victoria falls

Hoe start je een stichting in Afrika – de eerste maand

Het is iets meer dan een maand geleden dat we Nederland verlieten op Koningsdag, de geboortedag van onze geliefde koning Pils, om een stichting te starten in Afrika. En wat voor een maand… zoals te verwachten in Afrika was het een maand vol frustraties, enorme hoeveelheden geduld en altijd maar wachten. Een korte update, we zijn nog niet aangekomen op de uiteindelijke plek van bestemming en in deze blog zal ik uitleggen waarom niet!

De vlucht

Het begon al met onze vlucht op Schiphol. Egypt Air stond ons niet toe om in te checken... Waarom niet vraag je je af? Blijkbaar, omdat we een enkele reis hadden geboekt en geen bewijs à lees vliegticket, hadden om Zuid-Afrika weer te verlaten. Het ‘grappige’ is dat Zuid-Afrika niet eens in de buurt van onze eindbestemming ligt. We wilden vrienden in de buurt van het Kruger NP (in ZA) bezoeken, dan een bus nemen naar Botswana, onze auto halen en door naar Zambia gaan om ons te vestigen in Kafue NP. We hadden het buskaartje van Johannesburg naar Gaborone (hoofdstad van Botswana) al geboekt. Dit was precies wat we de vorige keer ook hadden gedaan en toen was het prima! Maar voor Egypt Air was het dat niet.

Ondertussen mega gefrustreerd en een beetje gestrest, want we hadden straks niet eens meer de tijd om fatsoenlijk afscheid te nemen, hebben we ter plekke twee vliegtickets geboekt van 250 euro van Jo'burg naar Gabarone. Uiteindelijk moesten we die vlucht ook weer annuleren, omdat we nog afspraken hadden in Jo'burg en we heel veel extra moesten betalen voor de bagage (aangezien het een kleine vlucht was). En annuleren bij vliegtickets.nl… of zelfs maar omboeken, nee hoor dat kunnen ze niet. En al helemaal niet als vanuit het buitenland contact met ze wilt opnemen. Kortom, complete geldverspilling, megafrustraties met omboeken/annuleren en ook nog eens totaal onnodig.

Egypt Air was er namelijk van overtuigd dat de douane ons niet Zuid-Afrika in zou laten omdat we een enkele reis hadden. Zelfs na we dat vliegticket hadden geboekt! Deze overtuiging heeft ons de hele vlucht van 16 uur dwars gezeten, bang dat we misschien weer terug naar Nederland zouden moeten.

De douane

Dit is wat er uiteindelijk gebeurde bij de douane: Ik loop met klamme handjes naar die man toe, supernerveus, m’n vliegticket al openstaand op m’n telefoon. Lief lachend zeg ik hem gedag en vraag hoe het is. De man groet me terug en zegt, “Hoort die jongen bij je?” wijzend naar Lars achter me in de rij. Ik zeg ja, en Lars moet ook meteen komen. Vervolgens kijkt hij naar m’n paspoort en zegt “Hey, jullie zijn al eens in Zuid-Afrika geweest?”. Dus wij, "Ja we vinden het een prachtig land". Geen reactie... Hij pakt z’n stempel, geeft ons drie maanden en wenst ons een prettige reis. THAT’S IT! Niks ticket hoeven laten zien, uitweiden over onze reisplannen of whatever…

Dus, bedankt Egypt Air voor het verspillen van ons geld, een zeer stressvolle vlucht en ook nog eens geen afleiding. Hoe bedoel je geen afleiding? Nou, we hadden op een internationale vlucht van UREN niet eens een schermpje bij onze stoel om een film te kijken... Je kan wel begrijpen dat wij nooit meer met Egypt Air gaan vliegen.

Een toch wel vet momentje in het vliegtuig. Dit was het uitzicht toen we over Caïro vlogen!

Zuid-Afrika

Hoe dan ook, uiteindelijk was het natuurlijk een enorme opluchting toen we Zuid-Afrika binnen liepen. Vervolgens gingen we onze huurauto ophalen. Hiervoor heb je een creditcard nodig, maar helaas helaas had ik het saldo niet gecontroleerd voor we thuis vertrokken. Blijkbaar had ik die maand juist m’n creditcard veel gebruikt in Nederland. Mijn credit moest meer dan 1000 euro zijn om onze huurauto mee te kunnen krijgen, dat houden ze dan als borg. Een Simcard met internet hadden we al gekocht, dus ik dacht dat geld wel even over te kunnen maken vanaf mijn telefoon. Ennnn… toen ontdekte ik dat ik mijn e.dentifier vergeten was... Ik kan je vertellen dat ik toen wel bijna doorheen zat. Gelukkig voor ons had ik wel thuis nog even de creditcard-app geïnstalleerd (wat niet kan zonder e.dentifier) en konden we Ideal gebruiken om vanaf Lars zijn account geld over te maken.

