nederlands

Zambia, een welkom met een dubbel gevoel

Zambia, een welkom met een dubbel gevoel

Zambia, een welkom met een dubbel gevoel

Lars

Verder waar we gebleven waren bij ons vorige blog (lees het hier). Namelijk onze volgende bestemming; de Botswaans-Zambiaanse grens, genaamd Kazungula, waar we de veerboot naar Zambia hebben genomen. Bij aankomst werden we onmiddellijk gebombardeerd met lokale jongeren die ons wilden helpen bij het oversteken. We hebben één van hen geaccepteerd, maar kregen ongevraagd de hele bende. Ze stonden te wachtten op ons nadat we door de immigratie van Botswana waren, en gaven zwaaiend aan dat we op moesten schieten. Misschien zouden we net de veerboot missen?! Als een kudde antilopen rende ze voor onze auto uit. Daar aangekomen was de veerboot echter aan de andere kant van de Zambezi… We konden dus niet echt bepalen waarom we nou zo moesten opschieten. Ik denk dat het een van de vele mysteries van Afrika zal blijven. Het is hier in ieder geval nooit saai, dat kan ik je verzekeren.

De veerbootovergang ging met behulp van onze bende vlot, maar we wisten dat het moeilijkste deel nog moest komen: de Zambiaanse kant van de grens. Normaal gesproken wanneer je een grens oversteekt, moet je slechts één gebouw in, je paspoort tonen, misschien wat info opschrijven en voilà, maar in Zambia doen ze het anders. Extreem anders.

Kellie

Als je ooit de Botswaanse-grens oversteekt naar Zambia met een auto, dan is dit de informatie die je nodig hebt om het een beetje makkelijker te maken. De eerste paar dingen zijn: uiteraard je paspoort, Kwacha (Zambiaans geld), Amerikaanse dollars en al het juiste papierwerk voor je auto (zie http://www.zambiatourism.com/self-drive/grensovergang). Als je het de dollars en kwacha’s regelt voordat je oversteekt kan dat je veel geld besparen, aangezien ze geen geldautomaat of wisselkantoor binnen het grensgebied hebben. Maar er is altijd een manier, en hier komen onze hulptroepen van pas. Vanuit Zambia komen zij met extra dollars en kwacha’s je te hulp. Allereerst moet je met USD je visum betalen (nogal vreemd, niet?!). Een enkele toegang kost 50 USD en dubbele 80 USD. Als je de Zimbabwaanse kant van Victoria Falls wilt bezoeken vanuit Zambia, is het zeker verstandig het dubbele entree visum te nemen.

Na het visum gingen we naar het volgende loket, en die was voor... tsja, dat weet ik eigenlijk nog steeds niet zo goed waar die voor was. We hebben onze papieren van de auto getoond, kregen een ander papiertje, moesten om het gebouw heen om aan de andere kant weer naar binnen te gaan (we konden vanaf daar het loket zien waar we eerder waren) en kregen nog een stempel op onze papieren van een man die tegelijkertijd gniffelend aan de telefoon zat. Daarna moesten we terug naar die eerste balie, de vrouw daar wilde onze auto nog controleren. Blijkbaar kwam het motornummer op onze eigendomspapieren niet overeen met het motornummer dat onder de motorkap stond, of in ieder geval niemand kon het vinden. Maar na lang zoeken vond ze het gelukkig wel prima, dus we konden door.

Als je in Zambia reist moet je dus ook reflecterende bumperstickers hebben. Rood aan de achterkant en wit aan de voorkant. Met alle macht proberen ze die voor de grens aan je te verkopen voor een best prijsje (200 pula voor een paar stickers!!). We hebben het de controleur vrouw niet gevraagd, maar volgens mij kan je gewoon bij de eerste winkel in Zambia stoppen en er daar een paar kopen. Bespaart je weer wat geld!

