swakopmund

Swakopmund – De karakteristieke overblijfselen van een koloniaal verleden.

Swakopmund - De karakteristieke overblijfselen van een koloniaal verleden.

Ons uitgebreide bezoek aan een "Afrikaanse" stad.

Normaal gesproken kunnen we een dag of twee in Afrikaanse steden blijven, waarna we blij zijn dat we weer op weg zijn naar een wilder gebied. Sommige van de Afrikaanse steden zijn gewoon te groot, met overal auto's en zoveel mensen! Anderen zijn te klein en gewoon saai, zelfs geestdodend (zowel qua activiteiten als uiterlijk). In Swakopmund voelden we ons echter op ons gemak. Het is een eigenzinnige stad, op meer dan één manier, dat niet te groot is, maar voldoende mensen bevat om een ​​bioscoop, restaurants, winkels, etc. te faciliteren. Misschien wel het gekste aan Swakopmund is dat het is bezaaid met "oude" koloniale gebouwen in Duitse stijl; denk aan apres-ski in de woestijn en je hebt een goed idee hoe het er uit ziet. Het dingetje is echter dat het best past; zoals wanneer iets zo lelijk of misplaatst is dat het iets wordt dat je eigenlijk wel kunt waarderen. Dit komt waarschijnlijk omdat het klimaat in Swakopmund meer lijkt op een Duitse zomer dan welk Namibisch seizoen dan ook (maakt niet uit welke, allemaal hetzelfde). Wat het klimaat meer Duits maakt, is een dikke laag mist en "koude" winden die elke dag door de Antarctische oceaanstromingen Swakopmund in geblazen worden. De mist en de wind kunnen slechts een eindje het binnenland in geblazen worden, waar ze de strijd alweer verliezen van de hitte en de droogte. Dus slechts een paar kilometer landinwaarts van Swakopmund was het al flink heet met een blauwe lucht, raar he?!

Ja we lopen hier echt met truien aan in de woestijn!! Overdag!

Op de dag van onze aankomst in Swakop hadden we echt zin om iets te doen wat je alleen in een stad kunt doen. Kun je raden wat? Naar een bioscoop gaan! We parkeerden de auto op een camping aan de rand van de stad en na een warme douche liepen we richting de bioscoop terwijl we uiteraard Pokemon op onze telefoons speelden. We besloten om naar de nieuwe DC-film te gaan, Justice League. We betaalden voor de film en popcorn, toen we werden geconfronteerd met een duizelingwekkend scala aan smaken om op onze popcorn te strooien. Blijkbaar hebben Afrikanen meer nodig dan alleen zoet en zout (in Nederland word je als een rebel beschouwd als je zelfs zoet en zout mixt). Maar hier kun je kiezen voor chutney, zout en azijn, peper en kaas en ui (waarschijnlijk een paar vergeten). En alsof het kiezen van een smaak niet moeilijk genoeg is, moet je ook beslissen hoeveel je op je popcorn doet. Voor ons was het gewoon te veel keuze, dus we hebben de man achter de balie laten beslissen. Grote fout! De hoeveelheid kaas en ui die hij op de popcorn heeft gestrooid was gewoon te veel voor onze smaakpapillen!

Behalve de popcorn hadden we die avond nog niets gegeten en we hunkerden al een tijdje naar vis. Dus zijn we naar een Chinees restaurant gegaan... Niet het beste idee, want het was waarschijnlijk de minst smakelijke vis die ik ooit heb gegeten! In onze verdediging, de Chinees was naast de bioscoop, dus lekker makkelijk. De volgende dag besloten we echter om de Chinese ervaring goed te maken door naar een goed visrestaurant te gaan. We veranderden die dag van accommodatie naar een hele coole backpacker, genaamd Desert Sky Backpackers. De dame bij de receptie raadde ons aan om naar de Tug te gaan. Ik begreep niet echt waarom je je visrestaurant de Tug zou noemen, totdat we daar aankwamen. Blijkbaar is het restaurant gemaakt van een oud sleepschip. We hebben daar zo'n leuke avond gehad! Onze tafel stond naast het stuur van de kapitein, dus het voelde echt alsof we ons binnen een schip bevonden. Bovendien was de service goed, de locatie van het restaurant geweldig (aan het begin van een pier) en het eten was zelf beter. We hebben de seafood extravaganza (de werkelijke naam van het gerecht) genomen, die we hebben gedeeld. Na ongeveer drie maanden groenten en een beetje vlees gegeten te hebben, was dit precies wat we nodig hadden! Er lagen twee soorten vis op, calamares, big ass-garnalen en iets dat John Dory Goujons heette. Geweldig! Om het allemaal af te maken, had Kellie waarschijnlijk het beste dessert ooit; de chocolade fondant (weet je wel, met zo’n kern van gesmolten chocolade). In totaal kostte het eten ons slechts € 50, wat de ervaring alleen maar beter maakte! Terwijl we terugrolden naar de backpackers, kan ik zeggen dat we ons helemaal tevreden voelden.