Wild Olive Tree Camp

Dus, ook al waren we een paar uur later dan gepland (want we hadden ook nog een paar uur vertraging met de vlucht, totaal vergeten te melden), waren we eindelijk op weg naar het Wild Olive Tree Camp (WOTC) naast Orpen Gate bij het Kruger National Park. We kwamen hier net na het donker aan (dat is rond 18.00 uur), hadden een praatje met onze vriend Clifford en gingen regelrecht naar de tent. En met de prachtige geluiden van de natuur om ons heen (hyena’s, olifanten, leeuwen) konden we eindelijk relaxen.

We hebben een paar heerlijke dagen gehad bij WOTC. Lars had een paar jaar geleden hier zijn scriptieonderzoek gedaan en we stonden te popelen om ze weer te zien en te horen hoe het met ze is. Conclusie, het gaat erg goed! We raden zeker aan om daar te verblijven als je in de buurt bent. Het is een prachtig tentenkamp geworden dat volledig door de lokale bevolking wordt beheerd. Het heeft alle faciliteiten die je nodig hebt en een briljante gamedriver, Patrick. En Hazel, de kokkin, maakt heerlijke maaltijden!

Blij om onze camera weer te gebruiken bij de WOTC. Plus we hebben 4/5 van de Big Five op onze gamedrive gespot!

We hadden bij WOTC echter geen internet om wat werk te kunnen doen en contact te leggen met mensen, dus besloten we naar Graskop te gaan, een klein toeristisch stadje naast Blyde River Canyon. Hier verbleven we een paar dagen in ons eigen kleine appartement, terwijl we met verschillende mensen uit Zambia belden om de beste manier te vinden om een ​​werkvergunning te krijgen. Onze uiteindelijke conclusie... we moeten zo snel mogelijk naar Zambia op een 30 dagen durende zakelijke vergunning en zoeken het verder daar wel uit! Te veel verschillende verhalen.

We hadden al een busticket naar Botswana geboekt en gelukkig waren we een dag eerder ‘klaar’ met alles wat we wilden doen, dus namen we wat tijd om de Blyde River Canyon te bezoeken. En daar werd ik zo blij van! We hadden deze derde diepste Canyon van de wereld al eens gezien, maar het is zo’n prachtig landschap dat ik niet denk dat dit ooit gaat vervelen.

We konden niet beslissen welke foto's we het leukst vonden! Het was allemaal prachtig en natuurlijk briljant modellenwerk.

De auto

Vervolgens kwamen we aan in Botswana voor het volgende item op de lijst. Weet je nog de vorige keer dat we in zuidelijk Afrika waren? Toen hadden we samen met een vriend een Toyota Landcruiser Prado gekocht. En ze heeft het mega goed gedaan gedurende die drie maanden dat we er in reden, behalve dan die ene keer dat de schokdempers braken op een vreselijke weg in Etosha NP (lees hier meer over). Helaas, gedurende de tijd dat onze vriend de auto had, braken verschillende dingen en moesten we veel meer geld investeren dan we van te voren van plan waren. En vervolgens moet je een prijs bedenken om elkaar uit te kopen. We hadden het besproken en onze vriend was het ermee eens dat hij ons zou uitkopen. Wij zouden vervolgens een andere auto kopen in Gaborone, Botswana, of al in Zambia, dat wisten we nog niet helemaal zeker...

Toen we echter een prijs voorstelden waarvan wij dachten dat die eerlijk was, begon onze vriend na te denken en vroeg ons om toch maar hem uit te kopen. Dit gebeurde allemaal terwijl we al onderweg naar Botswana waren en dus niet echt de tijd hadden om er rustig over na te denken. Helaas waren Lars en ik het niet eens over de eerlijkheid van dit hele proces, dus dat was een heen en weer van intense discussies, advies van meerdere automonteurs en van familie... Helaas, uiteindelijk, ging vriendschap voor geld en hebben we veel meer van ons budget aan de auto besteed dan we van plan waren. Wat we hebben geleerd; het is zeker slim om samen een auto te kopen, maar denk van tevoren goed na over de afspraken, zet ze vervolgens zwart op wit en onderteken ze. Vertrouw niet alleen op je vriendschap, want uiteindelijk zul je verschillende opvattingen hebben over wat eerlijk is en wat niet.

