zambia

Hoe start je een stichting in Afrika – de eerste maand

Het is iets meer dan een maand geleden dat we Nederland verlieten op Koningsdag, de geboortedag van onze geliefde koning Pils, om een stichting te starten in Afrika. En wat voor een maand… zoals te verwachten in Afrika was het een maand vol frustraties, enorme hoeveelheden geduld en altijd maar wachten. Een korte update, we zijn nog niet aangekomen op de uiteindelijke plek van bestemming en in deze blog zal ik uitleggen waarom niet!

De vlucht

Het begon al met onze vlucht op Schiphol. Egypt Air stond ons niet toe om in te checken... Waarom niet vraag je je af? Blijkbaar, omdat we een enkele reis hadden geboekt en geen bewijs à lees vliegticket, hadden om Zuid-Afrika weer te verlaten. Het ‘grappige’ is dat Zuid-Afrika niet eens in de buurt van onze eindbestemming ligt. We wilden vrienden in de buurt van het Kruger NP (in ZA) bezoeken, dan een bus nemen naar Botswana, onze auto halen en door naar Zambia gaan om ons te vestigen in Kafue NP. We hadden het buskaartje van Johannesburg naar Gaborone (hoofdstad van Botswana) al geboekt. Dit was precies wat we de vorige keer ook hadden gedaan en toen was het prima! Maar voor Egypt Air was het dat niet.

Ondertussen mega gefrustreerd en een beetje gestrest, want we hadden straks niet eens meer de tijd om fatsoenlijk afscheid te nemen, hebben we ter plekke twee vliegtickets geboekt van 250 euro van Jo'burg naar Gabarone. Uiteindelijk moesten we die vlucht ook weer annuleren, omdat we nog afspraken hadden in Jo'burg en we heel veel extra moesten betalen voor de bagage (aangezien het een kleine vlucht was). En annuleren bij vliegtickets.nl… of zelfs maar omboeken, nee hoor dat kunnen ze niet. En al helemaal niet als vanuit het buitenland contact met ze wilt opnemen. Kortom, complete geldverspilling, megafrustraties met omboeken/annuleren en ook nog eens totaal onnodig.

Egypt Air was er namelijk van overtuigd dat de douane ons niet Zuid-Afrika in zou laten omdat we een enkele reis hadden. Zelfs na we dat vliegticket hadden geboekt! Deze overtuiging heeft ons de hele vlucht van 16 uur dwars gezeten, bang dat we misschien weer terug naar Nederland zouden moeten.

De douane

Dit is wat er uiteindelijk gebeurde bij de douane: Ik loop met klamme handjes naar die man toe, supernerveus, m’n vliegticket al openstaand op m’n telefoon. Lief lachend zeg ik hem gedag en vraag hoe het is. De man groet me terug en zegt, “Hoort die jongen bij je?” wijzend naar Lars achter me in de rij. Ik zeg ja, en Lars moet ook meteen komen. Vervolgens kijkt hij naar m’n paspoort en zegt “Hey, jullie zijn al eens in Zuid-Afrika geweest?”. Dus wij, "Ja we vinden het een prachtig land". Geen reactie... Hij pakt z’n stempel, geeft ons drie maanden en wenst ons een prettige reis. THAT’S IT! Niks ticket hoeven laten zien, uitweiden over onze reisplannen of whatever…

Dus, bedankt Egypt Air voor het verspillen van ons geld, een zeer stressvolle vlucht en ook nog eens geen afleiding. Hoe bedoel je geen afleiding? Nou, we hadden op een internationale vlucht van UREN niet eens een schermpje bij onze stoel om een film te kijken... Je kan wel begrijpen dat wij nooit meer met Egypt Air gaan vliegen.

Een toch wel vet momentje in het vliegtuig. Dit was het uitzicht toen we over Caïro vlogen!

Zuid-Afrika

Hoe dan ook, uiteindelijk was het natuurlijk een enorme opluchting toen we Zuid-Afrika binnen liepen. Vervolgens gingen we onze huurauto ophalen. Hiervoor heb je een creditcard nodig, maar helaas helaas had ik het saldo niet gecontroleerd voor we thuis vertrokken. Blijkbaar had ik die maand juist m’n creditcard veel gebruikt in Nederland. Mijn credit moest meer dan 1000 euro zijn om onze huurauto mee te kunnen krijgen, dat houden ze dan als borg. Een Simcard met internet hadden we al gekocht, dus ik dacht dat geld wel even over te kunnen maken vanaf mijn telefoon. Ennnn… toen ontdekte ik dat ik mijn e.dentifier vergeten was... Ik kan je vertellen dat ik toen wel bijna doorheen zat. Gelukkig voor ons had ik wel thuis nog even de creditcard-app geïnstalleerd (wat niet kan zonder e.dentifier) en konden we Ideal gebruiken om vanaf Lars zijn account geld over te maken.

Wild Olive Tree Camp

Dus, ook al waren we een paar uur later dan gepland (want we hadden ook nog een paar uur vertraging met de vlucht, totaal vergeten te melden), waren we eindelijk op weg naar het Wild Olive Tree Camp (WOTC) naast Orpen Gate bij het Kruger National Park. We kwamen hier net na het donker aan (dat is rond 18.00 uur), hadden een praatje met onze vriend Clifford en gingen regelrecht naar de tent. En met de prachtige geluiden van de natuur om ons heen (hyena’s, olifanten, leeuwen) konden we eindelijk relaxen.

We hebben een paar heerlijke dagen gehad bij WOTC. Lars had een paar jaar geleden hier zijn scriptieonderzoek gedaan en we stonden te popelen om ze weer te zien en te horen hoe het met ze is. Conclusie, het gaat erg goed! We raden zeker aan om daar te verblijven als je in de buurt bent. Het is een prachtig tentenkamp geworden dat volledig door de lokale bevolking wordt beheerd. Het heeft alle faciliteiten die je nodig hebt en een briljante gamedriver, Patrick. En Hazel, de kokkin, maakt heerlijke maaltijden!

Blij om onze camera weer te gebruiken bij de WOTC. Plus we hebben 4/5 van de Big Five op onze gamedrive gespot!

We hadden bij WOTC echter geen internet om wat werk te kunnen doen en contact te leggen met mensen, dus besloten we naar Graskop te gaan, een klein toeristisch stadje naast Blyde River Canyon. Hier verbleven we een paar dagen in ons eigen kleine appartement, terwijl we met verschillende mensen uit Zambia belden om de beste manier te vinden om een ​​werkvergunning te krijgen. Onze uiteindelijke conclusie... we moeten zo snel mogelijk naar Zambia op een 30 dagen durende zakelijke vergunning en zoeken het verder daar wel uit! Te veel verschillende verhalen.

We hadden al een busticket naar Botswana geboekt en gelukkig waren we een dag eerder ‘klaar’ met alles wat we wilden doen, dus namen we wat tijd om de Blyde River Canyon te bezoeken. En daar werd ik zo blij van! We hadden deze derde diepste Canyon van de wereld al eens gezien, maar het is zo’n prachtig landschap dat ik niet denk dat dit ooit gaat vervelen.

We konden niet beslissen welke foto's we het leukst vonden! Het was allemaal prachtig en natuurlijk briljant modellenwerk.

De auto

Vervolgens kwamen we aan in Botswana voor het volgende item op de lijst. Weet je nog de vorige keer dat we in zuidelijk Afrika waren? Toen hadden we samen met een vriend een Toyota Landcruiser Prado gekocht. En ze heeft het mega goed gedaan gedurende die drie maanden dat we er in reden, behalve dan die ene keer dat de schokdempers braken op een vreselijke weg in Etosha NP (lees hier meer over). Helaas, gedurende de tijd dat onze vriend de auto had, braken verschillende dingen en moesten we veel meer geld investeren dan we van te voren van plan waren. En vervolgens moet je een prijs bedenken om elkaar uit te kopen. We hadden het besproken en onze vriend was het ermee eens dat hij ons zou uitkopen. Wij zouden vervolgens een andere auto kopen in Gaborone, Botswana, of al in Zambia, dat wisten we nog niet helemaal zeker...

Toen we echter een prijs voorstelden waarvan wij dachten dat die eerlijk was, begon onze vriend na te denken en vroeg ons om toch maar hem uit te kopen. Dit gebeurde allemaal terwijl we al onderweg naar Botswana waren en dus niet echt de tijd hadden om er rustig over na te denken. Helaas waren Lars en ik het niet eens over de eerlijkheid van dit hele proces, dus dat was een heen en weer van intense discussies, advies van meerdere automonteurs en van familie... Helaas, uiteindelijk, ging vriendschap voor geld en hebben we veel meer van ons budget aan de auto besteed dan we van plan waren. Wat we hebben geleerd; het is zeker slim om samen een auto te kopen, maar denk van tevoren goed na over de afspraken, zet ze vervolgens zwart op wit en onderteken ze. Vertrouw niet alleen op je vriendschap, want uiteindelijk zul je verschillende opvattingen hebben over wat eerlijk is en wat niet.

Herenigd met ons bakkie! (Let op, dit zijn foto's van de vorige trip)

Meer autoproblemen!

Maar goed, hou je vast, want dit was niet het einde van onze autoproblemen. We hebben een dag gereden om hem op te halen, te laten registreren op onze naam en een dag terug gereden om vervolgens terug in Gaborone onze vertrouwde automonteur alles te laten controleren. En ja hoor, de monteurs vonden nog een aantal andere onderdelen die kapot waren. Ze waren niet essentieel als je gewoon op asfaltwegen rijdt, maar ze zijn wel essentieel als je de auto heel wilt houden voor langere tijd in de bush. En dus moesten we dit ook weer laten repareren. Maar helaas moesten deze onderdelen uit Johannesburg komen en dat duurt drie dagen... plus de weekenden die niet mee tellen. Toen de onderdelen eindelijk in Gaborone waren, bleek dat het meisje van de Toyota-dealer per ongeluk hetzelfde onderdeel twee keer besteld, in plaats van twee verschillende. Kortom... uiteindelijk duurde het twee weken voor we Gaborone konden verlaten.

Gelukkig voor ons verbleven we in een geweldige Airbnb met een lokaal gezin en twee lieve honden (vind hem hier op Airbnb). Onze gastheer, Tumo, die net zo oud is als wij en ook een reiziger, heeft ons een aantal keer mee op stap genomen. En op Moederdag vertelde zijn moeder ons dat ze onze plaatsvervangende moeder wel wilde zijn, superlief! We zullen ze missen en zullen er zeker weer verblijven als we terug zijn in Gabs.

Tumo nam ons mee naar het 'safari' Park in Gaborone, Moederdag en een avondje uit!

Botswana

Toen onze auto klaar was konden we eindelijk naar Zambia! Gaborone zit echter niet om de hoek van Zambia; het is zo'n 1000 km rijden. In Afrika rijden wij liever niet in het donker, dus hebben we onze tijd genomen en de afstand over twee dagen verdeeld. We bleven overnachten op een prachtige plek genaamd Nata, waar ze een vogelreservaat hebben. Tijdens zonsondergang waren we in dit vogelreservaat en ik kan je vertellen, we hebben nog nooit in ons leven zoveel flamingo's, of zelfs vogels, gezien op één plek. Het was prachtig! Dit zijn de momenten die ons eraan herinneren waar we het voor doen; om onze prachtige planeet in leven te houden, zodat komende generaties ook kunnen genieten van deze natuur.

De enorme hoeveelheid flamingo's die we hier zagen was onmogelijk om op 1 foto te zetten, maar dit is om je een idee te geven!

Kasane

Tegen de tijd dat we in Kasane aankwamen, de grensstad naar Zambia, was het zaterdag. Het heeft absoluut geen zin om voor maandag naar Zambia te gaan, dus hebben we het ervan gepakt in Kasane. Dit kleine stadje ligt naast Chobe National Park, een van de mooiste natuurparken in zuidelijk Afrika. Het is de thuisbasis van ongeveer een kwart van de wereldolifantenpopulatie. Het is ook het gebied waar de hele wereld nu een mening en kennelijk ook expertise over heeft, omdat dit het belangrijkste gebied is waar de regering van Botswana het jachtverbod zal opheffen. Wil je onze mening kennen op basis van onze ervaring en achtergrond in conservatie? Lees er hier over.