De 5 nachten daarna verbleven we allemaal in de backpackers, wat voor ons een persoonlijk record moet zijn om gewillig in een accommodatie in een stad te verblijven gedurende een bepaalde periode tijdens het reizen. Applaus wordt gewaardeerd. Deze prestatie werd mogelijk gemaakt door onze volledig gevulde agenda; we hadden veel te doen op de computer, maakten een paar hele goede vrienden bij de backpackers, bezochten twee hoofdkantoren van geweldige projecten, maakten de auto schoon, serviced de auto, deden boodschappen en besloten een smak geld te besteden aan lokale activiteiten. Ik ga je niet vervelen met verhalen over auto/winkelen/laptop dingen, dus laten we gewoon snel doorspoelen naar de eerste activiteit waaraan we hebben deelgenomen: Tommy's Living Desert Tour.

Het belangrijkste doel van deze tour is om een ​​groter begrip en respect voor de woestijn en zijn bewoners te krijgen door naar de Namib woestijn te gaan in een grote 4x4 uit de jaren 70 (ze rijden op dezelfde paden om de schade aan het milieu te minimaliseren). Tommy, onze gids, bleek een echte komiek te zijn en tegelijkertijd een gepassioneerde prater over de woestijn en al zijn mysteries. Hij leerde ons dat de woestijn een uiterst kwetsbaar ecosysteem is met dieren die ongelofelijk goed aangepast zijn aan de barre omstandigheden. Met zijn spoorzoeker vonden ze side-winding slangen die bewegen met een zijwaartse beweging dat het contact tussen het lichaam en het hete zand beperkt, een gehoornde adder die zichzelf vlak onder het zandoppervlak kan buikdansen, een web-footed gekko die doorschijnend is (konden zelfs enkele van zijn organen zien!) en als een gek kan graven, een Namibische zandspin dat de meest dodelijke spin ter wereld is en een namaqua-kameleon wat gewoon het beste wezen ooit is! Hoe cool is het om deze dieren in hun natuurlijke omgeving te kunnen zien! Het werd nog vetter toen we op de terugweg over enkele grote zandduinen hebben geracet die zich uitstrekten tot aan de oceaan. Hier zijn we weer de snelweg op gegaan om vervolgens terug te rijden naar Swakop. Geweldige ervaring!

De andere activiteit die we deden was kajakken op de oceaan! De belangrijkste attractie hier was een grote pelsrobbenkolonie bij Walvisbaai. Het vette van kajakken met pelsrobben is dat ze je niet als een bedreiging zien als je in of op het water zit (ze hebben kennelijk geen natuurlijke vijanden in het water), in tegenstelling tot het vasteland waar jakhalzen en bruine hyena's proberen hun pups te doden. Die vrijheid maakt ze echt speels, enthousiast en leergierig waardoor we ze over hebben zien gooien met een dode vis en pelsrobben bijna in onze kajak zijn gesprongen! Zo leuk! Op de route naar de kolonie hebben we ook flamingo's en jakhalzen gezien. We hadden niet het geluk om dolfijnen of walvissen te zien, maar who cares. Ik zei je toch dat Swakop cool is! Andere activiteiten die je kunt doen zijn parachutespringen, sandboarding op de duinen, racen op quads, rijden op kamelen (ja, kamelen), vis tripjes en waarschijnlijk nog veel meer.