Herenigd met ons bakkie! (Let op, dit zijn foto's van de vorige trip)

Meer autoproblemen!

Maar goed, hou je vast, want dit was niet het einde van onze autoproblemen. We hebben een dag gereden om hem op te halen, te laten registreren op onze naam en een dag terug gereden om vervolgens terug in Gaborone onze vertrouwde automonteur alles te laten controleren. En ja hoor, de monteurs vonden nog een aantal andere onderdelen die kapot waren. Ze waren niet essentieel als je gewoon op asfaltwegen rijdt, maar ze zijn wel essentieel als je de auto heel wilt houden voor langere tijd in de bush. En dus moesten we dit ook weer laten repareren. Maar helaas moesten deze onderdelen uit Johannesburg komen en dat duurt drie dagen... plus de weekenden die niet mee tellen. Toen de onderdelen eindelijk in Gaborone waren, bleek dat het meisje van de Toyota-dealer per ongeluk hetzelfde onderdeel twee keer besteld, in plaats van twee verschillende. Kortom... uiteindelijk duurde het twee weken voor we Gaborone konden verlaten.

Gelukkig voor ons verbleven we in een geweldige Airbnb met een lokaal gezin en twee lieve honden (vind hem hier op Airbnb). Onze gastheer, Tumo, die net zo oud is als wij en ook een reiziger, heeft ons een aantal keer mee op stap genomen. En op Moederdag vertelde zijn moeder ons dat ze onze plaatsvervangende moeder wel wilde zijn, superlief! We zullen ze missen en zullen er zeker weer verblijven als we terug zijn in Gabs.

Tumo nam ons mee naar het 'safari' Park in Gaborone, Moederdag en een avondje uit!

Botswana

Toen onze auto klaar was konden we eindelijk naar Zambia! Gaborone zit echter niet om de hoek van Zambia; het is zo'n 1000 km rijden. In Afrika rijden wij liever niet in het donker, dus hebben we onze tijd genomen en de afstand over twee dagen verdeeld. We bleven overnachten op een prachtige plek genaamd Nata, waar ze een vogelreservaat hebben. Tijdens zonsondergang waren we in dit vogelreservaat en ik kan je vertellen, we hebben nog nooit in ons leven zoveel flamingo's, of zelfs vogels, gezien op één plek. Het was prachtig! Dit zijn de momenten die ons eraan herinneren waar we het voor doen; om onze prachtige planeet in leven te houden, zodat komende generaties ook kunnen genieten van deze natuur.

De enorme hoeveelheid flamingo's die we hier zagen was onmogelijk om op 1 foto te zetten, maar dit is om je een idee te geven!

Kasane

Tegen de tijd dat we in Kasane aankwamen, de grensstad naar Zambia, was het zaterdag. Het heeft absoluut geen zin om voor maandag naar Zambia te gaan, dus hebben we het ervan gepakt in Kasane. Dit kleine stadje ligt naast Chobe National Park, een van de mooiste natuurparken in zuidelijk Afrika. Het is de thuisbasis van ongeveer een kwart van de wereldolifantenpopulatie. Het is ook het gebied waar de hele wereld nu een mening en kennelijk ook expertise over heeft, omdat dit het belangrijkste gebied is waar de regering van Botswana het jachtverbod zal opheffen. Wil je onze mening kennen op basis van onze ervaring en achtergrond in conservatie? Lees er hier over.

Ondertussen zijn we op de weg naar Kasane ook een hele kudde olifanten tegen gekomen. En in Kasane hebben we een zeer ontspannende boottocht op de Chobe-rivier gedaan, genietend van de olifanten en alle andere dieren aan de rivieroevers 😊.

Het lijkt erop alsof we ons enorm vermaken in onze tijd hier, en dat is natuurlijk gedeeltelijk wel zo, maar met een duidelijke balans tussen werk en plezier. Persoonlijk heb ik hier best wel veel moeite mee, we zijn in allemaal gebieden waar prachtige natuur is, of op accommodaties waar iedereen op vakantie en aan het chillen is. Dan wil ik natuurlijk het liefst doen wat de rest doet; ontspannen bij een zwembad of elke ochtend en middag op safari! Maar dat zit er niet in, we hebben in onze werk tijd vooral onze focus gehad op hoe Zambia binnen te komen!

Kudde olifanten langs de weg naar Kasane en een boottocht van twee uur over de Chobe-rivier, zeer ontspannend en mooi.