Vervolgens namen we alle papieren die we hadden verzameld mee naar een aangrenzend gebouw om een ​​CIP-nummer te krijgen, dat is een douane import vergunning. (Btw, stop niet met lezen hier, we komen uiteindelijk wel bij het leuke deel van Zambia!). We werden eerst naar een stoïcijnse kerel achter een bureau gestuurd, die een tijdje naar onze papieren keek en ons vervolgens verwees naar de vrouw aan het bureau naast hem. Zij ging gelukkig hard aan het werk en heeft al onze informatie verwerkt. Van haar kregen we het CIP nummer, weer een horde voorbij! Het volgende wat we moesten doen is weer naar een andere balie buiten om te betalen voor wat ze ons net heeft gegeven. . Mijn efficiënte Nederlandse hersenen waren al totaal in de war door deze manier van werken, en dit was de druppel. Mijn hersenen besloten vanaf dat moment te stoppen met dingen proberen te begrijpen.

We moesten ook nog koolstofbelasting betalen, 275 Kwacha, wat we met onze duurzame achtergrond nog wel konden waarderen. Vervolgens hebben we tolheffingen (48 USD) betaald, opnieuw alleen in USD! Oh btw, zelfs de ferry crossing kon niet in Pula (Botswaans geld) betaald worden en was 150 Kwacha. Na de tolheffingen gingen we naar een schattig, en in vergelijking met de rest, verlaten gebouwtje waar we voor een soort council fee moesten betalen. Hoewel niemand ons kon uitleggen waar die fee nou voor was! Dit was 30 Kwacha per persoon. Tenslotte konden we eindelijk de grens over en Zambia in!

Maar we waren nog niet klaar. Hoewel we al een verzekering hadden die ons in Zambia volledig dekte, moesten we in Zambia ook nog (dubbel op dus) een verzekering kopen die ons zou dekken voor incidenten met derden. Dit kostte ons weer 162 Kwacha, onze laatste uitgave. Of zo dachten we, omdat we nog steeds de mannen moesten terugbetalen die ons hielpen. Aangezien wij niet de juiste geldsoorten hadden, hadden zij alles voorgeschoten en moesten we ze terug betalen in Pula. Maar hoe konden ze geld aan ons verdienen zonder dit terug te vragen met een enorme winst. Wij adviseren om van te voren de precieze inkoop en verkoopkoers van al deze valuta’s uit te vinden, omdat zij gewoon voor de hoogste winst gaan. En nog een advies is om dit van te voren allemaal af te spreken, zodat ze je niet achteraf kunnen naaien. We wilden de man die ons het meest geholpen had apart betalen, maar ze wilden ongeveer 1000 pula meer dan wat wij hadden berekend, dus we hebben niet meer betaald dan dat! Het voelde dus niet alsof we erg welkom waren in Zambia, en ik kan je vertellen dat we er graag zo snel mogelijk weg wilden... 2,5 uur later en 330 euro armer... Wat dus 80 euro meer was dan we hadden berekend. Ik hoop echt dat hij dit geld zal verspreiden onder de hele groep die met ons meeliep.

Livingstone

Volgende stap! We hadden in onze planning er rekening mee gehouden dat dit wel eens een hele dag zou kunnen duren, maar het was gelukkig dus maar 2,5 uur! Dus toen waren we ineens om 12.00 uur in Livingstone! En nadat we ons op een welverdiende lunch hadden getrakteerd, hebben we ingecheckt in Jollyboy's Backpackers en de rest van de middag bij het zwembad gelegen! Jollyboy’s backpackers paste precies in ons straatje, ze maakten o.a. gebruik van zonnepanelen en recyclen zo veel mogelijk.

Lars aan het chillen op de rand van de Zambezi rivier. Een klein stukje verder stort deze rivier naar beneden bij Victoria Falls. Wij hebben hier lekker genoten van de zonsondergang.

De volgende dag gingen we naar Victoria Falls. Lonely planet had ons verteld dat deze maand nog een hele goede maand zou zijn. Echter, zodra we naar de grens reden, werden ons verteld dat de Zambiaanse kant al zo goed als opgedroogd was. Het was niet de moeite waard om 20 USD per persoon te betalen om binnen te komen. Dus dat deden we niet, en in plaats daarvan werden we door een zeer dronken, maar erg grappige Zambiaan naar de grensbrug geleid. Simon (zijn naam) vertelde ons alles wat hij wist over de watervallen en andere, meer irrelevante dingen, zoals hoe je voor je vrouw moet zorgen (zoals hij ervan uitgaat dat we getrouwd waren). Hij probeerde ons te overtuigen dat het geld dat wij hem gaven, naar zijn opleiding zou gaan... schijnbaar zien wij er naïef genoeg uit dat we dat geloven.