Tussen alle leuke activiteiten door bezochten we ook de hoofdkwartieren van Save the Rhino Trust (die we in Palmwag hebben ontmoet) en Elephant Human Relation Aid (EHRA). Lees over onze ervaringen met hun hier en hier respectievelijk. Het grappige was dat een dag nadat we het hoofdkwartier van EHRA bezocht hebben, een groep vrijwilligers van hen in onze backpackers verbleven. Van die groep hebben we vooral vrienden gemaakt met Josh, ein German, die het geluk had om vrijwilligerswerk te kunnen doen bij verschillende NGO's (zoals je misschien weet is vrijwilligerswerk niet gratis). Josh kende Tim al (een Nederlander, zoals wij) van eerdere bezoeken aan de backpackers. Tim woont praktisch in de Desert Sky Backpackers terwijl hij zijn masterscriptie (hij heeft geen haast) afmaakt over een Duitse genocide die plaatsvond aan het begin van de 20ste eeuw. Laten we zeggen dat de Duitsers eerst in Namibië hebben geoefend voor de wereld oorlogen. Als een echte historicus was hij echt een genot om naar te luisteren! Op een avond kreeg dezelfde Tim het geweldige idee om de meest chique hotels in Swakop af te gaan voor wat Duitse biertjes. Naast bier was zijn interesse in die gebouwen hun koloniale verleden (één hotel is zelfs door de Duitsers als hoofdkwartier gebruikt tijdens de genocide). Natuurlijk kon iedereen zien dat wij niet in deze chique hotels thuishoorden, dus het was onze strategie om zo geraffineerd mogelijk te handelen. Het was onze overtuiging dat dit de enige manier was om die lekkere Duitse biertjes in handen te krijgen. Voor elk hotel dat we binnengingen, moesten we serieus kijken en rechten we onze ruggen zodat we als undercoveragenten binnen liepen. Het zorgde ervoor dat elk bier smaakte als een overwinning!

Na een paar hotels (we zijn erin geslaagd ze allemaal met succes te infiltreren) belandden we bij het afscheidsdiner van de EHRA-vrijwilligersgroep. Na ongeveer twee weken in het veld met EHRA vertrekken de meesten weer naar huis (behalve Josh). We waren niet echt uitgenodigd voor het diner, maar we hadden ervaring met diep undercover te infiltreren, dus niemand zou het toch opmerken. Gelukkig (kende we de baas al) accepteerde iedereen ons en we hebben een geweldige tijd gehad met alle vrijwilligers (vis en bier waren ook lekker!)! Na het eten gingen we naar een bar/club waarvan ik de naam ben vergeten. Het was een van die plaatsen waar niemand danst, maar de muziek heel luid is (vreemd concept). We hebben veel gebept met ze allen, wat ik de volgende dag betreurde, en wat shotjes heb genomen, waar ik al na een seconde spijt van had, maar over het algemeen was het een goede nacht =). O ja, en we zijn nog naar de KFC geweest waar ik een koude kipburger heb gegeten (kon de kracht niet vinden om erover te klagen, dus ik heb het in stilte opgegeten).

De volgende ochtend waren we een paar vrienden rijker. 'S Middags kwamen we erachter dat er een festivalletje plaatsvond in de buurt van onze vorige camping. We besloten samen met Tim en Josh een kijkje te nemen, maar we zijn er nooit achter gekomen waar het allemaal om draaide. Iets met fietsen en witte mensen. Het punt dat ik wil maken is dat we op de terugweg naar de backpackers vissers tegenkwamen die hun vis aan het schoonmaken waren voordat ze deze aan winkels door zouden verkopen. Ik herinner me dat er een lampje in mijn hoofd oplichtte. Ik ben, wat leek op de baas, opgestapt (een blanke gast, sorry dit is hoe het vaak gaat daar). Hij bood me minstens een meter lange snoek aan (onthoofd en schoongemaakt) voor 100 Namibische dollar (ongeveer € 6!). I was like "what"? Dat wil ik wel! We kregen zelfs een braai-recept gratis. Trots, liepen we terug naar de backpackers waar we ons voorbereidden op de avondbraai. We marineerden de vis eerst in een citroen en peterselie-mayonaise en begonnen met het bouwen van een vuur. De vis werd gecomplementeerd met twee smakelijke en kleurrijke salades. Dat moment waarop we de vis op de braai legden was magisch en het proeven was nog beter!