Ondertussen zijn we op de weg naar Kasane ook een hele kudde olifanten tegen gekomen. En in Kasane hebben we een zeer ontspannende boottocht op de Chobe-rivier gedaan, genietend van de olifanten en alle andere dieren aan de rivieroevers 😊.

Het lijkt erop alsof we ons enorm vermaken in onze tijd hier, en dat is natuurlijk gedeeltelijk wel zo, maar met een duidelijke balans tussen werk en plezier. Persoonlijk heb ik hier best wel veel moeite mee, we zijn in allemaal gebieden waar prachtige natuur is, of op accommodaties waar iedereen op vakantie en aan het chillen is. Dan wil ik natuurlijk het liefst doen wat de rest doet; ontspannen bij een zwembad of elke ochtend en middag op safari! Maar dat zit er niet in, we hebben in onze werk tijd vooral onze focus gehad op hoe Zambia binnen te komen!

Kudde olifanten langs de weg naar Kasane en een boottocht van twee uur over de Chobe-rivier, zeer ontspannend en mooi.

Zambia

Na al dat onderzoek konden we eindelijk de grens over en Zambia in. We lieten onze auto in eerste instantie achter bij de lodge in Botswana, omdat we ter plekke wilden uitzoeken wat we ermee moesten doen voordat we alle invoerrechten betaalden. In Zambia verbleven we in Livingstone in Jollyboy's Backpackers. Deze locatie was direct naast PACRA, het gebouw waar we onze NGO moesten registreren, en in de buurt van immigratie. We zullen hier niet helemaal uitweiden over het registratie proces van een NGO en onze werkvergunningen. Wil je hier meer over weten, lees dan een meer gedetailleerd blog hier.

In het kort, het kostte ons ongeveer een dag om de NGO (stichting) te registreren (PACRA is geweldig!); twee dagen om onze TPIN te krijgen, de belastingregistratie (die had binnen een uur moeten kunnen, maar This Is Africa - TIA) en twee weken plus verschillende bezoeken aan immigratie voordat we eindelijk konden INLOGGEN op de website van immigratie voor onze werkvergunning. Applicaties MOETEN dus online gedaan worden, maar je moet wel (blijkbaar meerdere keren) naar het kantoor om je online account ontgrendeld te krijgen. De logica erachter? Niemand die het weet... Nog een TIA voorbeeld. Hoe dan ook, we hebben eindelijk de aanvraag gedaan en nu zullen we moeten wachten of we de vergunning ontvangen. Als dat zo is, zijn we klaar voor de komende twee jaar, zo niet? Nou dat zien we dan wel weer.

Victoria falls

Tijdens deze twee weken waren er ook weekenden waarin je niets kunt doen, want de ambtenaren zijn dan vrij. Dus dan nemen wij ook vrij en zijn we dus naar Victoria Falls gegaan. De vorige keer waren we hier in oktober aan het einde van het droge seizoen. De waterval aan de Zambiaanse kant was toen helemaal opgedroogd. Maar nu was het het einde van het natte seizoen en jemig, wat een verschil. HET WAS ECHT GEWELDIG. We waren helemaal doorweekt en er zijn waterdruppels te zien op elke foto die we hebben gemaakt, maar het was zo de moeite waard!

Het is fascinerend om te zien dat deze rustig stromende rivier zo enorm krachtig wordt wanneer het 108 meter naar beneden stort. Je voelt je dan ineens heel klein. Behalve boven aan de waterval, zijn we ook naar de zogenaamde kookpot (Boiling pot) gegaan. Dit is op de bodem van de 1,7 km lange waterval. Hier wordt eerst al het water door een kloof van 110 meter breed geduwd, het smalste punt van de gehele Zambezi rivier. Na deze nauwe kloof komt het water in de tweede kloof waar het door de enorme kracht een heel diep gat heeft uitgesleten dat constant lijkt te 'koken', alas de naam.

We hebben de hele dag doorgebracht bij Victoria Falls, zo mooi was het. Zoals je dus wel kunt zien door (het aantal) foto's 😊!

Lusaka

En nu zijn we in Lusaka! We verblijven bij een geweldig Nederlands stel dat al heel lang in Zambia wonen en nieuwe Nederlandse expats graag een handje helpen. We hebben al een aantal interessante mensen ontmoet en zijn naar het Department of National Parks and Wildlife gegaan om toestemming te krijgen. Deze toestemming is vooral om te praten met alle belanghebbenden in en rond Kafue NP, dit is de officiële route, want we willen mensen niet op de verkeerde voet beginnen of mensen beledigen door het op de verkeerde manier te benaderen. Hopelijk slagen we erin om deze toestemming snel te krijgen en dan kunnen we richting het park gaan en beginnen met ons onderzoek naar het gebied en de beste manier om onze plannen uit te voeren 😊.

Dat is het voor nu! We houden jullie op de hoogte via onze nieuwsbrief. Heb je je daar nog niet voor aangemeld? Doe het nu, klik hier! Voor regelmatige updates, volg ons op Instagram account en/of de Facebook pagina.

Posted by bylifeconnected in Nederlands, 4 comments

How to start an NGO in Africa – the first month

Voor de Nederlandse versie - Klik Hier

It’s been a little over a month since we left the Netherlands on Kingsday, the birthday of our precious King Pils, to start an NGO in Africa. And what a month it has been, true to the African style it has been a month with a lot of frustration, huge amounts of patience and waiting. Quick update, we haven’t arrived at our actual destination yet and in this blog, I’ll explain why not!

The flight

It started with our flight at Schiphol airport with Egypt Air. They didn’t allow us to check-in… The reason? Because we had a one-way ticket and did not have a flying ticket for leaving South Africa. Funny thing is that South Africa was not even our final destination. We wanted to visit friends near Kruger NP, then take a bus to Botswana, get our car and get to Zambia to settle down in Kafue NP. We had booked the bus ticket from Johannesburg to Gaborone (capitol of Botswana), which is what we did last time and then it was fine! But for Egypt Air it wasn’t. So, with frustrations to the max, we had to book two flying tickets of 250 euro’s out of Jo’burg right then and there. In the end, we couldn’t take that flight, because we still had appointments in Jo’burg, PLUS we would have had to pay a lot extra for our luggage (as it was a small flight). A WASTE OF MONEY AND TOTALLY UNNECESSARY.

Border Security

Egypt Air was convinced that they wouldn’t allow us in South Africa on a one-way ticket. This made us totally upset the whole 16-hour flight, afraid we might have to come back again, my heart was in my throat the entire flight. Let me tell you what happened when we entered the country. The guy from border security got our passports, said “hey you’ve been to South Africa before”, we said “yes we love the country”, he gave us a stamp for three months and wished us a pleasant journey. THAT’S IT! So, thank you Egypt Air for wasting our money, a very stressful flight and on top of that, no distractions. Why, you ask? Because, guess what, there wasn’t even a private screen to watch movies… WE WILL NEVER FLY WITH EGYPT AIR AGAIN.

One pretty cool moment in the airplane. This was the view when we flew over Caïro!

South Africa

Anyway, a huge relief when we entered South Africa, so we went to pick up our rental car. You need a credit card for this, which I have, but I hadn’t checked the balance. Apparently, I used it a lot the last month in the Netherlands. I had to put money on it again to be able to get the bond for our rental car. That’s when I found out I had forgotten my Identifier to transfer money… I can tell you, by then, I was about done with everything. Luckily for us, I did download the Credit card app and we could use Ideal to transfer money from Lars his account. So, a few hours later than planned, we were finally on our way to the community operated Wild Olive Tree Camp (WOTC) next to Orpen Gate at Kruger National Park. Oh right, I forgot to mention before, a few hours later, because our flight with Egypt air, was also delayed a few hours.... Anyway, we arrived at WOTC just after dark (which is around 6 pm), had a small chat with our friend Clifford and went straight to the tents. Finally, rest! And the wonderful sounds of the bush around us; we had missed the night call of the hyena!

The Wild Olive Tree Camp

We had a few wonderful days at WOTC. Lars had done his thesis research there a few years back and we were eager to see them again and wondering how they were doing. Turns out, great! We definitely recommend staying there. It has become a beautiful tented camp fully operated by the locals, all the facilities you need and a brilliant game driver, Patrick. And Hazel, the cook, made us a wonderful meal!

Happy to use our camera again at the WOTC. Plus saw 4/5 from the Big Five at our game drive!

However, we didn’t have any internet here to get in touch with people, so we decided to go to Graskop, a small tourist town next to Blyde River Canyon. Here we stayed in our own little apartment for a few days from where we called with several people from Zambia to find the best way to get a work permit. Our conclusion in the end… Get to Zambia as quickly as we can on a business permit and figure it out from there! We had booked a bus ticket to Botswana already and luckily, we ‘finished’ one day early with everything we wanted to do, so we took some time to visit the Blyde River Canyon. And I’m so happy we did. We had seen it once, but it is just such an amazing landscape!

Couldn't decide which pictures we liked the best! It was all beautiful and brilliant modelling work. 

The car

Then we arrived in Botswana for the next thing of the list. Remember the last time we were in southern Africa? We had bought a Toyota Landcruiser Prado together with our friend. It had done us well during those three months driving, except for the one time when the shocks broke on a horrible road in Etosha NP (read about it here). Unfortunately, during the time our friend used it, several things broke and we had to invest a lot more money than we intended. And then you have to figure out a price to buy each other out. We had discussed it and our friend agreed that he would buy us out and we would fix another car in Gaborone, Botswana. Or even in Zambia, we weren’t sure yet.

However, when we suggested a price which we thought was fair, our friend started thinking and asked us to buy the car from him. Unfortunately, Lars and I didn’t agree on the fairness of this whole process, so that was a rollercoaster of intense discussions between us, advice from car mechanics and some more from family... Alas, in the end, friendship and practicality went over money and we regrettably spent much more of our budget on the car then we intended to. What we learned; it is smart to buy a car together, but properly think about the rules in advance, put them in black and white and sign them. Don’t just trust on your friendship, because in the end you’ll have different views on what’s fair and what’s not.

Reunited with Sisi! (These are old pictures from our last trip)

More car trouble!

Hold your horses, this wasn’t the end of our car issues. We drove a day to pick it up, get it registered on our name and drove a day back again to have everything checked. The mechanics found some other parts that were broke. They weren’t essential if you’re just driving on tar roads, but they are essential in the bush. And thus, we had to have them fixed. These parts had to come from Johannesburg and that takes three days… And of course, there’s the weekends. When they arrived, the girl from the Toyota dealer had accidently ordered the same part twice, instead of two different ones. In short… it took another two weeks in Gaborone before we could leave with our car.

Luckily for us, we were staying in a great Airbnb with a local family and two sweet dogs (find him here on Airbnb). Our host, Tumo, who is the same age as us and a traveler as well, took us out on several occasions. And on Mothersday, his mum told us she would be our substitute mom while we were there! We’ll miss them and definitely stay there again when we’re back in Gabs.

Tumo took us to Gabs game park, out for Mothersday and clubbing!

Botswana

Now, when our car was fixed and ready, we could finally head to Zambia! However, Gaborone is not around the corner from Zambia, it’s about a 1000 km’s driving. In Africa, you don’t drive after dark, so we took our time and spread the distance over two days. We stayed overnight at a beautiful place called Nata, where they have a bird sanctuary. We went to the sanctuary during sunset and have never ever in our lives seen so many flamingo’s, or birds for that matter, in one place. It was amazing! These are the things that remind us what we’re doing it for; to keep our beautiful planet alive so generations to come can enjoy these views.

The amount of flamingo's was incredible, we couldn't capture it in one picture. So here's multiple to give you an idea!

Kasane

By the time we got to Kasane, which is the border town to Zambia, it was Saturday. There is absolutely no use getting into Zambia before Monday, so we made the most of our time in Kasane. This little town is placed next to Chobe, one of the most beautiful wildlife parks in southern Africa. It is home to about a quarter of the world elephant population. It is also the area where the whole world now has an opinion and apparently expertise about as well, because this is the main area where the Botswana government is going to lift the hunting ban. Want to know our opinion based on our experience and background in conservation? Read about it here.

In the meantime, we saw a whole herd of elephants along the road towards Kasane. And in Kasane we went on a very relaxing boat trip on the Zambezi river to enjoy the elephants and all the other wildlife around the riverbanks 😊.

So far it seems we pretty much made most of our time here. And we did, but with a good balance of working and fun. I can tell you; it is pretty hard when you’re in an area and all you want to do is go into the wildlife parks or relax at a swimming pool just like everyone else at the campsite! The ‘work’ we were doing was mainly figuring out how to set up the NGO and get work permits in Zambia. Prepare before we arrive in Zambia.