Lars en Simon, onze gezellige en zeer dronken begeleider naar de brug voor de dag!

De volgende dag gingen we nogmaals naar de watervallen, maar nu naar de kant van Zimbabwe. We waren met een groepje van 5 mensen vanuit Jollyboys; Marcela uit Nederland (neef van Marc, de Nederlandse visboer in Zambia van ‘Boer zoekt Vrouw’, sorry Marcela, moest het even benoemen!), Morgan uit Californië en Dave uit Virginia (hij was de leeftijd van mijn vader!). Zodra we het park binnenkwamen voelden we de koele wind van de watervallen. We stapten om een struikje heen en werden overweldigd door wat we toen zagen! Het is fantastisch en verbazingwekkend wat de natuur kan creëren, die enorme hoeveelheid water die neerstort! Het zag er prachtig uit! Elke uitkijk was een beetje anders en net zo mooi of nog mooier dan de vorige! Na een paar uur begonnen we toch een beetje honger te krijgen, dus zijn we naar het stadje Victoria Falls gegaan in Zimbabwe. Hier hebben we in een lokaal restaurantje traditioneel Afrikaans gegeten, en zoals het hoort met dit eten, aten we met onze handen! Vervolgens zijn we terug gegaan naar Jollyboys, en na een afkoelende duik in het zwembad hadden we wat biertjes gedronken om op de dag te proosten. Maar de dag was nog niet afgelopen, het was vrijdagavond! We ontmoetten twee Duitse vrijwilligers, een Zambiaanse en een jongeman uit Wales die allen op een basisschool in Livingstone werken. De jongen uit Wales, Brandon, overtuigde ons, Morgan en een groep van ongeveer twaalf Canadezen, om mee te gaan naar een lokale club. Deze club had een geweldige mix van toeristen en locals. En verdomd, wat kunnen die Afrikanen lekker dansen! Ken je die dancebattles in films waar mensen in een club een cirkel vormen om zo’n battle heen, nou dat is letterlijk wat er in deze club gebeurde. Het was geweldig om te zien!

Livingstone had het scherpe randje van ons welkom in Zambia weggenomen. En deze dag was het perfecte einde aan ons verblijf in Livingstone. De volgende ochtend waren we weer vroeg op (relatief gezien) en op weg naar Lusaka waar we Sue en Jeff van VisionZambia ontmoetten. Je kunt lezen over het geweldige werk wat zij doen in deze blog.

Vond je het leuk om deze blog te lezen? Of heb je nog vragen of opmerkingen, wees alsjeblieft brutaal genoeg om een ​​reactie te plaatsen hieronder!

De meiden die we ontmoet hadden in het hostel; Morgan en Marcela, en ik op de foto met de waterval en een prachtige regenboog op de achtergrond.

Posted by bylifeconnected in Nederlands, 3 comments
De Natuurlijke Contrasten van Botswana

De Natuurlijke Contrasten van Botswana

De Natuurlijke Contrasten van Botswana

Van uitgestrekte woestijnen tot prachtige rivierbanken en indrukwekkende baobabs

Kellie

We zijn aangekomen in Zambia! Dit kostte ons ongeveer 2,5 uur en (zoals verwacht) aardig wat gedoe aan de grens, maar hier wijd ik meer over uit in de volgende blog. Laat me eerst even vertellen wat we hebben gedaan nadat we bij Sander het Tuli Block verlieten. De ochtend van ons vertrek hebben we afscheid genomen van dit geweldige gebied door een wilde klopjacht, of eigenlijk niet zo wild, want we volgden de sporen van de vele wilde honden in het gebied en volgens mij waren die ons gewoon in rondjes aan het leiden! We hebben ze dus niet gevonden, maar het was een goede ochtendwandeling. Daarna vertrokken we naar Palapye. We hadden besloten om hier even grote inkopen te doen, waaronder een goede, verschijnende lantaarn, en om onze gastank te vullen. Maar we zijn niet voor niks in Afrika, dus het ging allemaal niet zo gemakkelijk als je zou denken. We werden van de ene naar de andere plek gestuurd, de hele stad door en niemand had de juiste apparatuur om de tank te vullen. Tot (en ondertussen zijn we op dat punt belandt waarop we zeiden 'gelukkig voor ons') we er toch een hebben gevonden! Uiteindelijk hebben we besloten om in Palapye te blijven, in plaats van naar de volgende stad te rijden wat we oorspronkelijk van plan waren. En achteraf was dit wel leuk, omdat we in Camp Itumela verbleven, een plek waar Anouk en ik het drie jaar eerder heel erg naar ons zin hebben gehad.