Tegelijkertijd met ons waren vijf Zuid-Koreanen ook aan het “braaien”. In plaats van te wachten tot het hout in hete kolen veranderd was (zodat je gewoon je vlees op de grill kunt leggen), deden ze aluminiumfolie over het open vuur, bedekten het met olie en begonnen hun vlees te bakken. Dit werkte waarschijnlijk niet echt zoals ze het voorzagen hadden (met al dat extra vet van het vlees), want de olie op de folie ving een paar keer vlam. Ik kan je vertellen dat het best grappig is om vijf Zuid-Koreanen te zien proberen een vuur in paniek te doven om hun maaltijd te beschermen! Ze hadden echter genoeg vlees (ik denk echt dat ze een half varken hebben gegeten of verbrand), dus het maakte niet echt uit voor hen.

Aan het einde van onze maaltijd kregen we gezelschap van een vreemde, en al dronken, Namibische man (waarschijnlijk in de veertig en een beetje sjofel type). Hij had een nog vreemder verzoek; hij vroeg of een van ons hem voor wat drank naar de plaatselijke shebeen (slijterij) kon brengen, omdat hij te dronken was om te rijden. Eerst waren we zo, mmwwaahh ... Niet echt. Maar toen we klaar waren met eten heb ik hem meegenomen, met zijn auto. Hij had een handmatige Toyota, wat normaal geen probleem zou zijn, maar we waren in een voormalige Britse kolonie dus het stuur zat aan de verkeerde kant. Dit betekende dat ik ook met mijn linkerhand moest schakelen, wat even wennen was. Tijdens het rijden vertelde hij me te veel over zijn werk (het verkopen en onderhouden van airconditioners, voornamelijk in de mijnbouw), auto, vrouw, kinderen, drugs, enz. Bied me zelfs een rondleiding door Swakopmund aan. Ik moest wel rijden. Heb ik maar vriendelijk afgewezen. Toen we bij de shebeen aankwam, raadde hij me aan om met niemand te praten en niemand aan te raken. Okeee...Ik vond dat de meeste mensen er vriendelijk uit zagen, dus volgens mij probeerde hij een beetje stoer te doen. Maar voor de zekerheid hield ik mij toch maar gedeisd. Dit kwam vooral omdat de shebeen er niet echt uitnodigend uitzag, de slijterijen in Afrika lijken veel op banken in Europa; de drank, het geld en de werknemers worden gescheiden van de dronkaards door een dikke metalen tralies. Gelukkig stonden we snel weer buiten, hij met zijn alcohol, zodat we snel terug konden naar de backpackers.

De rest van de avond hebben we gepraat rond het kampvuur. De Namibische man praatte duidelijk het meest en maakte de ene na de andere aanstootgevende grap. Vanwege hem verlieten Kellie, Tim en Josh al snel het kampvuur, waarna hij me enkele van de meest obscene foto's en filmpjes liet zien die ik ooit heb gezien. Zal niet in detail gaan, het was gewoon niet oke. Gelukkig merkte hij dat ik het niet leuk vond en besloot hij naar bed te gaan. Kellie en ik volgden zijn voorbeeld kort daarna, we waren van plan Swakopmund de volgende ochtend te verlaten. Tim en Josh gingen echter nog op stap met een paar Amerikanen wat (ze vertelden ons er 's morgens alles over) niet echt een succes was. Een van de Amerikaanse meisjes had blijkbaar een mentale instorting. Volgens hun verhaal 'ontsnapte' het meisje zonder een sleutel van de backpackers (3 uur ‘s nachts of zo = niet veilig), dus besloten ze haar achterna te rennen, haar terug te brengen en haar te kalmeren. Dat heeft hen de hele nacht geduurd! Volgens Josh en Tim riep ze dingen over bezeten te zijn en zo. Wij hebben gelukkig overal doorheen geslapen 😉. Na dat verhaal en onze morgen thee, hebben we Josh en Tim bedankt voor de mooie tijd in Swakop en zijn we in de richting van de woestijn en Sossuvlei gereden. Terug naar de warmte en meer avonturen! Lees over het surrealistische Sossusvlei in onze volgende blog!