Herd of elephants along the road to Kasane and a two-hour boat trip on the Chobe river, very relaxing and beautiful.

Zambia

And then we finally crossed into Zambia. We left our vehicle behind at the lodge for now, as we wanted to figure out what to do with it before paying all the import fees. In Zambia we stayed in Livingstone at Jollyboy’s Backpackers. They were conveniently located next to PACRA, the place where we had to register our NGO. For full details on how you register an NGO in Zambia and apply for a work permit, read our other blog specifically focused on this. Find it here.

In short, it took us about one day to get the NGO registered (PACRA is amazing!), two days to get our TPIN, the tax registration (which should have been so much faster, but TIA) and two weeks plus several visits to immigration before we could finally APPLY for our work permit. Applications have to be done online, but you do have to go to the office (several times apparently) to get your online account unlocked so you can actually use it. The logic behind it? Nobody knows… Anyway, we have finally applied and now we’ll have to wait if we receive the permit. If so, we’re set for the next two years, if not… Well, we’ll figure that out if it comes.

Victoria Falls

During these two weeks there were also weekends in which you can’t do anything if you need officials. So spent your time well! We went to Victoria Falls. We had only been in October, which is the end of the dry season and the waterfall had dried up on the Zambian side. But now it was the end of the wet season and my, what a difference. IT WAS AMAZING. We got totally soaked and there are water droplets showing on every picture we made, but so worth it!

It is mesmerizing and humbling to see this quietly flowing river being turned in such a magnificent force when it makes a drop of 108 meters. We also went down to the so-called boiling pot. This is the bottom of the 1.7 km long falls where all the water is pushed through a gorge of 110 meters wide. After this narrow gorge, the water enters the second gorge where it has carved out a very deep pool that seems to ‘boil’, hence the name.

We spent the whole day at Victoria falls, that's how beautiful it was. As you can see from (the amount) of pictures 😊!

Lusaka

And now we are in Lusaka! We’re staying with an amazing Dutch couple who have been in Zambia for a long time and help newly arriving Dutch expats. We’ve met several interesting people already and went to the Department of National Parks and Wildlife to get permission to talk to all the stakeholders in and around Kafue NP (official route, we don’t want to offend people by approaching it the wrong way). Hopefully we manage to get this permission quickly and then we can head towards the park and start our research of the area and the best way to implement our plans 😊.

That’s it for now! We’ll keep you updated through our newsletter. Haven't subscribed yet? Do it now, click here! For more regular updates, please check our Instagram account and Facebook page.

Posted by bylifeconnected in Blog, 0 comments

How to set up an NGO in Africa – The details

Let me start with telling you a few things. First of all, this blog is more like a guide than ‘a fun story to read’. If you want to read the story of our first month, you can find it in our other blog here. Secondly, this blog explains how we handled everything with the NGO, work permit and car. We think we did okay. However, TIA (this is Africa), so there is probably multiple other ways that could be better or worse! Our motto for this part of the story:

“We’ll make the ‘mistakes’, so you don’t have to”

So, it’s been a little over a month since we left the Netherlands on Kingsday, the birthday of our precious King Pils. And what a month it has been, true to the African style it has been a month with a lot of frustration and huge amounts of patience and waiting. In this blog I will tell you the steps we had to undertake to get where we are now in the process of setting up an NGO in Zambia.

A few tips when you’re booking a one-way ticket

  1. First of all, try not to have too much of a social life 😉, it makes it that much harder to leave everything behind! But, if you do have a social life like any normal person, just a simple tip to make that part easier: time! Give yourself enough time. We had 27 days ‘off’ after we stopped working and before leaving. It may seem like a lot, but it wasn’t enough! During these 27 days, we were busy preparing everything for the NGO; working out details, contacting people relevant for the NGO and rephrasing the plan time and again. At the same time, we were also trying to see all our friends and family, wanting to have a proper goodbye before we immigrate to Africa! And then 27 days are gone in a blink of an eye.
  2. Second tip to save you a lot of trouble. When you make sure you have enough time back home, then you’ll also have time to get your visa sorted in advance! It sounds only logical, but for us it didn’t seem possible at the time. However, even when you think it might not be possible, give it a try anyway and you’ll be surprised how far you can get on the online world of the internet. Ask around on the expat Facebook group of the country you’re going to, mail the embassy, etc.
  3. When flying to South Africa, and probably other countries as well, they are going to ask questions if you have a one-way ticket. So, have an explanation for your one-way-ticket! For once in our live we were at the airport early, and luckily, because Egypt Air did not want to check us in. The reason? Because we did not have a flying ticket for leaving South Africa. Our solution, we bought a flying ticket from Johannesburg to Gaborone (Botswana) right then and there. It was a pain in the ass, because we already had a bus ticket for the same trip and thus a waste of a lot of money. So, be warned!

Our circumstances.

We’ve travelled through Africa for three months before we decided to start our own NGO. We had in mind that we could join an existing project, but we didn’t come across an NGO where they had a spot that fitted us. We did come across a beautiful area in Zambia with so much potential for nature conservation and community development, that we knew that this was the place to be for us (see our blog about Kafue NP). We went back home to figure out a plan, get in touch with different stakeholders active in the area, work and save money. And then we booked our one-way ticket!

But that’s also were we get to the tricky part. If you want to do anything in a country like Zambia, you’ll need something else than a visitor/tourist permit. At first, we wanted to get a temporary work permit, but then we heard a story from a Dutch lady who applied for this permit (6 months) and after it expired, she wasn’t allowed to re-enter Zambia for another year! We’re not sure if she was the exception or the rule, but we figured it is not the way to go for us then.

We decided to ask the experience experts on the several Expat Zambia Facebook groups. We’ve got many replies, some more useful than others, but the main thing we found is that there were a lot of different stories. Apparently, there is no one way to do it, so that’s why we’ve decided to write down our own story. And let me warn you, it was a rollercoaster of feelings where the one day we thought we had to leave the country for two months and the next we knew we could stay!

The start.

We flew over Johannesburg, South Africa on a one-way ticket (which is a whole other story with several bumps on the road, read about it here). From there we visited some friends at the community operated Wild Olive Tree Camp next to Orpen Gate of Kruger National Park. Lars had done his thesis research there a few years back and we were eager to see them again and wondering how they were doing. Turns out, great! We definitely recommend staying there. It has become a beautiful tented camp fully operated by the locals, all the facilities you need and a brilliant game driver. After that, we went to Graskop near Blyde River Canyon where we stayed in our own little apartment for a few days with internet to figure some stuff out. From here, we called with several people from Zambia to find the best way to get a work permit. Our conclusion in the end… Get to Zambia as quickly as we can on a business permit and figure it out from there!

Our car.

Next step was to get our car. Last time we were in southern Africa, we bought a Toyota Landcruiser Prado together with our friend. It had done us well during those three months driving, except for the one time when the shocks broke on a horrible road in Etosha NP (read about it here). Unfortunately, during the time our friend used it, several things broke and we had to invest a lot more money than we intended. And then you have the next step, you have to figure out a price to buy each other out. We had discussed it and our friend agreed that he would buy us out and we would fix another car in Gaborone, Botswana. Or even in Zambia, we weren’t sure yet. However, when we suggested a price which we thought was fair, our friend started thinking and asked us to buy the car from him. Unfortunately, Lars and I didn’t agree on the fairness of this whole process, so that was a rollercoaster of intense discussions between us, advice from car mechanics and some more from family… Alas, in the end, friendship and practicality went over money and we regrettably spent much more of our budget on the car then we intended to. What we learned, it is smart to buy a car together, but properly think about the rules in advance, put them in black and white and sign them. Don’t just trust on your friendship, because in the end you’ll have different views on what’s fair and what’s not.

Reunited with Sisi! (These are old pictures from our last trip)

More car trouble!

Hold your horses, this wasn’t the end of our car issues. We drove a day to pick it up, get it registered on our name and drove a day back again to have everything checked. The mechanics found some other parts that were broke, not essential if you’re just driving on tar roads, but they are essential in the bush. And thus, we had to have them fixed. These parts had to come from Johannesburg and that takes three days… And of course, weekend included. Then when they arrived, the girl from the Toyota dealer ordered the same part twice, instead of two different ones. In short… it took another two weeks in Gaborone before we could leave. Luckily for us, we were staying in a great Airbnb with a local family and two sweet dogs (link Airbnb). Our host, Tumo, who is the same age as us and a traveler as well, took us out on several occasions. And on Mothers day, his mum vouched to be our substitute mom while we were there! We’ll miss them and definitely stay there again when we’re back in Gabs.

Setting up the NGO.

During these two weeks waiting in Gabs, we started to do some more research online about our best options. We found out the best thing to do when we enter Zambia, is to start the process of setting up our own NGO. We didn’t find any party around Kafue NP willing to employ us, so basically, we’ll have to employ ourselves then to get a work permit! We did this by getting into Zambia ourselves on a business permit (you’ll need an invitation letter from a Zambian resident to show you’ll be there on business) and go through the whole process, visit all the offices etc. But actually, a lot can be done online from a distance if you just know how, and we know how now! So let me walk you through it.

To set up an NGO as a foreigner there are some rules. First and foremost, your Board needs to be at least 50% Zambian residents. Tips for this; obviously find Zambian people you trust and who have enough money themselves. Make sure they know they are not going to get any money out of it.

There are currently still two ways to set up an NGO in Zambia. The official and best way is registering your NGO with the Ministry of Development. The law of the Non-Governmental Organisations Act No. 16 of 2009 (the “Act”) requires all NGOs as well as international NGOs operating in Zambia to be registered in accordance with the Act. Here’s the steps you’ll need to follow:

1) Certificate of Registration

  • Step 1
    You need to submit three copies of Rules and Regulations of your NGO and a recommendation letter from the collaboration government Ministry. Below are the guidelines of a constitution and the recommendation letter. You may not necessarily follow the order below, however the rules and regulation of your NGO must have contents as outlined below.

<Guidelines of a constitution>

  • Name of Organisation
  • Postal/ Physical Address
  • Objectives/ Aims
  • Office Bearers
  • Duties of Office Bearers
  • Term of Office Bearers
  • Members
  • Termination of Membership
  • Discipline
  • Finance
  • Meetings
  • Elections
  • Amendments to Constitution
  • Dissolution
  • Disposal of Assets upon Dissolution
  • Extract from “Register a Society or Church” by Office of the registrar of societies

<Recommendation letter>

Recommendation letter from line Ministry which the NGO will work under. This means, you’ll have to visit the local office of the Ministry in the town your NGO is based to get this recommendation letter.

  • Step 2

When you submit the above, details about the procedure and required documents will be provided. Below are the required documents;

  • Form 1- Application for Registration/Exemption, the form must be submitted in triplicate (3)
  • Copies of NRC, Passport or Driving Licences in respect of Zambian Members and Immigration permits in respect of Non-Zambian members must be submitted. Additionally, phone numbers of the office bearers should be included.
  • All the members appearing on the form must be scrutinized and cleared by the Police before the application for Registration is submitted (fingerprint certificates should be attached to the application).
  • Three certified copies of the NGO’s Constitution must be attached.
  • Clearance letter from the Registrar of Societies, PACRA and Lands and Deeds.
  • Fee: ZMW1,008.00 for International NGOs

Registration forms can be obtained online or from the Ministry of Community Development, Mother and Child Health, Headquarters, at the department of Registrar for NGOs and the District Community Health Office in all the Provincial capitals, where a manual receipt will be issued upon production of a computerized bank receipt and deposit slip showing payment of a non-refundable application fee.

  • Step 3

When your documents are approved, you will be given the certification which has a registration number. The certification is issued within three months of submission of all required documents. You are advised to make a schedule which shows time deadlines.

As you can see, applying for an NGO through the Ministry of Development can take up to three months. We don’t have that time, as we needed the NGO to apply for the volunteer work permit. The other way is registering yourself as a ‘Company limited by guarantee, non for profit’ at PACRA. The procedure for that is as follows:

Step 1. Name Clearance.
If you do this online, this might take up to three days. If you go to the PACRA office, they will give you the Name Clearance immediately. You don’t need much for this:

  • Three possible names for your NGO
  • Your ‘principal business’ in accordance with the ISIC Classification. For us, and for most NGO’s this is Other social work activities without accommodation.
  • Certified copy of the NRC(s) of your Zambian Directors
  • Fee which is 90 Kwacha

Step 2. Set up the NGO

We went to the PACRA and had our Name clearance the first afternoon. We also already took the documents described below to have them checked. The lady from PACRA told us the few things we did wrong or needed extra. As we had everything ready, we could set up the company limited by guarantee the next day!