Ons kampeerplekje op de open vlakte, met voor meer dan 30 kilometer alleen maar natuur om ons heen!

Centraal Kalahari

De volgende dag gingen we op weg naar Centraal Kalahari, een nationaal park zo groot als Denemarken en één uitgestrekte woestijn! En dus ook een lange rit, maar we arriveerden voor zonsondergang bij het entree stadje (lees, inieminie dorpje). Die nacht waren we lekker in ons tentje gekropen op een camping in de buurt van de ingang (met ‘in de buurt’ bedoel ik op twee uur afstand rijden over een zogenaamde “main off-road”). Maar twee uur later werden we ruig wakker geschud, letterlijk, omdat er ineens een enorme storm was komen aanwaaien! Het voelde alsof we zo opgelifd zouden worden in een orkaan naar het land van Oz! Nou ik denk niet dat we de snelheid waarmee we die tent hebben ingepakt nog een keer gaan halen deze reis, waarbij de gietende regen misschien wel de voornaamste motivatie was! Maar natuurlijk, zodra we lekker in de auto aan het opwarmen waren... ja, je raadt het al, toen was de storm voorbij ... Ach ja! Toen zijn we toch nog maar een paar uur naar ged gegaan, en de volgende ochtend zijn we vroeg wakker geworden voor onze trip naar Centraal Kalahari. Het resultaat van de storm was over de hele route zichtbaar; het was erg modderig en dus een perfect moment om onze 4x4 te proberen. In de Kalahari was dit nog een stapje erger. Hier kwamen we erachter dat als je de versnelling naar 4x4 zet, dat niet wil zeggen dat hij ook direct naar 4x4 gaat. Nee... Sisi neemt d’r tijd hoor! En dit hebben we op de moeilijke manier geleerd, namelijk nadat we vast kwamen te zitten in de modder! Maar door de auto gewoon in z’n achteruit te zetten en vervolgens volle bak gas weer vooruit te gaan, zijn we zo door de modder heen gereden. En dat zonder 4x4, want die ging pas aan nadat we er doorheen waren....!

Een uitgestrekte vlakte, vlak voor zonsondergang, de beste jaag omstandigheden voor een bat-eared (vleermuis-oren) vosje!

Helaas, hebben we dit gedeelte van de trip niet helemaal op het juiste moment gepland. We waren in de Kalahari tijdens het slechtste moment van het jaar, wat betekent dat de meeste dieren de woestijn hadden verlaten en naar gebieden met water waren gemigreerd. We zagen een Bat-eared vos in daglicht, wat authentiek is aangezien het een nachtzoogdier is. Maar de rest van ons verblijf draaide vooral om het leren kennen van de vaardigheden van de auto. En, zeker niet te vergeten, het feit dat we op een plek stonden in de wildernis op minstens 30 km afstand van welk ander persoon dan ook. Hier konden we genieten van de prachtige sterren en de geluiden van nachtdieren om ons heen.

Een olifant in Makgadikgadi National Park, met op de achtergrond een enorme kudde zebra's aan het drinken.

Makgadikgadi National Park

Voor onze volgende stop hadden we natuurlijk de mooiste route gekozen, namelijk recht door het Makgadikgadi National Park. We reden naar de andere kant van het park op een zandpad van nogal zacht zand (ja ik had wel een beetje stress dat we eventueel vast kwamen te zitten, stress is een suk minder als je zelf achter het stuur zit!). Deze route liep recht langs de rivier, en het was prachtig! Op een gegeven moment stopten we en zagen we een leeuwin. En op de achtergrond waren olifanten en zebra’s richting de rivier aan het lopen voor een dorstlessertje. En we hoorden, meer dan dat we zagen, de nijlpaarden bij de zogenaamde hippo-pool.

