything, thereby depleting the resources. Secondly, this game fee money is not distributed properly. Let’s say a hundred people work in a hunting GMA of which 25% is government employed and the rest is from the local community. The game fee is distributed the other way around; 75% goes to the government and only 25% to the community people... So that’s one part of it.

Then inside the national park, a lot of things are needed to manage such a giant park, e.g. fire management, animal count, anti-poaching units, research etc. But first and foremost a comprehensive management plan and as far as we heard (from several sources) this is lacking, for the plain reason that the management team lacks the education and resources to change this. Their vehicles are broken, or they simply don’t have the money to buy fuel. The rangers wear backpacks and clothes that are falling apart. It is so sad and the solution needs to come from a government that is not really trustworthy, to say the least.

On our way back to camp, all the trees were filled with pelicans! We had noooo idea where they were coming from!

All these elements combined have resulted in a depleted park. But there is so much potential for conservation and development here, you can really feel it! It is just smothered by human failure. We noticed this as we went into the park on our second day there. To get to Busanga plains (the Zambian Serengeti), we had to drive over 130 km’s inside the park. The nearest affordable campsite from Busanga, though, was three hours driving back the way we came from… So there is not even a place for budget-travellers to stay near the main attraction of the park. There were lodges of course, but these were for those people that are flown into the park. So anyway, that is one major missed opportunity and a very frustrating one for us. Now besides this fact, normally driving 130 km’s through a game reserve takes us, well.. two days? Because we stop for every single animal we come across, including birds! In this park however, it ‘only’ took us about six hours. Because, there basically weren’t any animals besides a few puku’s and impala. And that while driving past a river, and thus a constant water source, the whole way through a lot of different habitat types. It just seemed wrong! How is that possible? When we finally got to the plains, which I should mention, were majestic just for its expanse, there was one small herd of wildebeest and one small herd of puku’s. Now afterwards we heard we were a bit unlucky, because normally you can find buffalo herds as well, but it was definitely not what we were promised. Luckily, we saw a lioness with a cub on our way down there, and on our way back she was joined by two other lionesses. So that made our day.

The lioness who made our day!! Here she was on the lookout for her dinner!

The people, this place and its potential inspired us to start drafting a conceptual plan. What do we propose to do in and around Kafue NP if we end up starting a project in this area? We want to act as a catalyst to a situation where local people will benefit from the park. We believe that if they benefit, they do not have to use the resources of the park unsustainably (poaching and farming). And even more, they will be the first ones that want to protect its resources. Probably, our main task will be to provide the communities with as many creative and sustainable economic incentives as possible. Our ambitions though extend a lot further of course. If you really want more detail about this, just contact us :).

But let’s not get ahead of ourselves just yet! We still have two months of travelling left through Zambia, Botswana and Namibia to gain more inspiration, other perspectives, learn or even find a better location to start a project! Maybe this blog has inspired some ideas in you as well? Some ideas or suggestions you would like to share? For example, how will we give these people a better live?? Or maybe you would just like to comment on our adventures :D? Let us know in the comment section below.

What else can you expect, this cute little cub made our day at Kafue NP!

Posted by bylifeconnected in Blog, 6 comments