  • Articles of Association (you can find a format online/here)
  • Form 3 from the PACRA website
    • On this form you need the signatures of all Directors. If it is a photocopy (which it was for us, because our directors were in Mumbwa and Lusaka, while we were in Livingstone), you’ll need to get this certified at the court.
    • To certify a signature, you need the already certified copies of the NRC of these people. These can be copies. It costs 10 Kwacha to have a document certified.
    • Have a look at this form for all the information you’ll need. E.g. personal details of all the directors, guaranteed amount, address for your NGO office etc.
  • Registration fee which was 950 Kwacha

After we’ve received our work permits and settled down a bit, we will also register as an NGO through the Ministry of Development, as every NGO will need to do this in the end.

Work permit.

After the registration of the NGO, we wanted to apply for the volunteer work permit. This has to be done online nowadays. However, we did visit the immigration office for advice, as we heart too many different stories. At PACRA we have put ourselves as Guarantors of the company, so we’re basically the owners. Some people said we then couldn’t apply for a work permit, as we cannot employ ourselves. However, this is going to be an NGO, so we will volunteer. This is what we asked at immigration, and they told us it should be fine. If you want to be sure, start off with asking some friends or family to be the guarantors of the company. This is only an amount of 7500 Kwacha per person (which is about 500 euro) and you can agree between yourselves on paper that you will pay this amount when things go wrong.

Online registration of your NGO

Back to immigration. We explained all of our circumstances to the immigration officer and he told us that we could apply online through the NGO. However, to have an online account on the NGO’s name, we needed some other things first.

  • A ZRA clearance or TPIN. You can also apply for this online, but we went to the office in the hope that everything would go faster (it didn’t).
  • Certificate of NGO
  • Letter addressed to Director of Immigration with the question to unlock the online immigration registration account of your NGO (click here for our letter).

Take these papers to the immigration office to get your account unlocked. For us the unlocking of the account took about a week and a daily visit to the office, but we were very unlucky. The IT guy in Livingstone, apparently the only one in the whole office who knows how to work with the online registration, was on leave and they couldn’t (or wouldn’t) get a hold of the IT guy in Lusaka. In the end we went to Lusaka ourselves and fixed it there.

Online registration for your Work Permit.

After the page for the NGO is unlocked, you can apply for the work permit. You could apply for the work permit individually, but this will cost you about three times more. That’s why we went through the NGO. For the application you’ll need A LOT of documents:

  • Covering letter from employer addressed to the Director General of Immigration
  • Application for an Employment Permit (Form 23 for volunteer employment permit)
  • Employment contract/Letter of offer
  • Police Clearance from country of residence
  • Curriculum Vitae
  • Registration certificate from the relevant professional body in Zambia (where required)
  • Certified Copy of qualifications (academic, professional)
  • Copy of marriage and birth certificates (where available)
  • Certified copy of valid Passport particulars (bio data & last endorsement stamp for Zambia)
  • Certified certificate of company
  • List of Directors
  • Two recent passport size photographs
  • Prescribed fee (volunteer work permit requested through NGO should be 2000 Kwacha)

All of this was in cooperation with our Zambian directors and with total transparency towards all the officers we’ve asked for advice. It’s then that they’ll realize your intentions are good and that they want to work along. Unfortunately, the officers from immigration we talked to, won’t actually be the ones handling our case, so we’ll have to wait and see how it turns out! We’ll keep you updated 😊.

Posted by bylifeconnected in Blog, 0 comments

Kafue Nationaal Park – Een plek met potentie

Kafue Nationaal Park - Een plek met potentie

Na de inspirerende ontmoetingen met de mensen van VisionZambia en hun projecten (lees hier), zijn we op weg gegaan naar Kafue National Park. Dit nationale park is het grootste park van het land en één van de grootste ter wereld. Met een oppervlakte van 22.500 vierkante kilometer is het bijna net zo groot als België. Wanneer je dan ook nog de zogenaamde bufferzone meetelt, is Kafue bijna 1,5 keer zo groot als Nederland! Lonely Planet vermeldde dat de noordelijke vlaktes op de Serengeti leken; een groot aantal grazende dieren en een geweldige plek om luipaarden te spotten. Je kunt je onze enthousiasme voorstellen. We kampeerden op Roy's camping, een kamp net buiten de ingang van het park, direct naast de Kafue rivier. Nijlpaarden dreven rond in het water op ongeveer 20 meter van onze tent en we leerden dat deze dieren behoorlijk luidruchtig zijn! Wanneer er één begint te knorren (wat regelmatig gebeurt), knort de hele groep als antwoord. Luidruchtig, maar erg leuk!

Olifanten die de Kafue-rivier oversteken, direct naast ons kamp!

We waren van plan om enkele dagen in dit gebied te verblijven, deels om toeristische redenen, maar ook omdat we dachten dat het een goede plek zou zijn om een ​​project te starten. Toevallig bevonden we ons precies op de juiste plek om ons onderzoek naar het gebied te beginnen. Roy (de baas van de camping) bleek één van de belangrijkste figuren in het gebied te zijn met betrekking tot natuurbehoud. Hij zit in een regeringsraad die beslist over de indringers in het park, plus hij was één van de slechts twee mensen die vanuit Zambia naar een Afrikaans ivoren handelscongres in Namibië werden gestuurd. Behalve Roy waren er ook nog anderen waaraan we onze vragen konden stellen. Zo was er een ander kamp op een paar meter van onze camping. Dit was een Panthera-onderzoekskamp, ​​wat al meer dan twee jaar thuis is voor Kim (cheetah-projectleider), haar man Jake en hun kinderen. Jake was er op dat moment niet, omdat hij op een anti-stroperij patrouille in Angola was. We hebben echter wel Kim (Nieuw-Zeeland), Rico (Nieuw-Zeeland/Nederlands) en Anna (Verenigde Staten) ontmoet met wie we een gezellige avond rond het kampvuur hebben doorgebracht. Kim liet haar geweldige gitaarvaardigheden zien en probeerde Lars te overtuigen om te spelen. Hij moest haar beloven dat hij niet terug zou komen voordat hij tenminste één nummer kon spelen! Oftewel, iets om te oefenen voor thuis!

Zonsondergang over de Kafue-rivier, het uitzicht vanaf onze kampeerplek!

Kim gaf ons ook veel informatie over het gebied en het onderzoek dat ze deden. Bovendien gaf ze ons de contactgegevens van andere mensen in de omgeving. Allereerst zijn we met Lyndon en Ruth gaan praten. Dit is een stel uit het Verenigd Koninkrijk dat een aantal jaar in Malawi werkte voor een anti-stroperij-NGO. Ze besloten om te vertrekken en hun eigen bedrijf te beginnen. Ze hebben eerst een half jaar in Nalusanga (het dorp van de ingang van Kafue) gewoond tijdens het opzetten van een lodge. Dit is 18 maanden geleden en de lodge die ze hebben gebouwd ziet er geweldig uit. Zodra ze winst beginnen te maken, willen ze dit gebruiken voor anti-stroperij maatregelen.

Ten tweede ontvingen we de contactgegevens van Jeni van Game Rangers International, die we helaas een andere keer zullen moeten ontmoeten. Maar één van de dingen die ze heeft opgezet, is een Women Empowerment Group, waar de vrouwen afval gebruiken en er prachtige sieraden van maken.

Uiteindelijk brachten we een dag door met Mulyo, een zeer enthousiaste en opportunistische man met een enorme hoeveelheid kennis die hij maar wat graag deelde (lees, hij praat veel!). Hij bood aan om helemaal uit Lusaka te komen (ongeveer 4 uur rijden) om alle vragen die wij konden bedenken over Kafue NP te beantwoorden. Heel aardig van hem! Voordat hij aankwam, stuurden we hem een ​​lange lijst met vragen en de volgende dag hebben we ze allemaal behandeld. Ik wist niet dat iemand zo veel kan praten zonder een pauze of een slokje water te nemen. Maar dit was uiteindelijk natuurlijk super positief, wij hebben goed geluisterd en zoveel mogelijk opgeschreven. Aan het eind van de dag hebben we niet alleen veel informatie, maar ook een diep respect voor deze man gekregen. Blijkbaar werkte hij zichzelf helemaal op van een kind in een arm plattelandsgezin tot aan het hoofd van een afdeling voor resource management voor een hele provincie en meer. Zoals je je kunt voorstellen, zullen we deze relatie koesteren.

Roy's camping was een prachtige plek in de wildernis met alleen basisvoorzieningen, maar het meest geweldige uitzicht direct over de Kafue River!

Laat me je vertellen wat we van al deze mensen samen hebben geleerd. Allereerst is Kafue National Park omringd door gebieden voor game management (GMA's) die zouden moeten functioneren als een bufferzone. Hier zijn de hoofdactiviteiten plezier jacht, vissen, lodges en (foto)safari's. Voor al deze activiteiten zijn vergunningen nodig en er is geen landbouw toegestaan. Het belangrijkste verschil met het eigenlijke park is dat er helemaal geen jacht is toegestaan ​​in Kafue NP. Na deze zogenaamde GMA's zijn er de Open Areas. Dit is waar de lokale mensen wonen en mogen verbouwen en boeren. Eén van de eerste problemen waar we over hoorden zijn de zogenaamde indringers (encroachers). Mensen van buitenaf, geen lokalen, dringen de GMA's binnen en richten grote boerderijen op. Hierdoor worden vele bomen gekapt en verbrand en de dieren worden afgeschrikt. Deze inbreuk is illegaal, maar omdat het in de GMA is en niet in het park, is de verantwoordelijkheid voor wetshandhaving onduidelijk. Ze hebben toestemming van de hoogste regeringsdirecteur nodig om deze mensen uit te zetten en er gaat veel tijd voorbij voordat dit echt gebeurt. In de tussentijd zijn de oorspronkelijke bewoners van de GMA's, degenen die werden verwijderd en aan de randen van de GMA's werden geplaatst, boos. "Als de overheid deze mensen niet straft, waarom zouden we niet gewoon teruggaan?" Eén van de oorspronkelijk negen GMA's is vanwege dit exacte probleem al verdwenen. En de GMA die wij bezochten neigt ook sterk richting dit punt te gaan.

Das is één van de problemen. Dan is een ander probleem, zoals gewoonlijk, geld. Er waren verschillende geldverhalen te horen, allemaal verbonden met de rol van de overheid. We hebben gehoord dat de prijs op de wilde dieren (game money), die de jachtconcessiehouders moeten betalen aan de overheid, te hoog is. Het is zo hoog geworden dat de jachtexploitanten het zich niet kunnen permitteren om duurzaam te jagen, waarbij bijvoorbeeld alleen oude/zieke dieren worden doodgeschoten. Om toch aan hun inkomen te komen, jagen ze op alle dieren, ook de gezonde. Hierdoor raken op de lange termijn deze bronnen uitgeput; als ook de jonge dieren worden afgeschoten kunnen ze zich niet meer voortplanten. Ten tweede is dit zogenaamde game money niet goed verdeeld. Laten we zeggen dat honderd mensen werken in een jacht-GMA, waarvan 25% overheidsfunctionaris is en de rest de lokale gemeenschap. Het game money wordt precies andersom verdeeld; 75% gaat naar de overheid en slechts 25% naar de gemeenschapsmensen... (Red: dit zijn geen feitelijk gecheckte getallen, maar schetsen een beeld van de situatie)

Ten slotte zijn er veel dingen nodig om zo'n gigantisch park te beheren, bijvoorbeeld brandbestrijding, dierentelling, anti-stroperseenheden, onderzoek enz. Maar eerst en vooral een alomvattend beheerplan en voor zover we hebben gehoord (uit verschillende bronnen) is dit plan incompleet, om de simpele reden dat het managementteam ofwel de achtgrond of de middelen mist om dit te veranderen. Wat betreft middelen, de voertuigen zijn kapot of ze hebben simpelweg niet het geld om brandstof te kopen. De rangers dragen rugzakken en kleding die uit elkaar vallen. Het is zo triest en de oplossing moet komen van een regering die op zijn zachtst gezegd niet echt betrouwbaar is.