Jaren en jaren geleden zouden we hier onder water hebben gestaan. Nu is het helemaal opgedroogd en is er alleen een enorme uitgestrekte en prachtige zoutvlakte achter gebleven.

Nxai Pans - aka de Elephant photoshoot!

Die avond verbleven we bij Planet Baobab, een goede plek voor overlanding. Het werd omringd door verschillende grote, indrukwekkende baobabs. De volgende ochtend gingen we op weg naar de Nxai Pans, een uur rijden van waar we verbleven. Zoals gebruikelijk werden hadden we om 5.30 uur de wekker gezet, zodat we daar op tijd konden zijn; voordat de zon te warm werd voor de dieren (en ons) om zich te bewegen. Het begon als een nogal teleurstellende dag, de wegen waren echt shit (wat wel valt te verwachten, maar dat maakt het niet minder kut), en ze werden omringd door struiken waardoor we niks konden zien. We kwamen aan bij de zout pan en dat was wel erg mooi, maar het leek verlaten. Zelfs bij de enige drinkplek in de wijde omgeving zag we maar een paar springbokkies ... Was dit nou waarvoor we ons zo hadden gehaast die morgen?! Dus we besloten om nog wat verder rond te rijden, met in ons achterhoofd dat de brandstofmeter steeds verder richting leeg ging. Maar deze route zou volgens de kaart slechts 2 km zijn... Na het eerste bordje liet de wegwijzering het afweten en dus moesten we maar vertrouwen op de foto die we hadden gemaakt van de kaart bij de ingang... Maar blijkbaar was deze kaart niet erg accuraat, want een aantal splitsingen waren gewoon niet aangegeven! Uiteindelijk hebben we ongeveer 16 km gereden voordat we terugkwamen bij ons startpunt (wat overigens helemaal niet de bedoeling was). Tegen die tijd was het heel warm, hadden we de auto gekrast omdat we door een veels te nauw weggetje moesten, en waren we bezorgd dat de brandstof ons niet terug naar de camping zou krijgen. We waren er helemaal klaar voor om terug te gaan en het een dag te noemen. Maar voordat we dat deden, stopten we nog één keer bij de drinkplek. En wat een geluk dat we dat hebben gedaan! Eerst zagen we een kleine kudde zebras en gnoes naderen vanuit de verte, dus we wachtten. Toen zagen we twee olifanten in de zinderende hitte aan komen slenteren. En geloof het of niet, maar het werd daarna alleen maar beter en beter! Eerst werden de twee olifanten vergezeld door twee secretarisvogels, waarvan er 1 in het water viel. Deze vogels zijn van nature zeer elegant, maar deze plons en het gevecht met de modder wat hierop volgde was echt te grappig om te zien! Vervolgens kwam er vanuit de verte een hele kudde olifanten aan! Het laatste stukje deden ze rennend, zo blij en enthousiast waren ze om bij het water te komen. En eenmaal in het water spatten ze zichzelf en omstanders helemaal onder de modder! Veertien olifanten en een modderpool, het was de beste fotoshoot die ik ooit gezien heb. We bleven daar gedurende de hitte van de dag en gingen na een paar uur nog door naar de Baines Baobab.

Baines Baobab

Lars

De Baobabs zijn onze favoriete bomen in zuidelijk Afrika en er zijn veel legendes over het bijzondere uiterlijk van deze boom, voornamelijk over de dikke stam en de wortelachtige takken. Hier is één:

Lang, lang geleden, naast een klein meertje, ontsproot de allereerste baobab. Ze groeide gestadig, maar langzaam, zoals baobabs doen. Het duurde vele, vele jaren voordat ze volwassen was. Uiteindelijk was de baobab lang en groot genoeg om een aantal andere bomen eens goed te bekijken. Sommigen waren erg lang en slank, anderen hadden felgekleurde bloemen of mooie, grote bladeren. Op een dag was het windstil en kon de baobab haar eigen spiegelbeeld zien in het meer. Dit schokte haar tot in de puntjes van haar wortelharen: voor het eerst kon ze haar enorme dikke dikke romp zien, en haar schors die eruit zag als de rimpelige huid van een oude olifant. Bovendien had ze hele kleine bladeren en romige, witte bloemen. Zo duf en lelijk!