Posted by bylifeconnected in Nederlands, 1 comment

Swakopmund – The quirky remnants of a colonial past

Swakopmund - The quirky remnants of a colonial past

Our visit to an "African" town.

Voor de Nederlandse Versie - Klik hier

Normally, we can stay in African cities/towns for a day or two, after which we are glad that we are on the road again to a wilder destination. Some of the African cities are just too big, with cars everywhere and so many people! Others are too small and simply boring, even mind numbing (both in activities and appearance). In Swakopmund, however, we felt at peace. It is a quirky town, in more than one way; not too big, but it still populates enough people to facilitate a cinema, restaurants, shops, etcetera. Perhaps the weirdest thing about Swakopmund is that it is riddled with “old” German style colonial buildings; think of apres-ski in the desert and you’ll get the picture. The thing is, however, that it kinda fits; like when a thing is so ugly or misplaced that it becomes something you can actually appreciate. This might be because the Swakopmundian (?) climate is probably more similar to a German summer than any Namibian season (doesn’t matter which one, all the same). What makes it so German is the thick layer of fog and “cold” winds that are blown towards Swakopmund by the Antarctic current every day. The fog and the wind can only travel inland for maximum 60 km’s, after which they lose the battle from the heat and drought. Most of the time, only a few kilometres inland from Swakopmund, it will become scorching hot with a bright blue sky and blazing sun, while in Swakopmund you have to wear long pants and sweaters… Really strange huh?!   

Wearing sweaters in the desert!

On the day of our arrival we were really looking forward to do something you can only do in a city. Can you guess what? Going to a cinema! We parked the car on a camping at the edge of town and after a warm shower we started walking towards the cinema, while playing Pokemon on our phones of course. We decided to go to the new DC movie, Justice League. We payed for the movie and popcorn, when we were confronted with a dazzling array of flavours to put on our popcorn. Apparently, Africans need more than just sweet and salt (in the Netherlands you’re considered a rebel when you even mix sweet and salt). But here you can choose chutney, salt and vinegar, pepper and cheese and onion (probably forgot a few). And as if picking one isn’t hard enough, you also have to decide how much you put on your popcorn. For us it was just too much choice, so we let the guy behind the counter decide. Big mistake! The amount of cheese and onion that he put on the popcorn was just too much for our taste buds!

Except for the popcorn we didn’t have anything to eat that evening and we were craving for “not our own cooked food”. So, we went to a Chinese restaurant… Not the best idea, as it was probably the least tasty fish I ever ate! In our defence, it was positioned next to the cinema. The next day, however, we decided to make up for the Chinese experience by going to a proper fish restaurant. We changed accommodation that day from the camping to a really cool backpackers, called Desert Sky Backpackers. The lady at reception advised us to go to the Tug. I didn’t really understood why you would call your fish restaurant the Tug, until we arrived there. Apparently, the restaurant is made out of an old towing ship, called the Tug. We had such a good evening there! Our table was positioned next to the captain’s steering wheel, so it really felt like we were inside a ship (Kellie: We were! It just wasn’t floating) . In addition, the service was good, the location of the restaurant great (at the start of the pier) and the food was awesome. We had the seafood extravaganza (the actual name of the dish), which we shared. After eating veggies and a little bit of meat for about three months, it was exactly what we needed! There were two types of fish on it, calamari, big ass prawns and something called John Dory Goujons. So good! To finish it off, Kellie had probably the best dessert ever; thé chocolate fondant (you know, with the molten chocolate core). Overall, it cost us only €50, which made the experience only better! While rolling back to the backpackers, I can say that we were completely satisfied.