Op weg terug naar het kamp waren alle bomen gevuld met pelikanen! We hadden geen idee waar ze vandaan kwamen!

Al deze elementen samen hebben geresulteerd in een leeg park met nog maar 10-20% van de oorspronkelijke hoeveelheid dieren. Maar er is zoveel potentieel voor behoud en ontwikkeling hier, je kunt het gewoon voelen! We merkten dit op onze tweede dag daar, toen we het park in gingen. Om naar de Busanga vlaktes (de zogenaamde Zambiaanse Serengeti) te komen, moesten we meer dan 130 km door het park rijden. De dichtstbijzijnde betaalbare camping van Busanga was echter drie uur rijden terug van de manier waarop we kwamen... Dus er is niet eens een plek voor budget-reizigers om te verblijven in de buurt van de belangrijkste attractie van het park. Er waren natuurlijk lodges, maar deze waren voor de rijke mensen, degene die mensen die naar het park werden gevlogen.

Maar goed, dat is dus een belangrijke gemiste kans en een zeer frustrerende uitdaging voor ons. Normaal gesproken rijden we 130 km door een wildreservaat, in.. twee dagen? Dit komt omdat wij dus stoppen voor elk dier dat we tegenkomen, inclusief vogels! In dit park duurde het echter 'slechts' zes uur. En dat was omdat er eigenlijk gewoon geen dieren waren naast een paar puku's en impala's. En dat terwijl je langs een rivier rijdt, een constante waterbron. En we ook nog eens op de hele route door verschillende habitattypen zijn gereden. Hier klopt iets niet! Hoe is dit mogelijk? Toen we eindelijk de vlakten bereikten, was dat voor ons nogal een tegenvaller. Er was een kleine kudde gnoes en een kleine kudde puku's. Nu hoorden we dat we ook wel een beetje pech hadden, omdat je normaal ook buffelkuddes kunt vinden, maar het was absoluut niet wat Lonely Planet ons beloofd had. Gelukkig zagen we een leeuwin met een jong op de weg daarnaartoe, en op de terugweg werden ze vergezeld door twee andere leeuwinnen. Dus dat maakte onze dag toch nog goed!

De leeuwin die onze dag maakte !! Hier was ze op zoek naar haar diner!

De mensen, deze plek en het potentieel hebben ons geïnspireerd om een plan voor dit gebied op te stellen. Wat is ons voorstel als we uiteindelijk een project in Kafue NP beginnen? We willen optreden als een katalysator zodat er een situatie gecreëerd wordt waarin de lokale bevolking van het park zal profiteren. Wij zijn van mening dat als zij hiervan profiteren, zij de hulpbronnen van het park niet onduurzaam hoeven te gebruiken (stroperij en landbouw). En meer nog, zij zullen de eersten zijn die de natuurlijke bronnen willen beschermen. Waarschijnlijk is het onze belangrijkste taak om de gemeenschappen zoveel mogelijk creatieve en duurzame economische prikkels te bieden. Onze ambities reiken uiteraard nog veel verder. Als je meer informatie hierover wilt, neem dan contact met ons op :).

Red: ondertussen hebben we een projectplan opgesteld. Lees hier meer over

Maar laten we nog niet op onszelf vooruit lopen! We hebben nog twee maanden reizen door Zambia, Botswana en Namibië voor de boeg om meer inspiratie, andere perspectieven te krijgen, te leren of zelfs een betere locatie te vinden om een ​​project te starten! Misschien heeft deze blog ook enkele ideeën in jou geïnspireerd? Ideeën of suggesties die je zou willen delen? Hoe kunnen we deze mensen bijvoorbeeld een beter leven geven? Of misschien wil je gewoon reageren op onze avonturen? Laat het ons weten in de commentaarsectie hieronder.

Logischerwijs maakte deze schattige kleine welp onze dag in Kafue NP!

Posted by Kellie Bocxe in Nederlands, 0 comments

Simalaha Community Conservancy – Nederlandse versie

Simalaha Community Conservancy

Een beginnend natuur behoud community project.

Zo, dit was me toch een situatie waarin we ons nog nooit hebben bevonden. In de Filippijnen hebben we al het belang van bepaalde tradities meegemaakt. Maar ik ben nog nooit zo nerveus geweest voor een eenvoudige ontmoeting! Al is dit waarschijnlijk heel natuurlijk, omdat onze ontmoeting was in het koninklijk paleis met de koninklijke familie van Barotseland. Blijkbaar is dit vergelijkbaar met een ontmoeting met onze Nederlandse koning, koning Willem-Alexander, en dan met heel veel regels. Ik moest bijvoorbeeld een chitenge dragen, wat in feite gewoon een sarong is. En onze schouders moesten bedekt zijn. De kinderen die rond het paleis woonden, waren degene die ons mee naar binnen namen. Eén jongetje hield mijn hand vast, om zeker te weten dat ik hem wel volgde. We liepen naar een dame, en alle kinderen knielden om haar heen. Het jongetje wat mijn hand vast had, trok me naar beneden.... Schijnbaar moesten we knielen voor deze mevrouw. Deze mevrouw zei dat we plaatst moesten nemen (buiten om een steentje), en we ons gezicht richting een gebouw moesten keren. Een man kwam hier naar buiten, en hij vertelde ons wat we moesten doen voor we de Mwandi Bre Kuta (het gebouw) zouden binnengaan; kniel voor de ingang en klap een paar keer in je handen, ga dan naar binnen en doe hetzelfde voordat je op je stoel gaat zitten. Dit is serieus! Gelukkig hadden we een geweldige kerel bij ons, Mike Mwenda, gemeenteraadslid voor de Mwandi-afdeling. Ik ben er vrij zeker van dat hij het jongste raadslid in Zambia is met zijn 23 jaar, en hij is erg gepassioneerd over zijn gemeenschap en alle mensen daarin.

Hoe dan ook, we kwamen het gebouw binnen en voelden ons behoorlijk ongemakkelijk bij het uitvoeren van al deze rituelen. Vijf oude mannen zaten op een rijtje langs de muur naar ons te kijken terwijl we dit deden en tegenover ze gingen zitten. Deze mannen worden Induna genoemd en maken deel uit van de Barotse Royal Establishment. Mike was bij ons om te vertalen en we werden bestookt met vragen. We gingen hierheen met het idee dat wij degenen zouden zijn die de vragen stelden, dus hier moesten we ons even op aanpassen! Maar we beseften dat ze probeerden uit te vinden of wij hen van enige hulp konden zijn. Laat me dit even uitleggen. We zijn dit gebied gaan bezoeken omdat dit een uniek Community Conservation-project is in Zambia, waar de initiatiefnemers van het natuur behoud ook werkelijk de lokale bevolking is. En het land is ook van de gemeenschap en niet van de overheid. De koning en een van de induna waarmee we spraken, waren degenen die de Simalaha Conservancy hadden opgezet met de hulp van Peace Parks en Kaza. Ze zijn nu vijf jaar bezig en zijn er klaar voor om toeristen aan te trekken. Echter is er nu nog helemaal geen lodge of camping. Ze wilden weten of wij misschien geïnteresseerd waren in het opzetten van een lodge! Wauw .. dat was wel even iets om over na te denken...

 

De gnoe's die geintroduceerd zijn in het gebied. Deze stonden op dezelfde vlakte als grazend vee! Erg bijzonder om ze gemixt te zien.

Maar eerst hebben we ons plan aan hen voorgelegd en wilden we meer weten over het beschermde gebiede. De manager van de conservancy werd gebeld en we konden hem de volgende middag ontmoeten. In de tussentijd heeft raadslid Mike ons rondgeleid in de omgeving. We bezochten Sikuzu Village, het dorp direct aan de rand van de conservancy, en de gemeenschapsschool. Deze school is pas een paar jaar geleden opgericht en had nog verschillende problemen, vooral met betrekking tot water. Er is namelijk helemaal geen water en door klimaatverandering waren verschillende waterbronnen in de buurt opgedroogd. De kinderen moeten 2 km lopen om water te halen uit de rivier! En dan heb je ons, de Westerse wereld, en wij vinden het allemaal maar zo vanzelfsprekend dat we stromend water uit de kraan hebben... Een soortgelijk probleem deed zich voor met een project in de gemeenschapstuin. Een zeer succesvolle tuin was hier geplant en onderhouden door de gemeenschap; ze gaven zelfs gratis groenten en geld aan de allerarmsten. Echter, de pomp naast de tuin is een paar maanden geleden kapot gegaan / opgedroogd en water halen uit de rivier is voor deze hoeveelheid planten onmogelijk. We zagen dat alle groenten waren uitgedroogd en er nog maar een paar rode tomaten aand de planten hingen. Dus ook al hadden we een gebied verwacht dat het allemaal onder controle had, ook hier vonden we toch de voornaamste problemen die je vind in Afrikaanse Derde Wereld landen. En, zoals we hier ontdekten, worden deze problemen alleen maar verergert door klimaatverandering. We kunnen dus aannemen dat deze problemen in de toekomst alleen maar toenemen in plaats van afnemen!

Na dit trieste verhaal nam Mike ons mee naar het visserskamp Mabale waar zijn vader en zijn familie in het droge seizoen wonen. Dit is precies aan de rand van het natuurpark. Hij vertelde ons dat er nog steeds mensen leven in het park waar ze vissen en zelfs vee hebben! We zagen deze koeien en de zebra’s gemixt grazen! In het visserskamp ontmoetten we zijn vader en familie, en hij toonde ons de eenvoudige, één jarige huisjes van gras waar ze in wonen. Op de terugweg hebben we nog even drie jonge vrouwen met hun baby's in de auto gepropt zodat ze niet dat hele stuk naar het dorp hoefden te lopen (kostte ons 15 minuten met de auto, kun je je voorstellen hoe lang dat te voet duurt!).

Zoals Mike ons hier vertelde horen deze kinderen eigenlijk op school te zitten, maar in plaats daarvan zijn ze bij hun ouders om te helpen met vissen. Hij wil dit graag veranderen.

Toen we eenmaal terug waren, kregen we te horen dat we konden kamperen in de lodge naast het Koninklijk Paleis. Pas later beseften we dat we in de achtertuin van de prins logeerden!!! De volgende dag zouden we om twee uur weer een vergadering hebben. En ik was al helemaal voorbereid op weer zo’n ongemakkelijke traditionele ontmoeting als de dag ervoor. Alleen deze keer zelfs zonder onze vertaler, want hij was er niet!? Maar verrassend genoeg kwamen ze naar ons toe, en zelfs een uur te vroeg. Terwijl we aan het lunchen waren, zagen we een van de induna, de oudste man die meehielp met het opzetten van de conservancy, samen met de manager naar ons toe lopen! Het was een beetje ongemakkelijk omdat we net aan het eten waren, maar ze hebben op ons gewacht op het terrasje van de lodge. Hier kwamen we er eindelijk achter dat de man die in aardig armoedige kleren rond het terrein liep, eigenlijk de prins was... Holy shit, dat was raar, wij hadden gewoon aangenomen met hoe hij eruit zag, dat het een van de jongens was die het terrein verzorgde. Desalniettemin was deze bijeenkomst veel meer casual en konden we antwoorden krijgen op onze vele vragen. De prins was zeer behulpzaam en de manager had geregeld dat een paar jongens ons na de ontmoeting meenamen naar de conservancy. Tijdens deze vergadering leken ze te beseffen dat we niet degenen waren die een lodge zouden komen oprichtten, omdat we met andere intenties naar Afrika waren gekomen. Dit was de dag ervoor ook onze conclusie, vooral omdat we van mening zijn dat dit Simalaha-project al aardig in de goede richting gaat, zowel in gemeenschapsontwikkeling als in natuurbehoud. Met de leiding van de koning van Barotse en de hulp van de Peace Parks en Kaza, zijn er genoeg mensen geïnvesteerd in dit gebied om het succesvol te maken. Als je echter iemand kent, of als je iemand bent die een lodge in Afrika wilt opzetten, dan is dit je kans!!

