kaoma

Cheshire Weeshuis en Boerderij Ontwikkeling – Kaoma, Zambia

Cheshire Weeshuis en Boerderij Ontwikkeling - Kaoma, Zambia

Onze volgende bestemming vanuit Kafue National Park was Kaoma, waar we een weeshuis zouden bezoeken. We wisten echter niet dat op de dag dat we vertrokken het ook de Zambiaanse Onafhankelijkheidsdag was (van de Britten zoals gewoonlijk). Net als in elk land gaan mensen de straat op om zoveel mogelijk te dansen, drinken en de regels te negeren! Gelukkig zijn de Afrikanen aardig voorzichtig met auto's (waarschijnlijk voor een goede reden), dus meestal waren ze al uit de weg toen wij voorbij kwamen. Koeien en geiten kunnen hier nog iets van leren. Zelfs al leverde het wat vertraging op, het was erg leuk om de Zambiaanse mensen te zien feesten.

We kwamen aan bij het Cheshire Weeshuis Guesthouse rond 18.30 uur. De opbrengst van het guesthouse wordt geïnvesteerd in het weeshuis, dus een goede manier om geld uit te geven! Voor de eerste keer in een lange tijd sliepen we in een echt bed, maar ik kan je vertellen dat ik de dak tent mistte. Dit had weinig te maken met de awesomeness van onze dak tent en meer met de kwaliteit van het bed wat meer op een soort badkuip leek (Kellie en ik rolden de hele nacht tegen elkaar aan, lastig maar knus!).

De twee fantastische dames die het weeshuis besturen, hier leggen ze ons het één en ander uit over de boerderij.

De volgende morgen zouden we echter erg geïnspireerd worden. We werden naar het weeshuis geleid waar we zuster Mary, een Ierse immigrant ontmoette. Deze prachtige dame verliet Ierland ongeveer 39 jaar geleden om het Cheshire Weeshuis op te zetten en kinderen met een weesfamilie te voorzien van een gezin. 39 jaar!! Ik denk dat de meeste mensen die dit lezen amper geboren waren (zoals zuster Mary ons ook benadrukte toen we hiernaar vroegen!). De meeste van de kinderen die ze hebben opgenomen, hadden hun ouders verloren aan HIV/AIDS of andere epidemieen. Zuster Mary vertelde ons dat er vroeger helemaal geen weeskinderen in Zambia waren, omdat iedereen familie is. Normaal gesproken, nemen nabestaanden de kinderen in huis. Echter door een epidimie zijn er zoveel wezen dat nabestaanden niet meer genoeg geld/ruimte hebben om zoveel kinderen op te nemen. Zeker omdat elke gezin hier minstens drie kinderen of meer heeft. Een hele nieuwe familie aannemen is dus te veel. Dit maakt een weeshuis, zoals het Cheshire Weeshuis, een cruciale onderdeel wat nodig is in elke regio van Zambia of Afrika.

Zuster Maria (Ierland) en Ruth (Zambia), de twee dames die hun hele leven geven aan het onderhouden van deze weeskinderen.

De oorspronkelijke strategie van het weeshuis was alleen het aannemen van baby’s omdat deze nog helemaal niks voor zichzelf kunnen doen. Vervolgens zorgt het weeshuis voor ze, totdat ze oud genoeg zijn om zelfstandig rond te lopen. Dan zouden ze terug kunnen naar hun familie, omdat familie één van de meest belangrijke dingen in Zambia is. Echter, hun familie kwam nooit opdagen om ze op te halen. Uiteindelijk hebben ze heel veel tijd gestopt in het zoeken van de families van zo veel mogelijk weeskinderen. Maar sommige families zijn nooit gevonden en deze kinderen bleven bij het weeshuis en beschouwen dit nu als hun thuis. Na dit verhaal waren we niet verbaasd toen zuster Mary ons vertelde dat het weeshuis, dat voorheen tot wel 60 baby’s huisde, geen kinderen meer aanneemt. De reden, buiten het feit dat families niet terugkomen voor de kinderen, is zoals gewoonlijk een gebrek aan geld. Ruth, de vrouw die al meerd dan 25 jaar in het weeshuis werkt en de taak van zuster Mary heeft overgenomen, vertelde ons dat ze op dit moment slechts ongeveer 40% van het inkomen hebben dat ze nodig hebben. De 23 kinderen die er zijn, zijn momenteel op een leeftijd waar ze naar school gaan. En net zoals ouders hun kinderen willen verzorgen, betaalt ook het weeshuis hun volledige opleiding. Acht van de kinderen gaan naar de universiteit om beroepen zoals verpleegkunde, mechanica, milieutechniek of onderwijs te leren, de overige kinderen gaan momenteel naar de basis- of middelbare school.

Een oude foto van de kinderen die nu in het weeshuis zitten. Omdat we vanwege privacy redenen geen foto's mochten maken, gaf zuster Maria ons deze foto.

Het schoolgeld in Zambia is verhoudingsgewijs zeer hoog. De basisschool niet, deze is in principe alleen betaling van de uniformen, boeken, enz. Maar voor de middelbare school betalen ze hier ongeveer €300 per jaar, en voor de universiteit zelfs zo’n € 1000 per jaar. En dit zijn alleen kosten aan de school, dan komen nog de kosten voor boeken, kleding, onderdak en extra dingetjes erboven op. Wat dat betekent is dat ouders een fortuin moeten betalen als je hoogopgeleide kinderen in Zambia wilt. Vooral als je veel kinderen hebt, zoals de meeste hebben. Het weeshuis financiert het allemaal al. Zij hebben gekozen voor een strategie die de kinderen handhaaft tot ze volledig onafhankelijk kunnen zijn.