De baobab was natuurlijk boos en klaagde tegen de God van Evolutie. 'Waarom heb je me zo groot en dik gemaakt? Waarom niet slank, met grote en sappige vruchten?' Het geklaag van de baobab ging dag en nacht door, tot de Schepper er genoeg van had! Om de boom voor altijd de mond te snoeren, heeft God de baobab met wortel en al uit de grond gehaald en het ondersteboven herplant. Vanaf die dag kon de baobab niet meer haar eigen reflectie zien of zelfs maar klagen. En tot de dag van vandaag blijft het één van de meest iconische Afrikaanse bomen, met zijn wortels in de lucht.

Kellie op de foto met de Baines Baobabs. Wat een enorme en indrukwekkende bomen! Wij kunnen ons niet eens voorstellen hoe oud ze zijn.

De olifanten en de baobabs hadden onze dag gemaakt en we konden opgelucht weer terug naar Planet Baobab. De volgende morgen moesten we weer op pad, maar we hadden niet genoeg benzine om nog ver te komen. We hadden het de vorige dag maar net tot Planet Baobab gehaald. Dus we moesten een benzinestation vinden! Er was één dicht bij Planet Baobab, maar deze had geen brandstof meer. Hmm ... Wat nu? Blijkbaar gebeurt dit vrij vaak, want de lokale bevolking koopt benzine op voor dergelijke situaties en verkoopt het met winst. Dus, ik naar de dichtstbijzijnde stad en hier genoeg benzine gekocht om ons in Nata te krijgen, de volgende grote stad met wel drie (!) tankstations. En daarvandaan zijn we helemaal naar Kazungula gereden, waar we Zambia zouden binnengaan. Lees meer over dit avontuur in ons volgende blog, klik hier ...

Vond je het leuk om deze blog te lezen? Of heb je nog vragen of opmerkingen, ben dan vooral brutaal genoeg om een reactie te plaatsen in het onderstaande gedeelte!

Posted by bylifeconnected in Nederlands, 2 comments
Onze eerste stop in de echte Afrikaanse wildernis

Onze eerste stop in de echte Afrikaanse wildernis

Onze eerste stop in de echte Afrikaanse wildernis

Koro River Camp - Tuli Block

Lekker in het zonnetje, een briesje wind door m’n haar en luisterend naar het vele vogelgezang om me heen. Met uitzicht op een half opgedroogde Limpopo-rivier en grazende impala’s op de achtergrond. Vanmorgen werden we wakker door de geluiden van springende en spelende bavianen op het dak van onze tent. Ja het is eindelijk zo ver, we zijn duidelijk in de wildernis van Afrika.

Na de paar weken van semi-stress om het kopen en klaarmaken van 4x4 auto (voor meer details, zie deze blog), hebben we haar eindelijk mee kunnen nemen op de eerste echte tocht. We zijn vroeg vertrokken vanuit Gaborone op de ochtend van de 51ste Onafhankelijkheidsdag van Botswana. Aangezien Onafhankelijkheidsdag een nationale feestdag is, realiseerden we ons dat we niet de beste timing hadden tijdens het bulk inkopen doen de dag ervoor. Vooral de drankwinkel was bomvol en we konden ons kont niet keren zonder tegen iemand aan te stoten! Maar geduld is een schone zaak hier in Afrika, en na nog een aantal wachtrijen waren we helemaal klaar om te gaan. Onze eerste stop, deze prachtige plek van waaruit ik jullie schrijf, is het Koro River Camp in Tuli Block net bij de grens met Zuid-Afrika. Dit is waar Sander Vissia (vriend en mede-auto-eigenaar) werkt en zijn onderzoek doet. En het is geweldig hier! Als je meer wilt weten, ga dan naar deze website: www.the-african-experience.com

koro river camp, by life connected, limpopo

Een van de tenten bij Koro River Camp. Een prachtige, wilde locatie langs de Limpopo rivier.