De jongens die ons rondleidden in het park lieten ons ook de plekken zien die gereserveerd zijn voor toekomstige lodges. En ze zijn behoorlijk geweldig!  Net als de visie van het hele project. Er is een grote vlakte die plek heeft voor een grote hoeveelheid grazers en veel mopane bos eromheen voor de browsers. Momenteel zijn ze in het proces van het herintroduceren van zebra's, impala's, gnoe’s en giraffen, afkomstig uit Botswana, Namibië en zelfs Kafue NP. Op dit moment is het gebied nog steeds omheind, maar in de toekomst zal het een kruispunt worden voor wilde dieren tussen Botswana, Namibië, Zambia, Zimbabwe en Angola. Een initiatief genaamd Kaza met als doel de verschillende natuurgebieden in deze landen met elkaar te verbinden en daarmee het grootste natuurgebied van Afrika te worden (lees hier meer over).

 

Omdat Simalaha precies op de grens ligt tussen Chobe NP en Kafue NP, is dit precies de verbinding die ze nodig hebben. Bovendien is het een goede plek voor toerisme omdat het aan de rivier de Zambesi ligt. In noord-westelijke richting zijn er de prachtige Ngonye watervallen die we hebben bezocht. En in de zuidoostelijke richting ligt Victoria falls. Als ze echter willen dat het toerisme zich ontwikkelt, is er één ding die ze echt eerst moeten verbeteren, namelijk de weg naar Livingstone (Victoria Falls). We hebben nog nooit in ons leven zo'n slechte weg gezien. Een reis die ongeveer anderhalf uur zou moeten duren, duurde nu vier uur! Deze weg heeft meer kuilen dan weg! Maar goed, dit heeft niets afgedaan aan de indrukwekkende ervaring die we hadden in Simalaha en we zijn blij dat we deze inspirerende plek hebben bezocht.

Posted by bylifeconnected in Projecten, 1 comment

Simalaha Community Conservancy

Simalaha Community Conservation - Mwandi

A Project with Climate Change problems and Third World issues

Voor de Nederlandse versie - Klik hier

Now this was a different experience from what we have ever been in. In the Philippines we have encountered the importance of certain traditions and official ways to do things. But I have never felt this nervous for a simple meeting than what I felt in Mwandi! But I guess this is only natural, as we set out to meet at the Royal palace with the royal family of Barotseland. Apparently, it is kind of like meeting with our Dutch king, King Willem-Alexander, and then with a lot of rules. For instance, I had to wear a chitenge, which is basically a sarong. And our shoulders had to be covered. Some kids that lived around the palace took us inside, one was holding my hand. We walked over to a lady sitting there, and the kids all kneeled before her. The kid who was holding my hand started pulling me down. Apparently, we had to kneel! Then the woman told us to sit down and face towards the building. A man came out and after we explained what we were doing here, he told us what to do when we would enter the Mwandi Bre Kuta (the building); before the entrance, kneel and clap your hands, then go in and do the same thing before you sit on your chair. Luckily, we had a wonderful guy with us, Mike Mwenda, honorable councillor for Mwandi ward. I’m pretty sure he is the youngest councillor in Zambia with his 23 years, and he is very passionate about his community and all the people in it.

The wildebeest that have been re-introduced to the Simalaha Conservancy area.

Anyway, we entered the building, feeling quite uncomfortable doing all these rituals. Five old men were watching us, lined up against the wall, and we were seated opposite them. These men are called Induna and are part of the Barotse Royal Establishment. Mike was with us to translate and we were bombarded with questions. As we went here with the idea that we would be the ones asking the questions, this was a bit of an adjustment! But we realized they were trying to find out if we could be of any help to them. You see, we went to visit this area because this is a one-of-kind Community Conservation project in Zambia where the initiators of the conservation are the actual people of the community. The King and one of the induna we spoke to, were the ones who had set up the Simalaha Conservancy with the help of Peace Parks and Kaza. They are now five years into the project and are ready to take on tourism, but there is no lodge yet. They wanted to know if we were interested in setting up a lodge! Wauw.. that was something to consider...

But first we laid out our plan to them and we wanted to know more about the conservancy. The manager of the conservancy was called and we could meet with him the following afternoon. In the meantime, councillor Mike showed us around. We visited Sikuzu Village, the village directly on the border of the conservancy, and its community school. This school was only set up a few years ago and still had several issues, especially concerning water. There was no water and due to climate change, several of the wells in the vicinity were dried up. The kids have to walk for 2 km’s to haul water! And then you have us, we just take all of this for granted in the Western world…. A similar problem had occurred with a garden community project. A very successful garden was planted and maintained by the community; they even gave free vegetables and money to the very poor. However, the pump next to the garden broke down/dried up a few months ago and hauling water from the river for this many plants is impossible. We saw that all the vegetables were drying out and only a few red tomatoes were left on the plants. So even though we had expected an area that had it all figured out, the major issues of Third World African countries remain. And as we found out here, climate change is increasing these problems. We can safely assume these problems will become even worse over time!

After this sad story, Mike took us to the Mabale fishing camp where his father and family live during the dry season. This is right on the edge of the conservancy. He told us there are still people living inside the conservancy where they fish and have cattle. We saw these cattle mix with the wildlife! At the fishing camp we met his father and family, and he showed the simple, one-year houses from grass where they live in. On the way back we squeezed in three young woman with their baby’s in our car, so they didn’t have to walk to the village (took us 15 minutes by car, can you imagine how long by foot!). And once we were back we were told we could camp at the lodge next to the Royal palace. Only later did we realize we were staying in the backyard of the prince!!! The next day we were to have another meeting at two ‘o clock, I’m already feeling anxious around one, imagining a similar meeting to the day before. Only this time without our translator!? But surprisingly enough they were an hour early. While we were having lunch, we saw one of the induna, the elderly one who helped set up the conservancy, walk up to us together with the manager! That was a bit awkward, but then they went and waited for us at the deck. Here we finally realized that the guy who was walking around the terrain in kind of shabby clothes, was actually the prince... Holy shit, that was weird, as we just assumed it was one of the guys maintaining the terrain. Nevertheless, this meeting was a lot more casual and we were able to get answers to our many questions. The prince was very helpful and the manager had some guys come over so they could take us into the conservancy after the meeting. During this meeting, they seemed to realize we were not the ones to set up a lodge as we had come to Africa with other intentions. This had been our conclusion as well, especially as we feel that this Simalaha project is already heading in the right direction in both community development and nature conservation. With the guidance of the king of Barotse and the help of the Peace Parks, there is enough people invested in this area to make it successful. However, if you know anyone, or are that person that wants to set up a lodge in Africa, here is your chance!!

The guys that showed us around in the conservancy after the meeting, pointed out the places they have reserved for a lodge, and they are pretty amazing! And so is the vision of the conservancy. There is a large floodplain that will have a very high carrying capacity for grazers and a lot of mopane forest for browsers. They are in the process of restocking with zebras, impalas, wildebeest and giraffes, coming from Botswana and Namibia and even Kafue NP. At the moment, the area is still fenced, but in the future, it will become a crossing area for wildlife between Botswana, Namibia, Zambia and Angola. A initiative called Kaza that has the aim of connecting the different wildlife areas in these countries, thereby becoming the largest wildlife area in Africa (read more about it here).

As Simalaha is right on the border, between Chobe NP and Kafue NP it is the crossing they need. Plus it is actually a good place for tourism because it is located along the Zambesi river. Going in the north-western direction there is the beautiful Ngonye falls we have visited. And in the south-eastern direction there is Victoria falls. However, if they ever want tourism to develop, one of the things they will have to improve is the road to Livingstone (Victoria falls). We have never in our lives seen such a bad road. A trip that should take about one and a half hour now took four! The road has more potholes than road! But that didn’t take anything from the impressive experience we had in Simalaha and we are happy to have visited this inspiring place.  Read more about it here...

Posted by bylifeconnected in Geen categorie, Projects, 2 comments

Cheshire Weeshuis en Boerderij Ontwikkeling – Kaoma, Zambia

Cheshire Weeshuis en Boerderij Ontwikkeling - Kaoma, Zambia

Onze volgende bestemming vanuit Kafue National Park was Kaoma, waar we een weeshuis zouden bezoeken. We wisten echter niet dat op de dag dat we vertrokken het ook de Zambiaanse Onafhankelijkheidsdag was (van de Britten zoals gewoonlijk). Net als in elk land gaan mensen de straat op om zoveel mogelijk te dansen, drinken en de regels te negeren! Gelukkig zijn de Afrikanen aardig voorzichtig met auto's (waarschijnlijk voor een goede reden), dus meestal waren ze al uit de weg toen wij voorbij kwamen. Koeien en geiten kunnen hier nog iets van leren. Zelfs al leverde het wat vertraging op, het was erg leuk om de Zambiaanse mensen te zien feesten.

We kwamen aan bij het Cheshire Weeshuis Guesthouse rond 18.30 uur. De opbrengst van het guesthouse wordt geïnvesteerd in het weeshuis, dus een goede manier om geld uit te geven! Voor de eerste keer in een lange tijd sliepen we in een echt bed, maar ik kan je vertellen dat ik de dak tent mistte. Dit had weinig te maken met de awesomeness van onze dak tent en meer met de kwaliteit van het bed wat meer op een soort badkuip leek (Kellie en ik rolden de hele nacht tegen elkaar aan, lastig maar knus!).

De twee fantastische dames die het weeshuis besturen, hier leggen ze ons het één en ander uit over de boerderij.

De volgende morgen zouden we echter erg geïnspireerd worden. We werden naar het weeshuis geleid waar we zuster Mary, een Ierse immigrant ontmoette. Deze prachtige dame verliet Ierland ongeveer 39 jaar geleden om het Cheshire Weeshuis op te zetten en kinderen met een weesfamilie te voorzien van een gezin. 39 jaar!! Ik denk dat de meeste mensen die dit lezen amper geboren waren (zoals zuster Mary ons ook benadrukte toen we hiernaar vroegen!). De meeste van de kinderen die ze hebben opgenomen, hadden hun ouders verloren aan HIV/AIDS of andere epidemieen. Zuster Mary vertelde ons dat er vroeger helemaal geen weeskinderen in Zambia waren, omdat iedereen familie is. Normaal gesproken, nemen nabestaanden de kinderen in huis. Echter door een epidimie zijn er zoveel wezen dat nabestaanden niet meer genoeg geld/ruimte hebben om zoveel kinderen op te nemen. Zeker omdat elke gezin hier minstens drie kinderen of meer heeft. Een hele nieuwe familie aannemen is dus te veel. Dit maakt een weeshuis, zoals het Cheshire Weeshuis, een cruciale onderdeel wat nodig is in elke regio van Zambia of Afrika.

Zuster Maria (Ierland) en Ruth (Zambia), de twee dames die hun hele leven geven aan het onderhouden van deze weeskinderen.

De oorspronkelijke strategie van het weeshuis was alleen het aannemen van baby’s omdat deze nog helemaal niks voor zichzelf kunnen doen. Vervolgens zorgt het weeshuis voor ze, totdat ze oud genoeg zijn om zelfstandig rond te lopen. Dan zouden ze terug kunnen naar hun familie, omdat familie één van de meest belangrijke dingen in Zambia is. Echter, hun familie kwam nooit opdagen om ze op te halen. Uiteindelijk hebben ze heel veel tijd gestopt in het zoeken van de families van zo veel mogelijk weeskinderen. Maar sommige families zijn nooit gevonden en deze kinderen bleven bij het weeshuis en beschouwen dit nu als hun thuis. Na dit verhaal waren we niet verbaasd toen zuster Mary ons vertelde dat het weeshuis, dat voorheen tot wel 60 baby’s huisde, geen kinderen meer aanneemt. De reden, buiten het feit dat families niet terugkomen voor de kinderen, is zoals gewoonlijk een gebrek aan geld. Ruth, de vrouw die al meerd dan 25 jaar in het weeshuis werkt en de taak van zuster Mary heeft overgenomen, vertelde ons dat ze op dit moment slechts ongeveer 40% van het inkomen hebben dat ze nodig hebben. De 23 kinderen die er zijn, zijn momenteel op een leeftijd waar ze naar school gaan. En net zoals ouders hun kinderen willen verzorgen, betaalt ook het weeshuis hun volledige opleiding. Acht van de kinderen gaan naar de universiteit om beroepen zoals verpleegkunde, mechanica, milieutechniek of onderwijs te leren, de overige kinderen gaan momenteel naar de basis- of middelbare school.

Een oude foto van de kinderen die nu in het weeshuis zitten. Omdat we vanwege privacy redenen geen foto's mochten maken, gaf zuster Maria ons deze foto.