The next 5 nights we stayed at this same Backpackers. This is definitely a personal record for us; staying at one accommodation willingly in one city for a period of time while travelling! You may applaud. This feat was made possible by our full agenda; we had lots to do on the computer, made some really good friends at the backpackers, visited two head offices of awesome projects, cleaned the car, serviced the car, did some shopping and decided to spent some serious cash on local activities. I am not going to bore you with the car/shopping/laptop stuff, so just lets fastforward to the first activity we participated in: Tommy’s Living Desert Tour.

The main purpose of this tour is to get a deeper understanding and respect for the desert and its inhabitants by going to the Namib desert in a big 4x4 from the 70’s (they only drive on the same paths to minimize the damage to the environment). Tommy, our tour guide, turned out to be a real comedian and at the same time a passionate talker about the desert and all its mysteries. He taught us that the desert is an extremely vulnerable ecosystem with animals that are very well adapted to these harsh conditions. With his tracker, they found sidewinding snakes that move with a sideways motion limiting contact between its body and the hot sand, a horned viper which can belly dance itself just below the sandy surface, a web-footed gecko that is translucent (can actually see some of its organs!) and can dig like crazy, a namibian sand spider which is the most lethal spider in the world (well according to Africans, not Ozzies would tell you else), and a namaqua chameleon which is just the best creature ever! How cool to be able to see these animals in their natural surroundings! It got even cooler when, on the way back, we drove over some big sand dunes which stretched all the way to the ocean. After this beautiful drive across the dunes, we entered the highway again to take us back to Swakop. Amazing experience!

The other activity we did was ocean kayaking! The main attraction here was another big fur seal colony at Walvisbaai. The beauty of kayaking with fur seals is that they don’t see you as a threat when you’re in the water (they apparently do not have natural enemies in the water), unlike the mainland, where jackals and brown hyena’s try to eat their pups. This makes them really playful, enthusiastic and inquisitive which resulted in witnessing them throwing a dead fish over and over and fur seals basically jumping in our kayak! So much fun! On the route to the colony we also saw flamingo’s and jackals. We didn’t have the luck to see dolphins or whales, but who cares. Told you Swakop area is cool! Other activities you can do are skydiving, sand boarding on the dunes, racing on quads, riding on camels (yes, camels), fishing trips and probably a lot more, but we didn’t want to spent that much more money.

In between all the nice activities we also visited the HQ’s of Save the Rhino Trust (which we met in Palmwag) and Elephant Human Relation Aid (EHRA). Read about those experiences here and here respectively. The funny thing was that a day after we visited the HQ of EHRA a volunteering group of theirs stayed at our backpackers. From that group we especially bonded with Josh, ein German who was fortunate enough to be able to volunteer at various NGO’s (as you might know volunteering is not for free). Josh already knew Tim (a Dutchy, like us) from a previous visit to the backpackers. Tim practically lives at the Desert Sky Backpackers while “finishing” his Master thesis (he is in no hurry) on a German genocide that took place at the beginning of the 20ste century. Let’s just say the Germans practised their former traits in Namibia first. As a true historian he was genuinely a joy to listen to though! Tim had something on his bucketlist since arriving in Swakop, he just needed some victims to join him. He had the splendid idea of visiting the most posh and expensive hotels in Swakop for an alcoholic beverage. Next to his interest in their beers, he also wanted to visit these buildings because of their colonial past (one hotel was even used as the HQ by the Germans during the genocide). Of course, any person could see that we did not belong in these fancy hotels, so it was our strategy to act as sophisticated as possible. It was our believe that this was the only way that we could get our hands on them German beers. Before every hotel we entered, we straightened our faces and backs and walked in like undercover agents. It made sure that every beer tasted like victory.

After a few hotels (we managed to successfully infiltrate them all) we ended up at the farewell dinner of the EHRA volunteer group. After twelve days in the field with EHRA, most  of the volunteers go back home (except for Josh). We were not really invited to the dinner, but we were experienced in going undercover so no one would notice it anyway (plus we already befriended the boss of EHRA). Luckily, everyone accepted us and we had a blast with all the volunteers (also had some fish and beer). After dinner we went to a bar/club of which I forgot the name. It was one of those places where no one dances, but the music is really loud (strange concept). Talked a lot though, which I regretted the next day, and had some shots, which I regretted a second after that, but overall it was a good night =). Ooww yes, and we ended up at a KFC were I had a cold chicken burger (couldn’t find the strength to complain about it, so I ate it in silence → Kellie: not really silence, just complaining big time to us, and not to the KFC staff).