Hij stuurde ons de routebeschrijving toen we in het laatste dorp waren met ontvangst, oftewel, net op tijd! Dit is wat we kregen: rijd naar het einde van de asfaltweg, sla dan rechtsaf de grindweg op. Volg dit pad tot een dip in de weg waar je linksaf kan slaan, sla linksaf. Je passeert dan een uitkijkpunt en een klein watertje. Wij waren net zo verrast als jullie toen we ook werkelijk bij dit uitkijkpunt uitkwamen! We zagen echter geen klein watertje, dus we waren niet helemaal zeker dat we op het goede spoor zaten. Hoe dan ook: 'Hierna ga je rechts bij elk kruispunt wat je tegenkomt, en dan ben je er'. Oké, er was nog een laatste deel bij deze instructies, maar hier vergat Sander een kruispunt te benoemen waar we naar links zouden moeten gaan. Gelukkig was dit kruispunt naast de tenten van het Koro River Camp, dus we dachten toch al dat we er waren. Hier stappen we uit, en zodra we de auto uit zijn, wordt Lars ziek! Twee super aardige jongens van het personeel brachten ons waar we werkelijk moesten zijn, namelijk op Koro Island Camp ongeveer 10 minuten verder. Zodra Lars het bed zag en zijn hoofd het kussen raakte, vielen hij en zijn koorts in slaap.

by life connected, koro river camp, limpopo, river

Op onderzoek langs de oever van de Limpopo rivier. 

Dit kamp werd niet voor niets Island Camp genoemd, om hier te komen moet je een hangbrug oversteken. De tenten hebben een terras wat direct aan de rivier ligt (prachtig!), En er is een gebouw met een gemeenschappelijke keuken en een diner ruimte. Nadat ik al ons eten en tassen naar het eiland had gebracht, heb ik in de keuken mijn 'eenzame' avondmaal gemaakt. Ik voelde me helemaal niet eenzaam hoor, integendeel, ik had me waarschijnlijk liever een beetje meer eenzaam gevoeld... Laat me dit uitleggen; het wordt hier om 18.00 uur donker en er was op dat moment geen elektriciteit in het kamp. Dus ik had mijn avondmaal in een open gebouw, alleen in het donker, met een zeer luidruchtige wind die al mijn zintuigen verwarde en mogelijke wilde dieren om me heen. Dat laat je fantasie wel overuren draaien! En dat terwijl ik weet dat de kans dat er iets gebeurt bijna nul is in vergelijking met de stad!

De volgende dag hadden we een trage, ontspannende start van de dag. Lekker wakker worden op het terras terwijl we konden genieten van alle dieren om ons heen. Lars voelde zich al een beetje beter en zijn koorts was gezakt. Ik heb even alle spullen die we de dagen ervoor gekocht hadden georganiseerd in de auto gestopt, het was echt een zooitje want we hadden een beetje haast de dagen ervoor! In de middag gingen we naar het River Camp en we hebben we ons vermaakt met onze camera. We eindigden de dag met een klassieke braai (Afrikaanse bbq), samen met Sander, Jurgen en een van de lokale inwoners van het eiland, Janice de genet! Dit zeer schattige, maar sneaky wasbeerachtige diertje verscheen om onze overblijfselen op te eten! Sterker nog, ze graaide het vlees rechtstreeks uit Sander zijn handen.

giant kingfisher, by life connected, koro river camp

Een Reuzen Ijsvogel in actie. Foto genomen vanaf ons terras bij Koro Island Camp.

Die nacht werden we meerdere malen wakker, en elke keer als we onze ogen openden liepen er binnen 2 meter afstand kudu en impala te grazen! Vervolgens zijn we ‘s ochtends vroeg wakker geworden (ze waren er toen nog steeds), omdat we op zoek gingen naar een hyena hol, informatie die nodig was voor het onderzoek van Sander. We parkeerden de auto in de buurt van een Koppie (een kleine heuvel van grote stenen) en gingen lopen. Ik zag twee hyena's voorbij ons racen in de algemene richting waar wij ook heen gingen. Echter, de twee holen die we vonden hadden een groot aantal botten, maar geen verse sporen; ze waren verlaten. We hebben vervolgens een van de grootste Koppies in de omgeving beklommen in de hoop een hyena te spotten, maar vooral voor het prachtige uitzicht op het gebied. Vanaf hier konden we olifanten, zebra's en wildebeesten zien, maar geen hyena's.

koppie, by life connected, koro river camp, bushwalk

Het uitzicht van 1 van de hoogste Koppies in de omgeving. Prachtig! 