Zambia

Na al dat onderzoek konden we eindelijk de grens over en Zambia in. We lieten onze auto in eerste instantie achter bij de lodge in Botswana, omdat we ter plekke wilden uitzoeken wat we ermee moesten doen voordat we alle invoerrechten betaalden. In Zambia verbleven we in Livingstone in Jollyboy's Backpackers. Deze locatie was direct naast PACRA, het gebouw waar we onze NGO moesten registreren, en in de buurt van immigratie. We zullen hier niet helemaal uitweiden over het registratie proces van een NGO en onze werkvergunningen. Wil je hier meer over weten, lees dan een meer gedetailleerd blog hier.

In het kort, het kostte ons ongeveer een dag om de NGO (stichting) te registreren (PACRA is geweldig!); twee dagen om onze TPIN te krijgen, de belastingregistratie (die had binnen een uur moeten kunnen, maar This Is Africa - TIA) en twee weken plus verschillende bezoeken aan immigratie voordat we eindelijk konden INLOGGEN op de website van immigratie voor onze werkvergunning. Applicaties MOETEN dus online gedaan worden, maar je moet wel (blijkbaar meerdere keren) naar het kantoor om je online account ontgrendeld te krijgen. De logica erachter? Niemand die het weet... Nog een TIA voorbeeld. Hoe dan ook, we hebben eindelijk de aanvraag gedaan en nu zullen we moeten wachten of we de vergunning ontvangen. Als dat zo is, zijn we klaar voor de komende twee jaar, zo niet? Nou dat zien we dan wel weer.

Victoria falls

Tijdens deze twee weken waren er ook weekenden waarin je niets kunt doen, want de ambtenaren zijn dan vrij. Dus dan nemen wij ook vrij en zijn we dus naar Victoria Falls gegaan. De vorige keer waren we hier in oktober aan het einde van het droge seizoen. De waterval aan de Zambiaanse kant was toen helemaal opgedroogd. Maar nu was het het einde van het natte seizoen en jemig, wat een verschil. HET WAS ECHT GEWELDIG. We waren helemaal doorweekt en er zijn waterdruppels te zien op elke foto die we hebben gemaakt, maar het was zo de moeite waard!

Het is fascinerend om te zien dat deze rustig stromende rivier zo enorm krachtig wordt wanneer het 108 meter naar beneden stort. Je voelt je dan ineens heel klein. Behalve boven aan de waterval, zijn we ook naar de zogenaamde kookpot (Boiling pot) gegaan. Dit is op de bodem van de 1,7 km lange waterval. Hier wordt eerst al het water door een kloof van 110 meter breed geduwd, het smalste punt van de gehele Zambezi rivier. Na deze nauwe kloof komt het water in de tweede kloof waar het door de enorme kracht een heel diep gat heeft uitgesleten dat constant lijkt te 'koken', alas de naam.

We hebben de hele dag doorgebracht bij Victoria Falls, zo mooi was het. Zoals je dus wel kunt zien door (het aantal) foto's 😊!

Lusaka

En nu zijn we in Lusaka! We verblijven bij een geweldig Nederlands stel dat al heel lang in Zambia wonen en nieuwe Nederlandse expats graag een handje helpen. We hebben al een aantal interessante mensen ontmoet en zijn naar het Department of National Parks and Wildlife gegaan om toestemming te krijgen. Deze toestemming is vooral om te praten met alle belanghebbenden in en rond Kafue NP, dit is de officiële route, want we willen mensen niet op de verkeerde voet beginnen of mensen beledigen door het op de verkeerde manier te benaderen. Hopelijk slagen we erin om deze toestemming snel te krijgen en dan kunnen we richting het park gaan en beginnen met ons onderzoek naar het gebied en de beste manier om onze plannen uit te voeren 😊.

Dat is het voor nu! We houden jullie op de hoogte via onze nieuwsbrief. Heb je je daar nog niet voor aangemeld? Doe het nu, klik hier! Voor regelmatige updates, volg ons op Instagram account en/of de Facebook pagina.