The next morning we were a few friends richer. In the afternoon, we learned there was some sort of festival thingy going on near our previous campsite. We decided to go with Tim and Josh, but we never really found out what it was all about. Something with bikes and white people. The clue is however, that on our way back to the backpackers we stumbled on fishermen who were cleaning their fish before selling it to shops. I remember that a lightbulb lit up in my head and I approached a person that seemed to be in charge (only white dude, don’t mean to be racist, but that’s just how it is there). He offered me a snoek of at least a meter long (beheaded, gutted and cleaned) for 100 Namibian Dollar (about €6!) I was like “what”? Hell yeah! We even got a braaiing recipe for free. With pride probably written all over my face (Kellie: yup, and a lot of disbelieve), we walked back to the backpackers where we started prepping for the evening braai. We first marinated the fish in a lemon and parsley mayonnaise and started on building a fire. The fish was complemented with two tasty and colourful salads. That moment when we put the fish on the braai was magic and tasting it for the first time even better!

At the same time five South Koreans were also “grilling” something next to use. Instead of waiting for the fire wood to turn into searing hot coals (so that you can just put your meat on the grill), they put aluminium foil over the open fire, covered it with oil and started cooking their meat. This probably didn’t really work out the way they envisioned it because (with all the additional fat from the meat) the oil on the foil caught flame several times. I can tell you that it is quite funny to see five South Koreans frantically trying to put down a fire to protect their meal! They had enough meat though (I seriously think they ate, or burned, half a pig), so it didn’t really matter for them.

At the end of our meal we got joined by a strange, and already drunk, Namibian guy (probably in his forties and a bit shabby). He had an even stranger request; he asked if one of us could bring him to the local shebeen (liquor shop) for some booze, because he was too drunk to drive. First we were like, mmwwaahh… Not really. But when we finished eating I took him there, with his car. He had a manual Toyota, which normally wouldn’t be a problem, but we were in a former British colony so the steering wheel was on the wrong side. This meant that I also had to shift gears with my left hand, which was some getting used to. While driving he told me too much about his job (selling and maintaining air conditioners, mainly in mining), car, wife, children, drugs, etc. Even offered me a tour through Swakopmund. I had to drive though. Kindly rejected. Arriving at the shebeen, he told me to talk with and touch no one, okay… Most of the people there looked friendly so I didn’t know what the fuzz was about. But still, I kept a low profile. This was mostly because the shebeen didn’t look really welcoming, liqour shops in Africa are quite similar to banks in Europe; the liquor, money and employees are separated from the drunk people by a thick metal bar. Luckily we we’e in and out, and back at the backpackers in a jiffy (still not sure how he could tell me so much about himself in such a short amount of time).

The rest of the evening we talked around the campfire. The Namibian guy obviously talked the most, cracking one after the other offensive joke. Kellie, Tim and Josh soon left the campfire because of him after which he started showing me some of the worst photos and movies I have ever seen. Won’t go in detail, it was just too much. Fortunately, he noticed that I didn’t like it and he decided to go to bed. Kellie and I followed his example soon after, we had to leave Swakopmund the next morning for Sossusvlei. Tim and Josh though, went out for a drink with some Americans which apparently (they told us everything about it in the morning) escalated really bad. One of the American girls had something of a mental breakdown (might have been a psychosis). According to Josh and Tim, the girl “escaped” from the backpackers without a key (3 PM or so = not safe), so they decided to run after her, bring her back and calm her down. It took them all night! Allegedly, she shouted things about being possessed and wanting to walk into the ocean. We slept through all of it 😉. After that story and our morning tea, we thanked the guys for the wonderful time in Swakop and drove off in the direction of the desert. Back to the warmth and more adventures! Read about the surrealistic Sossusvlei in our next blog!

Posted by bylifeconnected in Blog, 0 comments