En een groot onderdeel hiervan is de boerderij. Het is de visie van het weeshuis om volledig zelfvoorzienend te zijn. Dit zodat ze niet afhankelijk zijn van de onregelmatigheid van donaties. Het is voorheen voorgekomen dat de opleiding van de kinderen in het geding kwam, simpelweg omdat ze niet op tijd donaties binnen hadden. Als gevolg hiervan begon het weeshuis het Farm Development Project. Door het maken van nshima (maïsmeel of pap), pindakaas, Moringa bomen en aardappelen, met kippen, varkens en eenden, draagt ​​de boerderij zoveel mogelijk bij aan de fondsen voor het weeshuis. Daarnaast leert dit project de kinderen om zelfvoorzienend te zijn.

Wil je meer weten of dit project? Contact ons, of neem een kijkje om hun website, klik hier. 

Zuster Maria laat ons hier de maal molen zien waar ze mais omtoveren tot meel. Ze voelt zich duidelijk helemaal op haar gemak op de boerderij, een echte Zambiaanse na 37 jaar!

Posted by bylifeconnected in Projecten, 1 comment

The Cheshire Orphanage and Farm Development Project

The Cheshire Orphanage and Farm Development Project

Voor de Nederlandse versie - Klik hier

From Kafue National Park our next destination was Kaoma where we would visit an orphanage. We didn’t know however, that on that particular day it was Zambians Independence Day (from the British, as usual). As in every country, people go into town to drink, dance and ignore as much rules as they can! Luckily though, Africans are really careful around cars (probably for a good reason) so most of the time they were already out of our way when we passed. Cows and goats should learn something from that. Even though we were a little bit delayed, it was a lot of fun to see how the Zambians party!

We arrived at the Cheshire Orphanage Guesthouse around dark (which is around 18.30). The profits of this guesthouse are invested in the orphanage, a good way to spend your money! For the first time in a long time we slept in an actual bed, but I can tell you that I missed the rooftop tent. This had little to do with the awesomeness of our rooftop tent and more with the quality of the bed (it felt like sleeping in a bathtub, Kellie and me rolling towards each other all night, nice and cosy).

The wonderful ladies running this orphanage, explaining us how everything works here.

The next morning we would become very inspired. We were guided to the orphanage where we met with Sister Mary, an Irish immigrant. This  wonderful lady left Ireland about 39 years ago to set up the Cheshire Orphanage and provide orphaned children with a family. 39 years!! I think most people reading this, weren’t even close to being born (as Mary emphasized when we asked her when she came here!). Most of the children had lost their parents because of an HIV/AIDS epidemic or other diseases. Mary told us that there used to be no orphans in Zambia because everyone is family. However, after an epidemic, not all orphaned children can be adopted by their closest relatives. One family has always at least two children and most of the time more. As relatives are preoccupied with sustaining their own children, a whole new family is too much. This makes an orphanage, like the Cheshire Orphanage, a crucial facility in any region of Zambia or Africa.

Sister Mary (from Ireland) and Ruth (from Zambia). They have invested their lives in helping these children.

The original strategy of the orphanage was to take in the babies, who couldn’t take care of themselves, and provide for them until they are old enough to walk around on their own. Then they would be able to go back to their family, because family is the most important thing in Zambia. However, their family would not return to adopt the orphans. They spent a lot of time finding the families of as many orphans as possible. However, some children remained with them and now regard the orphanage as their home. After this story, we weren’t that surprised when Mary told us that the Orphanage, that at times provided a home for up to 60 babies, isn’t taking in anymore children. The reason, as almost always, seems to be the lack of funds. Ruth, the woman who has taken over charge from sister Mary, and has worked there for over 25 years, she told us that right now they only have about 40% of the income they need. Here’s what they need it for: The 23 children that live there, are currently at an age where they go to school/college and as any parent hopes to provide for its children, the Orphanage pays their tuition in full. Eight of the children go to college to learn traits such as nursing, mechanics, environmental engineering or school teacher, the remaining children go to a primary or secondary school.

A very happy picture of the children from the orphanage. As we were not allowed to take pictures due to privacy reasons, they gave us this picture!

The tuition costs in Zambia are very high. Primary school is basically only payment of the uniforms, books, etc. However, for secondary school you pay about €300 a year tuition fee and for college around €1000 a year. And this does not include costs for books, clothes, food or extras. What it means is that if you want highly educated children in Zambia, parents have to pay a  fortune. Especially if you have a lot of children, like most have. The orphanage funds it all though. They have chosen for a strategy that sustains the children until they can provide in their own livelihood.

Another big part of the orphanage is the farm. It is the vision of the orphanage to be fully self-sufficient. This is their aim, so they won’t have to depend on the irregularity of funds, because it can put the education of the children at risk. As a result, the orphanage started the Farm Development Project. By making nshima (corn meal or pap), peanut butter, farming Moringa trees and potatoes, and having chickens, pigs and ducks, the farm contributes as much as possible to the funds for the orphanage. In addition, this project learns the kids to be self-sufficient.

Do you want to know more about this project? Contact us, or visit the website; click here.

The bags prepared to take in the seeds of the Moringa trees. After some time investment, these will provide a lot of profits for the orphans.

Posted by bylifeconnected in Projects, 5 comments