Posted by bylifeconnected in Nederlands, 4 comments
Zambia, een welkom met een dubbel gevoel

Zambia, een welkom met een dubbel gevoel

Zambia, een welkom met een dubbel gevoel

Lars

Verder waar we gebleven waren bij ons vorige blog (lees het hier). Namelijk onze volgende bestemming; de Botswaans-Zambiaanse grens, genaamd Kazungula, waar we de veerboot naar Zambia hebben genomen. Bij aankomst werden we onmiddellijk gebombardeerd met lokale jongeren die ons wilden helpen bij het oversteken. We hebben één van hen geaccepteerd, maar kregen ongevraagd de hele bende. Ze stonden te wachtten op ons nadat we door de immigratie van Botswana waren, en gaven zwaaiend aan dat we op moesten schieten. Misschien zouden we net de veerboot missen?! Als een kudde antilopen rende ze voor onze auto uit. Daar aangekomen was de veerboot echter aan de andere kant van de Zambezi… We konden dus niet echt bepalen waarom we nou zo moesten opschieten. Ik denk dat het een van de vele mysteries van Afrika zal blijven. Het is hier in ieder geval nooit saai, dat kan ik je verzekeren.

De veerbootovergang ging met behulp van onze bende vlot, maar we wisten dat het moeilijkste deel nog moest komen: de Zambiaanse kant van de grens. Normaal gesproken wanneer je een grens oversteekt, moet je slechts één gebouw in, je paspoort tonen, misschien wat info opschrijven en voilà, maar in Zambia doen ze het anders. Extreem anders.

Kellie

Als je ooit de Botswaanse-grens oversteekt naar Zambia met een auto, dan is dit de informatie die je nodig hebt om het een beetje makkelijker te maken. De eerste paar dingen zijn: uiteraard je paspoort, Kwacha (Zambiaans geld), Amerikaanse dollars en al het juiste papierwerk voor je auto (zie http://www.zambiatourism.com/self-drive/grensovergang). Als je het de dollars en kwacha’s regelt voordat je oversteekt kan dat je veel geld besparen, aangezien ze geen geldautomaat of wisselkantoor binnen het grensgebied hebben. Maar er is altijd een manier, en hier komen onze hulptroepen van pas. Vanuit Zambia komen zij met extra dollars en kwacha’s je te hulp. Allereerst moet je met USD je visum betalen (nogal vreemd, niet?!). Een enkele toegang kost 50 USD en dubbele 80 USD. Als je de Zimbabwaanse kant van Victoria Falls wilt bezoeken vanuit Zambia, is het zeker verstandig het dubbele entree visum te nemen.

Na het visum gingen we naar het volgende loket, en die was voor... tsja, dat weet ik eigenlijk nog steeds niet zo goed waar die voor was. We hebben onze papieren van de auto getoond, kregen een ander papiertje, moesten om het gebouw heen om aan de andere kant weer naar binnen te gaan (we konden vanaf daar het loket zien waar we eerder waren) en kregen nog een stempel op onze papieren van een man die tegelijkertijd gniffelend aan de telefoon zat. Daarna moesten we terug naar die eerste balie, de vrouw daar wilde onze auto nog controleren. Blijkbaar kwam het motornummer op onze eigendomspapieren niet overeen met het motornummer dat onder de motorkap stond, of in ieder geval niemand kon het vinden. Maar na lang zoeken vond ze het gelukkig wel prima, dus we konden door.

Als je in Zambia reist moet je dus ook reflecterende bumperstickers hebben. Rood aan de achterkant en wit aan de voorkant. Met alle macht proberen ze die voor de grens aan je te verkopen voor een best prijsje (200 pula voor een paar stickers!!). We hebben het de controleur vrouw niet gevraagd, maar volgens mij kan je gewoon bij de eerste winkel in Zambia stoppen en er daar een paar kopen. Bespaart je weer wat geld!

Vervolgens namen we alle papieren die we hadden verzameld mee naar een aangrenzend gebouw om een ​​CIP-nummer te krijgen, dat is een douane import vergunning. (Btw, stop niet met lezen hier, we komen uiteindelijk wel bij het leuke deel van Zambia!). We werden eerst naar een stoïcijnse kerel achter een bureau gestuurd, die een tijdje naar onze papieren keek en ons vervolgens verwees naar de vrouw aan het bureau naast hem. Zij ging gelukkig hard aan het werk en heeft al onze informatie verwerkt. Van haar kregen we het CIP nummer, weer een horde voorbij! Het volgende wat we moesten doen is weer naar een andere balie buiten om te betalen voor wat ze ons net heeft gegeven. . Mijn efficiënte Nederlandse hersenen waren al totaal in de war door deze manier van werken, en dit was de druppel. Mijn hersenen besloten vanaf dat moment te stoppen met dingen proberen te begrijpen.