Het schoolgeld in Zambia is verhoudingsgewijs zeer hoog. De basisschool niet, deze is in principe alleen betaling van de uniformen, boeken, enz. Maar voor de middelbare school betalen ze hier ongeveer €300 per jaar, en voor de universiteit zelfs zo’n € 1000 per jaar. En dit zijn alleen kosten aan de school, dan komen nog de kosten voor boeken, kleding, onderdak en extra dingetjes erboven op. Wat dat betekent is dat ouders een fortuin moeten betalen als je hoogopgeleide kinderen in Zambia wilt. Vooral als je veel kinderen hebt, zoals de meeste hebben. Het weeshuis financiert het allemaal al. Zij hebben gekozen voor een strategie die de kinderen handhaaft tot ze volledig onafhankelijk kunnen zijn.

En een groot onderdeel hiervan is de boerderij. Het is de visie van het weeshuis om volledig zelfvoorzienend te zijn. Dit zodat ze niet afhankelijk zijn van de onregelmatigheid van donaties. Het is voorheen voorgekomen dat de opleiding van de kinderen in het geding kwam, simpelweg omdat ze niet op tijd donaties binnen hadden. Als gevolg hiervan begon het weeshuis het Farm Development Project. Door het maken van nshima (maïsmeel of pap), pindakaas, Moringa bomen en aardappelen, met kippen, varkens en eenden, draagt ​​de boerderij zoveel mogelijk bij aan de fondsen voor het weeshuis. Daarnaast leert dit project de kinderen om zelfvoorzienend te zijn.

Wil je meer weten of dit project? Contact ons, of neem een kijkje om hun website, klik hier. 

Zuster Maria laat ons hier de maal molen zien waar ze mais omtoveren tot meel. Ze voelt zich duidelijk helemaal op haar gemak op de boerderij, een echte Zambiaanse na 37 jaar!

Posted by bylifeconnected in Projecten, 1 comment

The Cheshire Orphanage and Farm Development Project

The Cheshire Orphanage and Farm Development Project

Voor de Nederlandse versie - Klik hier

From Kafue National Park our next destination was Kaoma where we would visit an orphanage. We didn’t know however, that on that particular day it was Zambians Independence Day (from the British, as usual). As in every country, people go into town to drink, dance and ignore as much rules as they can! Luckily though, Africans are really careful around cars (probably for a good reason) so most of the time they were already out of our way when we passed. Cows and goats should learn something from that. Even though we were a little bit delayed, it was a lot of fun to see how the Zambians party!

We arrived at the Cheshire Orphanage Guesthouse around dark (which is around 18.30). The profits of this guesthouse are invested in the orphanage, a good way to spend your money! For the first time in a long time we slept in an actual bed, but I can tell you that I missed the rooftop tent. This had little to do with the awesomeness of our rooftop tent and more with the quality of the bed (it felt like sleeping in a bathtub, Kellie and me rolling towards each other all night, nice and cosy).

The wonderful ladies running this orphanage, explaining us how everything works here.

The next morning we would become very inspired. We were guided to the orphanage where we met with Sister Mary, an Irish immigrant. This  wonderful lady left Ireland about 39 years ago to set up the Cheshire Orphanage and provide orphaned children with a family. 39 years!! I think most people reading this, weren’t even close to being born (as Mary emphasized when we asked her when she came here!). Most of the children had lost their parents because of an HIV/AIDS epidemic or other diseases. Mary told us that there used to be no orphans in Zambia because everyone is family. However, after an epidemic, not all orphaned children can be adopted by their closest relatives. One family has always at least two children and most of the time more. As relatives are preoccupied with sustaining their own children, a whole new family is too much. This makes an orphanage, like the Cheshire Orphanage, a crucial facility in any region of Zambia or Africa.

Sister Mary (from Ireland) and Ruth (from Zambia). They have invested their lives in helping these children.

The original strategy of the orphanage was to take in the babies, who couldn’t take care of themselves, and provide for them until they are old enough to walk around on their own. Then they would be able to go back to their family, because family is the most important thing in Zambia. However, their family would not return to adopt the orphans. They spent a lot of time finding the families of as many orphans as possible. However, some children remained with them and now regard the orphanage as their home. After this story, we weren’t that surprised when Mary told us that the Orphanage, that at times provided a home for up to 60 babies, isn’t taking in anymore children. The reason, as almost always, seems to be the lack of funds. Ruth, the woman who has taken over charge from sister Mary, and has worked there for over 25 years, she told us that right now they only have about 40% of the income they need. Here’s what they need it for: The 23 children that live there, are currently at an age where they go to school/college and as any parent hopes to provide for its children, the Orphanage pays their tuition in full. Eight of the children go to college to learn traits such as nursing, mechanics, environmental engineering or school teacher, the remaining children go to a primary or secondary school.

A very happy picture of the children from the orphanage. As we were not allowed to take pictures due to privacy reasons, they gave us this picture!

The tuition costs in Zambia are very high. Primary school is basically only payment of the uniforms, books, etc. However, for secondary school you pay about €300 a year tuition fee and for college around €1000 a year. And this does not include costs for books, clothes, food or extras. What it means is that if you want highly educated children in Zambia, parents have to pay a  fortune. Especially if you have a lot of children, like most have. The orphanage funds it all though. They have chosen for a strategy that sustains the children until they can provide in their own livelihood.

Another big part of the orphanage is the farm. It is the vision of the orphanage to be fully self-sufficient. This is their aim, so they won’t have to depend on the irregularity of funds, because it can put the education of the children at risk. As a result, the orphanage started the Farm Development Project. By making nshima (corn meal or pap), peanut butter, farming Moringa trees and potatoes, and having chickens, pigs and ducks, the farm contributes as much as possible to the funds for the orphanage. In addition, this project learns the kids to be self-sufficient.

Do you want to know more about this project? Contact us, or visit the website; click here.

The bags prepared to take in the seeds of the Moringa trees. After some time investment, these will provide a lot of profits for the orphans.

Posted by bylifeconnected in Projects, 5 comments

Kafue National Park – A place with potential

Kafue National Park – A place with potential!


Voor Nederlandse versie - Klik hier

After the inspiring meetings with the people from VisionZambia and their projects (read about it here), we went on our way to Kafue National Park. This national park is the largest park in the country and one of the biggest in the world. With the size of 22,500 sq km, it is almost as big as Belgium! Lonely Planet mentioned that the northern plains resembled the Serengeti; showing a vast number of grazing animals and that it is a great place to spot leopards. You can imagine our excitement to get there. We stayed at a place called Roy’s campsite, a camp just outside the entrance of the park, right next to the Kafue river. Hippo’s floated around in the water at about 20 meters from our tent and we learned that these animals are actually quite noisy! When one starts grunting (which happens regularly), the whole group grunts in response. Really funny!

Elephants crossing the Kafue River right next to our camp!

We had planned to stay in this area for several days, partly for tourist reasons, but also because we thought it might be a good place to start a project. Coincidentally, we happened to camp at exactly the right place to start our research in the area. Roy turned out to be one of the most important figures in the area concerning conservation. He is in a governmental council that decides about encroachments in the park, plus he was one of only two people sent from Zambia to a southern Africa ivory trade convention in Namibia. Besides having Roy there to answer a lot of our questions, there was also another camp placed a few meters from our campsite. This was a Panthera research camp, home for over two years to Kim (cheetah project director), her husband Jake and their kids. Jake wasn’t there at the time, as he was on an anti-poaching patrol in Angola. However, we got to meet Kim (New Zealand), Rico (New Zealand/Dutch) and Anna (United States) with whom we spent a brilliant night around the campfire. Kim showed us her amazing guitar skills and tried to convince Lars to play. He had to promise her that he wouldn’t come back before he could play at least one song! That’s one thing he’ll need to be doing back home!

Sunset over the Kafue river, the view from our campsite!

Kim also provided us with a lot of information about the area and the research they do. Plus, she gave us the contact details of other people in the area. Firstly, we went to meet Lyndon and Ruth; a couple from the UK who had been in Malawi for several years working for an anti-poaching NGO. They decided to leave and start their own business here in Zambia. They lived in Nalusanga (the entrance village of Kafue) for half a year, while setting up a lodge. This is 18 months ago, and the lodge they have built looks great. As soon as they start making profits, they want to spend it on (among others) anti-poaching measures.

Secondly, we received the contact details of Jeni from Game Rangers International, who we will have to meet some other time, unfortunately. But one of the things she has set up is a Women Empowerment Group, where the women use garbage and make it into beautiful ornaments to sell.

Then finally we spent a day with Mulyo, a very enthusiastic and opportunistic man with a vast amount of knowledge which he loves to share. He offered to come all the way from Lusaka (about a 4 hour drive) to answer all the questions about the region of Kafue NP we could think of. Very kind of him! Before he arrived we sent him a long list of questions and the following day we addressed them all.On the receiving end, we listened and wrote down as much as we could. At the end of the day, we not only acquired a lot of information but also a deep respect for this man. Apparently, he worked himself all the way up from a child in a poor rural family to the head of a resource management department for a whole province and more. As you can imagine we will cherish our relationship.

Roy's campsite was a beautiful place in the wilderness with only basic facilities, but the most amazing view right next to Kafue River!

Let me tell you what we have learned from all of these people combined. First of all, Kafue National Park is surrounded by Game Management Areas which are supposed to function as a buffer zone. Here, the main activities are game hunting, fishing, lodges, and some photographic safari opportunities. For all these activities permits are necessary and there is no farming allowed. The main difference with the actual park is that there is no hunting allowed in Kafue NP. After these so-called GMA’s there are the Open Areas. This is where villagers live and are allowed to do farming etc. Now, one of the first problems we heard about is encroachment. People from outside are sneaking into the GMA’s and are setting up major farms, thereby slashing and burning a lot of woodlands, and scaring animals away. This encroachment is illegal, but because it is in the GMA and not in the park, the responsibility of law enforcement is unclear. They need approval from the highest director in the government to evict these people and a lot of time passes before this happens. In the meantime, the original inhabitants of the GMA’s, the ones that were removed and placed on the edges, they are angry. “If the government doesn’t punish these people, why shouldn’t we just move back in?” One of the original nine GMA’s has already disappeared because of this problem. And the GMA we visited is quickly moving to this point as well.

Another problem is, as usual, money. There were several money stories to be heard. We heard about the game fee the hunting concessionaires need to pay, which is high. But it has become so high, that the hunting operators cannot afford to hunt in a sustainable way, where, for example, only old/sick animals are shot. Now they will hunt everything, thereby depleting the resources. Secondly, this game fee money is not distributed properly. Let’s say a hundred people work in a hunting GMA of which 25% is government employed and the rest is from the local community. The game fee is distributed the other way around; 75% goes to the government and only 25% to the community people*... So that’s one part of it. (Edit: these are not numbers that are factually checked, they are to give an idea of what is going on).

A lot is involved in managing such a giant park, e.g. fire management, animal count, anti-poaching units, research, etc. But first and foremost a comprehensive management plan and as far as we heard (from several sources) this is currently lacking, for the plain reason that the management team lacks either the education and/or the resources to change this. Their vehicles are broken, or they simply don’t have the money to buy fuel. An the Rangers wear backpacks and clothes that are falling apart.

On our way back to camp, all the trees were filled with pelicans! We had noooo idea where they were coming from!

All these elements combined have resulted in a park that could be so much more than it is now. There is so much potential for conservation and development that you can feel it! Take one of our experiences for example: on our second day we decided to visit the National Park. To get to Busanga plains (the Zambian Serengeti according to Lonely Planet), we had to drive over 130 km’s inside the park. The nearest affordable campsite from Busanga, though, was three hours driving back the way we came from… So there is basically no place for budget-travelers to stay near the main attraction of the park. There were lodges of course, but these were for the rich people, the ones that are flown into the park. This is one major missed opportunity and a very frustrating one for us.

Normally driving 130 km’s through a game reserve takes us, well.. about two days? Because we stop for every single animal we come across, including birds. In this park however, it ‘only’ took us about six hours. Because, there basically weren’t any animals besides a few puku’s and impala. And that while driving past a river, and thus a constant water source, the whole way and through a lot of different habitat types. It just seemed wrong. How is that possible? When we finally got to the plains, which I should mention, were majestic just for its expanse, there was one small herd of wildebeest and one small herd of puku’s. Afterwards, we heard we were a bit unlucky, because normally you can find buffalo herds as well, but it was definitely not what we were promised and it just didn't seem right either. Luckily, we saw a lioness with a cub on our way down there, and on our way back she was joined by two other lionesses. So that made our day.