‘s Middags bezochten we een van de naburige boerderijen, wat ongeveer 1,5 uur rijden was omdat je op deze wegen slechts 35 km/u kan rijden, dus het was eigenlijk een ‘midden op de dag’ game drive (safari). We hadden gepland om nog een game drive te doen tijdens 'The Golden Hours', dat is tussen 5 en 7 uur, maar de auto had andere plannen. Terwijl we terug reden om wat eten te halen, kregen we een platte band! Na enkele pogingen moesten we toch terug naar het kamp lopen, omdat de krik in de safari auto shit was. Maar Sander (held!) slaagde er met de andere krik toch in om de band te wisselen en we konden weer verder. TSSJJJJJZZZKKK .... Nope, toch niet. De auto startte niet! Het was eigenlijk best grappig, we kregen de 'auto in de bush' ervaring helemaal in 1 keer. Uitiendelijk hebben we de  gestart door hem op gang te duwen (na meerdere pogingen en veel hard werk), en konden we toch gaan rijden! Echter, tegen die tijd waren die zogenaamde gouden uren wel voorbij. Dus we zijn terug gegaan en hebben een heerlijke Mexicaanse wrap-maaltijd gekookt.

tire change, game vehicle, by life connected

Sander en Lars die proberen de band te verwisselen van de safari auto. 

En dat brengt ons bij vandaag! Vanmiddag zullen we proberen om de extra autostoelen uit Sisis te halen (terwijl ik typ, kijk ik naar twee bavianen die met elkaar spelen) en om al het papierwerk van de auto op orde te brengen, waarvoor we onder andere naar de stad moeten met Sander. We zullen onze krik en de compressor proberen om te kijken of het allemaal werkt. En dan misschien, heel misschien kunnen we vandaag nog een 'Golden Hour' game drive kunnen doen! Maar ik heb tot nu toe één ding geleerd; het is beter om in Afrika niets te verwachten en in plaats daarvan gewoon te accepteren hoe alles uiteindelijk uitpakt!

tree climbing, limpopo, by life connected, koro river camp

Lars houdt niet van hoogtes, maar kon het toch niet laten in deze boom te klimmen. De weg naar beneden was iets minder leuk! 

UPDATE!

We konden de game drive die we gisteren wilden doen, toch niet doen, maar we hebben het vandaag gedaan! We hadden een gezelschap van Andrew Kruger, een zeer ervaren game driver, en zijn vrouw Amy. Die morgen hadden ze wilde honden met 10 (!) puppies gevonden. Dus we gingen in de avond terug naar dezelfde plek. Nu heb ik nog nooit wilde honden gezien, dus ik was erg enthousiast! En Andrew Kruger heeft een manier om carnivoren te roepen, hij kan het geluid van een wildebeest in nood nadoen (je snapt natuurlijk dat wij dat al sinds dat moment aan het oefenen zijn). Het duurde even, maar plotseling zagen we vier wilde honden op de weg! Er was een heel mooi vrouwtje met veel wit in haar vacht. Het was geweldig! Ze kwamen niet dicht bij totdat het wat donkerder was, maar gelukkig was er een volle maan en hebben we een heel erg goede verrekijker waardoor we ze toch perfect kunnen zien. Dit was een prachtige afsluiting van ons welverdiende ontspanning verblijf bij Koro River Camp. En morgen rijden we door naar de Kalahari-woestijn. Dus blijf op de hoogte!

by life connected, baobab, silhouette, sunset, koro river camp

Baobab silhouette met zonsondergang. In mijn mening 1 van de mooiste boomsoorten op aarde.

Vond je het leuk deze blog te lezen? Geef hieronder een commentaar. Of deel het door op 1 van de iconen te klikken. 

Posted by bylifeconnected in Nederlands, 6 comments