We moesten ook nog koolstofbelasting betalen, 275 Kwacha, wat we met onze duurzame achtergrond nog wel konden waarderen. Vervolgens hebben we tolheffingen (48 USD) betaald, opnieuw alleen in USD! Oh btw, zelfs de ferry crossing kon niet in Pula (Botswaans geld) betaald worden en was 150 Kwacha. Na de tolheffingen gingen we naar een schattig, en in vergelijking met de rest, verlaten gebouwtje waar we voor een soort council fee moesten betalen. Hoewel niemand ons kon uitleggen waar die fee nou voor was! Dit was 30 Kwacha per persoon. Tenslotte konden we eindelijk de grens over en Zambia in!

Maar we waren nog niet klaar. Hoewel we al een verzekering hadden die ons in Zambia volledig dekte, moesten we in Zambia ook nog (dubbel op dus) een verzekering kopen die ons zou dekken voor incidenten met derden. Dit kostte ons weer 162 Kwacha, onze laatste uitgave. Of zo dachten we, omdat we nog steeds de mannen moesten terugbetalen die ons hielpen. Aangezien wij niet de juiste geldsoorten hadden, hadden zij alles voorgeschoten en moesten we ze terug betalen in Pula. Maar hoe konden ze geld aan ons verdienen zonder dit terug te vragen met een enorme winst. Wij adviseren om van te voren de precieze inkoop en verkoopkoers van al deze valuta’s uit te vinden, omdat zij gewoon voor de hoogste winst gaan. En nog een advies is om dit van te voren allemaal af te spreken, zodat ze je niet achteraf kunnen naaien. We wilden de man die ons het meest geholpen had apart betalen, maar ze wilden ongeveer 1000 pula meer dan wat wij hadden berekend, dus we hebben niet meer betaald dan dat! Het voelde dus niet alsof we erg welkom waren in Zambia, en ik kan je vertellen dat we er graag zo snel mogelijk weg wilden... 2,5 uur later en 330 euro armer... Wat dus 80 euro meer was dan we hadden berekend. Ik hoop echt dat hij dit geld zal verspreiden onder de hele groep die met ons meeliep.

Livingstone

Volgende stap! We hadden in onze planning er rekening mee gehouden dat dit wel eens een hele dag zou kunnen duren, maar het was gelukkig dus maar 2,5 uur! Dus toen waren we ineens om 12.00 uur in Livingstone! En nadat we ons op een welverdiende lunch hadden getrakteerd, hebben we ingecheckt in Jollyboy's Backpackers en de rest van de middag bij het zwembad gelegen! Jollyboy’s backpackers paste precies in ons straatje, ze maakten o.a. gebruik van zonnepanelen en recyclen zo veel mogelijk.

Lars aan het chillen op de rand van de Zambezi rivier. Een klein stukje verder stort deze rivier naar beneden bij Victoria Falls. Wij hebben hier lekker genoten van de zonsondergang.

De volgende dag gingen we naar Victoria Falls. Lonely planet had ons verteld dat deze maand nog een hele goede maand zou zijn. Echter, zodra we naar de grens reden, werden ons verteld dat de Zambiaanse kant al zo goed als opgedroogd was. Het was niet de moeite waard om 20 USD per persoon te betalen om binnen te komen. Dus dat deden we niet, en in plaats daarvan werden we door een zeer dronken, maar erg grappige Zambiaan naar de grensbrug geleid. Simon (zijn naam) vertelde ons alles wat hij wist over de watervallen en andere, meer irrelevante dingen, zoals hoe je voor je vrouw moet zorgen (zoals hij ervan uitgaat dat we getrouwd waren). Hij probeerde ons te overtuigen dat het geld dat wij hem gaven, naar zijn opleiding zou gaan... schijnbaar zien wij er naïef genoeg uit dat we dat geloven.

Lars en Simon, onze gezellige en zeer dronken begeleider naar de brug voor de dag!