The lioness who made our day!! Here she was on the lookout for her dinner!

The people, this place and its potential inspired us to start drafting a conceptual plan. What do we propose to do in and around Kafue NP if we end up starting a project in this area? We want to act as a catalyst to a situation where local people will benefit from the park. We believe that if they benefit, they do not have to use the resources of the park unsustainably (poaching and encroachment). And even more, they will be the first ones that want to protect its resources. Our main task will be to provide the communities with as many creative and sustainable economic incentives as possible. Our ambitions though extend a lot further. If you really want more detail about this, just contact us :).

Edit: By now we have come up with a project plan, read more about it here: The Platform.

But let’s not get ahead of ourselves just yet! We still have two months of travelling left through Zambia, Botswana and Namibia to gain more inspiration, other perspectives, learn or even find a better location to start a project! Maybe this blog has inspired some ideas in you as well? Some ideas or suggestions you would like to share? For example, how will we give these people a better live? Or maybe you would just like to comment on our adventures? Let us know in the comment section below.

What else can you expect, this cute little cub made our day at Kafue NP!

Posted by bylifeconnected in Blog, 6 comments
Zambia, een welkom met een dubbel gevoel

Zambia, een welkom met een dubbel gevoel

Zambia, een welkom met een dubbel gevoel

Lars

Verder waar we gebleven waren bij ons vorige blog (lees het hier). Namelijk onze volgende bestemming; de Botswaans-Zambiaanse grens, genaamd Kazungula, waar we de veerboot naar Zambia hebben genomen. Bij aankomst werden we onmiddellijk gebombardeerd met lokale jongeren die ons wilden helpen bij het oversteken. We hebben één van hen geaccepteerd, maar kregen ongevraagd de hele bende. Ze stonden te wachtten op ons nadat we door de immigratie van Botswana waren, en gaven zwaaiend aan dat we op moesten schieten. Misschien zouden we net de veerboot missen?! Als een kudde antilopen rende ze voor onze auto uit. Daar aangekomen was de veerboot echter aan de andere kant van de Zambezi… We konden dus niet echt bepalen waarom we nou zo moesten opschieten. Ik denk dat het een van de vele mysteries van Afrika zal blijven. Het is hier in ieder geval nooit saai, dat kan ik je verzekeren.

De veerbootovergang ging met behulp van onze bende vlot, maar we wisten dat het moeilijkste deel nog moest komen: de Zambiaanse kant van de grens. Normaal gesproken wanneer je een grens oversteekt, moet je slechts één gebouw in, je paspoort tonen, misschien wat info opschrijven en voilà, maar in Zambia doen ze het anders. Extreem anders.

Kellie

Als je ooit de Botswaanse-grens oversteekt naar Zambia met een auto, dan is dit de informatie die je nodig hebt om het een beetje makkelijker te maken. De eerste paar dingen zijn: uiteraard je paspoort, Kwacha (Zambiaans geld), Amerikaanse dollars en al het juiste papierwerk voor je auto (zie http://www.zambiatourism.com/self-drive/grensovergang). Als je het de dollars en kwacha’s regelt voordat je oversteekt kan dat je veel geld besparen, aangezien ze geen geldautomaat of wisselkantoor binnen het grensgebied hebben. Maar er is altijd een manier, en hier komen onze hulptroepen van pas. Vanuit Zambia komen zij met extra dollars en kwacha’s je te hulp. Allereerst moet je met USD je visum betalen (nogal vreemd, niet?!). Een enkele toegang kost 50 USD en dubbele 80 USD. Als je de Zimbabwaanse kant van Victoria Falls wilt bezoeken vanuit Zambia, is het zeker verstandig het dubbele entree visum te nemen.

Na het visum gingen we naar het volgende loket, en die was voor... tsja, dat weet ik eigenlijk nog steeds niet zo goed waar die voor was. We hebben onze papieren van de auto getoond, kregen een ander papiertje, moesten om het gebouw heen om aan de andere kant weer naar binnen te gaan (we konden vanaf daar het loket zien waar we eerder waren) en kregen nog een stempel op onze papieren van een man die tegelijkertijd gniffelend aan de telefoon zat. Daarna moesten we terug naar die eerste balie, de vrouw daar wilde onze auto nog controleren. Blijkbaar kwam het motornummer op onze eigendomspapieren niet overeen met het motornummer dat onder de motorkap stond, of in ieder geval niemand kon het vinden. Maar na lang zoeken vond ze het gelukkig wel prima, dus we konden door.

Als je in Zambia reist moet je dus ook reflecterende bumperstickers hebben. Rood aan de achterkant en wit aan de voorkant. Met alle macht proberen ze die voor de grens aan je te verkopen voor een best prijsje (200 pula voor een paar stickers!!). We hebben het de controleur vrouw niet gevraagd, maar volgens mij kan je gewoon bij de eerste winkel in Zambia stoppen en er daar een paar kopen. Bespaart je weer wat geld!

Vervolgens namen we alle papieren die we hadden verzameld mee naar een aangrenzend gebouw om een ​​CIP-nummer te krijgen, dat is een douane import vergunning. (Btw, stop niet met lezen hier, we komen uiteindelijk wel bij het leuke deel van Zambia!). We werden eerst naar een stoïcijnse kerel achter een bureau gestuurd, die een tijdje naar onze papieren keek en ons vervolgens verwees naar de vrouw aan het bureau naast hem. Zij ging gelukkig hard aan het werk en heeft al onze informatie verwerkt. Van haar kregen we het CIP nummer, weer een horde voorbij! Het volgende wat we moesten doen is weer naar een andere balie buiten om te betalen voor wat ze ons net heeft gegeven. . Mijn efficiënte Nederlandse hersenen waren al totaal in de war door deze manier van werken, en dit was de druppel. Mijn hersenen besloten vanaf dat moment te stoppen met dingen proberen te begrijpen.

We moesten ook nog koolstofbelasting betalen, 275 Kwacha, wat we met onze duurzame achtergrond nog wel konden waarderen. Vervolgens hebben we tolheffingen (48 USD) betaald, opnieuw alleen in USD! Oh btw, zelfs de ferry crossing kon niet in Pula (Botswaans geld) betaald worden en was 150 Kwacha. Na de tolheffingen gingen we naar een schattig, en in vergelijking met de rest, verlaten gebouwtje waar we voor een soort council fee moesten betalen. Hoewel niemand ons kon uitleggen waar die fee nou voor was! Dit was 30 Kwacha per persoon. Tenslotte konden we eindelijk de grens over en Zambia in!

Maar we waren nog niet klaar. Hoewel we al een verzekering hadden die ons in Zambia volledig dekte, moesten we in Zambia ook nog (dubbel op dus) een verzekering kopen die ons zou dekken voor incidenten met derden. Dit kostte ons weer 162 Kwacha, onze laatste uitgave. Of zo dachten we, omdat we nog steeds de mannen moesten terugbetalen die ons hielpen. Aangezien wij niet de juiste geldsoorten hadden, hadden zij alles voorgeschoten en moesten we ze terug betalen in Pula. Maar hoe konden ze geld aan ons verdienen zonder dit terug te vragen met een enorme winst. Wij adviseren om van te voren de precieze inkoop en verkoopkoers van al deze valuta’s uit te vinden, omdat zij gewoon voor de hoogste winst gaan. En nog een advies is om dit van te voren allemaal af te spreken, zodat ze je niet achteraf kunnen naaien. We wilden de man die ons het meest geholpen had apart betalen, maar ze wilden ongeveer 1000 pula meer dan wat wij hadden berekend, dus we hebben niet meer betaald dan dat! Het voelde dus niet alsof we erg welkom waren in Zambia, en ik kan je vertellen dat we er graag zo snel mogelijk weg wilden... 2,5 uur later en 330 euro armer... Wat dus 80 euro meer was dan we hadden berekend. Ik hoop echt dat hij dit geld zal verspreiden onder de hele groep die met ons meeliep.

Livingstone

Volgende stap! We hadden in onze planning er rekening mee gehouden dat dit wel eens een hele dag zou kunnen duren, maar het was gelukkig dus maar 2,5 uur! Dus toen waren we ineens om 12.00 uur in Livingstone! En nadat we ons op een welverdiende lunch hadden getrakteerd, hebben we ingecheckt in Jollyboy's Backpackers en de rest van de middag bij het zwembad gelegen! Jollyboy’s backpackers paste precies in ons straatje, ze maakten o.a. gebruik van zonnepanelen en recyclen zo veel mogelijk.

Lars aan het chillen op de rand van de Zambezi rivier. Een klein stukje verder stort deze rivier naar beneden bij Victoria Falls. Wij hebben hier lekker genoten van de zonsondergang.

De volgende dag gingen we naar Victoria Falls. Lonely planet had ons verteld dat deze maand nog een hele goede maand zou zijn. Echter, zodra we naar de grens reden, werden ons verteld dat de Zambiaanse kant al zo goed als opgedroogd was. Het was niet de moeite waard om 20 USD per persoon te betalen om binnen te komen. Dus dat deden we niet, en in plaats daarvan werden we door een zeer dronken, maar erg grappige Zambiaan naar de grensbrug geleid. Simon (zijn naam) vertelde ons alles wat hij wist over de watervallen en andere, meer irrelevante dingen, zoals hoe je voor je vrouw moet zorgen (zoals hij ervan uitgaat dat we getrouwd waren). Hij probeerde ons te overtuigen dat het geld dat wij hem gaven, naar zijn opleiding zou gaan... schijnbaar zien wij er naïef genoeg uit dat we dat geloven.

Lars en Simon, onze gezellige en zeer dronken begeleider naar de brug voor de dag!

De volgende dag gingen we nogmaals naar de watervallen, maar nu naar de kant van Zimbabwe. We waren met een groepje van 5 mensen vanuit Jollyboys; Marcela uit Nederland (neef van Marc, de Nederlandse visboer in Zambia van ‘Boer zoekt Vrouw’, sorry Marcela, moest het even benoemen!), Morgan uit Californië en Dave uit Virginia (hij was de leeftijd van mijn vader!). Zodra we het park binnenkwamen voelden we de koele wind van de watervallen. We stapten om een struikje heen en werden overweldigd door wat we toen zagen! Het is fantastisch en verbazingwekkend wat de natuur kan creëren, die enorme hoeveelheid water die neerstort! Het zag er prachtig uit! Elke uitkijk was een beetje anders en net zo mooi of nog mooier dan de vorige! Na een paar uur begonnen we toch een beetje honger te krijgen, dus zijn we naar het stadje Victoria Falls gegaan in Zimbabwe. Hier hebben we in een lokaal restaurantje traditioneel Afrikaans gegeten, en zoals het hoort met dit eten, aten we met onze handen! Vervolgens zijn we terug gegaan naar Jollyboys, en na een afkoelende duik in het zwembad hadden we wat biertjes gedronken om op de dag te proosten. Maar de dag was nog niet afgelopen, het was vrijdagavond! We ontmoetten twee Duitse vrijwilligers, een Zambiaanse en een jongeman uit Wales die allen op een basisschool in Livingstone werken. De jongen uit Wales, Brandon, overtuigde ons, Morgan en een groep van ongeveer twaalf Canadezen, om mee te gaan naar een lokale club. Deze club had een geweldige mix van toeristen en locals. En verdomd, wat kunnen die Afrikanen lekker dansen! Ken je die dancebattles in films waar mensen in een club een cirkel vormen om zo’n battle heen, nou dat is letterlijk wat er in deze club gebeurde. Het was geweldig om te zien!

Livingstone had het scherpe randje van ons welkom in Zambia weggenomen. En deze dag was het perfecte einde aan ons verblijf in Livingstone. De volgende ochtend waren we weer vroeg op (relatief gezien) en op weg naar Lusaka waar we Sue en Jeff van VisionZambia ontmoetten. Je kunt lezen over het geweldige werk wat zij doen in deze blog.

Vond je het leuk om deze blog te lezen? Of heb je nog vragen of opmerkingen, wees alsjeblieft brutaal genoeg om een ​​reactie te plaatsen hieronder!

De meiden die we ontmoet hadden in het hostel; Morgan en Marcela, en ik op de foto met de waterval en een prachtige regenboog op de achtergrond.

Posted by bylifeconnected in Nederlands, 3 comments