De volgende dag gingen we nogmaals naar de watervallen, maar nu naar de kant van Zimbabwe. We waren met een groepje van 5 mensen vanuit Jollyboys; Marcela uit Nederland (neef van Marc, de Nederlandse visboer in Zambia van ‘Boer zoekt Vrouw’, sorry Marcela, moest het even benoemen!), Morgan uit Californië en Dave uit Virginia (hij was de leeftijd van mijn vader!). Zodra we het park binnenkwamen voelden we de koele wind van de watervallen. We stapten om een struikje heen en werden overweldigd door wat we toen zagen! Het is fantastisch en verbazingwekkend wat de natuur kan creëren, die enorme hoeveelheid water die neerstort! Het zag er prachtig uit! Elke uitkijk was een beetje anders en net zo mooi of nog mooier dan de vorige! Na een paar uur begonnen we toch een beetje honger te krijgen, dus zijn we naar het stadje Victoria Falls gegaan in Zimbabwe. Hier hebben we in een lokaal restaurantje traditioneel Afrikaans gegeten, en zoals het hoort met dit eten, aten we met onze handen! Vervolgens zijn we terug gegaan naar Jollyboys, en na een afkoelende duik in het zwembad hadden we wat biertjes gedronken om op de dag te proosten. Maar de dag was nog niet afgelopen, het was vrijdagavond! We ontmoetten twee Duitse vrijwilligers, een Zambiaanse en een jongeman uit Wales die allen op een basisschool in Livingstone werken. De jongen uit Wales, Brandon, overtuigde ons, Morgan en een groep van ongeveer twaalf Canadezen, om mee te gaan naar een lokale club. Deze club had een geweldige mix van toeristen en locals. En verdomd, wat kunnen die Afrikanen lekker dansen! Ken je die dancebattles in films waar mensen in een club een cirkel vormen om zo’n battle heen, nou dat is letterlijk wat er in deze club gebeurde. Het was geweldig om te zien!

Livingstone had het scherpe randje van ons welkom in Zambia weggenomen. En deze dag was het perfecte einde aan ons verblijf in Livingstone. De volgende ochtend waren we weer vroeg op (relatief gezien) en op weg naar Lusaka waar we Sue en Jeff van VisionZambia ontmoetten. Je kunt lezen over het geweldige werk wat zij doen in deze blog.

Vond je het leuk om deze blog te lezen? Of heb je nog vragen of opmerkingen, wees alsjeblieft brutaal genoeg om een ​​reactie te plaatsen hieronder!

De meiden die we ontmoet hadden in het hostel; Morgan en Marcela, en ik op de foto met de waterval en een prachtige regenboog op de achtergrond.

Posted by bylifeconnected in Nederlands, 3 comments
Zambia, a double-edged welcome

Zambia, a double-edged welcome

Zambia, a double-edged welcome

Voor de Nederlandse versies van de blogs - Klik Hier

Lars

Our next stop was the Botswana-Zambian border, Kazungula, where you take the ferry to Zambia. At arrival, we were immediately bombarded with local guys that wanted to help us with the crossing. We accepted one of them, but got the whole group. They were all waiting for us after we were cleared by Botswana immigration, waiving at us that we needed to hurry. Then they went ahead and ran in front of the car like a herd of pouncing antelope. The ferry however, was on the other side of the Zambezi, so we couldn’t really determine why we had to hurry! I guess it will remain one of the many mysteries in Africa. It is never boring here, I can assure you.

The ferry crossing went smoothly with the help of our troop, but we knew the hardest part was still to come: the Zambian side of the border. Normally when crossing a border you have to enter just one building, show your passport, maybe write down some info and voila, but in Zambia they do it different. Radically different.

Kellie

If you ever cross the Botswana border into Zambia with a car, this is the information you will need to make it a little easier. The first few things you will absolutely need to get your car and yourselves across the border into Zambia: Kwacha (Zambian money), US dollars and all the right paperwork for your car (see www.zambiatourism.com). If you have the currencies before crossing, it will save you a whole lot of money, because you can’t get them from an ATM or office within the border area. But there is always a way, as the troops are there with spare dollars and kwacha’s. First up, the visa can only be paid in USD (weird as fuck, I know), and for a single-entry costs 50 USD and double-entry 80 USD. If you want to visit Victoria falls on the Zimbabwe side when you are in Zambia, you should definitely get the double-entry, or lose money and time on it. Then we went to the next counter which was for… well I’m not entirely sure.. We showed our papers of the car; got another paper; had to go around the building; enter on the other side (we could see the counter we were before through the panel of this counter, it was in the same room) and got another stamp on our papers from a guy who was taking an, apparently very funny, phone call at the same time. After this we had to go back around to the first counter, the woman there wanted to check our car. Apparently, the engine number on our blue book, didn’t match the engine number it the car, or at least the one we could find. But everything else was fine, so we could pass through anyway. If you drive in Zambia, you need to have reflecting bumper stickers, red at the back white in the front. They try to sell those to you at the border for a huge price (200 pula). In our experience, she didn’t even check this and you should just stop at the first shop when you are in Zambia and find them there, saves you money!

(Btw, don’t stop reading here, we’ll eventually get to the fun part of Zambia!)

Then we took all of the papers we had collected with us to an adjoining building to get a CIP number, which is a Customs Importation Permit. First, we showed our papers at one desk after waiting a while, this guy looked at it and didn’t do anything else, but told us to go to the woman at the desk next to him. She filled in all of our information and gave us the CIP number. My efficient Dutch brain was already in overdrive, but this double-desk thing seemed even more useless than what we’d been through so far. The next thing she tells us, go to that counter outside to pay for what she just gave us… My brain decided to stop working.

So here we paid for carbon taxes, 275 Kwacha, with our environmental background we could appreciate this. Next up was paying the toll fees, which again, can only be paid in USD and was 48 USD for our car. Oh btw, even the ferry crossing could not be paid in Pula (Botswana money) and was 150 Kwacha. Anyway, after that we went to a cute, and compared to everything else, deserted building where we had to pay for some kind of Council fee, whatever that is, no one could explain! This was 30 Kwacha per person. Finally, we could pass the gate into Zambia. But we weren’t finished yet. Even though we had insurance that covered Zambia, by law you need to buy a Third-Party insurance in Zambia. And thus 162 Kwacha for a month was our final money leacher. Or so we thought, because we still had to pay back the guys that helped us. The only money we had was Pula, where would we have gotten Kwacha or USD? We didn’t try, but I suggest trying some banks in Kasane or Kazungula on the Botswana side and see if you’re lucky they have either one of that. For us, our helping man had paid for everything. We had to pay him back with Pula. But how would they make money from us if they didn’t get it back with a huge interest. So we advise you to find the exact buying rates for USD and Kwacha to Pula, because they will tell you whatever. And then discuss everything in advance, so the won’t take advantage of you. We wanted to pay the guy who helped us separately, but they wanted about a 1000 pula more than we had calculated, so we didn’t pay more. It did not feel like a very good welcome I can tell you, we were happy to get out of there… 2,5 hours later and 330 euro poorer… Which was 80 euro more than we had calculated. I really hope he will spread this money amongst the whole group that ran with us.

Livingstone

For that day we had taken into account the option that it could take a whole day, but it was only 2,5 hours! Now we arrived in Livingstone around noon. And after we treated ourselves on a beautiful and lekker lunch, we checked-in at Jollyboy’s Backpackers and relaxed at the pool the rest of the day! We loved Jollyboys, it is a backpackers right up our alley as they do recycling and use solar panels etc.

Lars chilling at the Zambezi River after our visit to the Zambian side of the falls.

The next day we went to see Victoria falls. Lonely planet had told us that this month would still be a very good month to go. However, as soon as we drove up to the border, we were told the Zambian side was all but dried up. It was not worth to pay the 20 USD per person to get in. So we didn’t and instead were taken by a very drunk, but very funny Zambian to cross the Zimbabwe border onto the bridge. Simon (his name) told us everything he knew about the falls and some other, more irrelevant stuff, like how to take care of your wife (as he assumed we were married). He tried to convince us the money we gave him would go to his education… sure..!

Our cute an drunk "guide" Simon, telling us about the falls, wanting to take pictures of us. But we don't trust him with the camera on a bridge!

The next day however, we went to the Zimbabwe side. Along with us, three other people from Jollyboys went; Marcela from The Netherlands (cousin of Marc, the Dutch fish farmer in Zambia from Boer zoekt Vrouw, sorry Marcela, had to mention it!), Morgan from California and Dave from Virginia (he was my dad’s age!). As soon as we entered the park, we felt the cool wind from the falls. Then we went around a corner and were undeniably overwhelmed by what we saw! It is amazing what nature can create, all that water crashing down!! It looked absolutely stunning and every lookout was a little different and as pretty or prettier than the one before! After a few hours we got hungry, so we went inside Victoria Falls town and had a local lunch, eaten the way it is supposed to be eaten, with our hands! Then we went back to Jollyboys, and after a good cooling down dive in the swimming pool, we had a few beers to toast the day. But the day wasn’t over yet, it was Friday night! We met two German volunteers, a Zambian and a Welsh guy who were working at a school in Livingstone. The Welsh guy convinced us, and a group of about twelve Canadians, to go to a local club. This club had a great mix of tourists and locals. And damn, those Africans can dance! You know those dance battles in movies where people form a circle around a dance off, well that’s what happened in this club. It was great entertainment!

Livingstone had taken the hard edge of our welcome in Zambia. And this day was the perfect ending to our stay in Livingstone. The next morning we were up early (considered) and on our way to Lusaka where we met with Sue and Jeff from VisionZambia. You can read about the amazing work they do in this blog,

Did you like reading this blog? Or do you have any questions or comments, please don’t be shy to give a comment in the section below.

Marcela, Morgan and Me! With a beautiful rainbow in the background.

Posted by bylifeconnected in Blog, 2 comments